Ontwakend Afrika

Ten zuiden van Egypte ligt het stroomgebied van de Blauwe en Witte Nijl, d.at zich uitstrekt tot Centraal Afrika: de Soedan. In de vorige eeuw had Egypte dit land onderworpen. Toen Engeland dan ook omstreeks 1880 Egypte annexeerde, kwam ook de Soedan onder Engelse heerschappij. Aan het eind van de vorige eeuw gelukte het de Soedanezen zich vrij te vechten onder leiding van de langverwachte „Mahdi". Zijn naam betekent: Verlosser, hij die het werk van Mohammed zal voltooien en vrede en gerechtigheid zal herstellen. Rond 1900 werd de Soedan weer heroverd op de Mahdisten. Eén der huidige partijen in do Soedan, de Oemmapartij, wordt geleid door een nakomeling van de Madhi.

Oorzaak van het conflict.

Na de herovering van de macht besloot Engeland het noorden en het zuiden van Soedan afzonderlijk te besturen., Het Engels werd de officiële taal in het zuiden, het Arabisch in het noorden. Zending en missie concentreerden zich op het heidense zuiden, omdat ze in het mohammedaanse noorden geen voet aan de grond kregen. Het gevolg was, dat de kloof tussen de Arabieren en Afrikanen zo mogelijk nog groter werd. Eigenlijk bestaat de kloof reeds eeuwenlang; honderden jaren hebben de Arabieren, in nauwe samenwerking met de Europeanen, jacht gemaakt op de Afrikanen en hen als vee verhandeld op de slavenmarkten. Ook probeerden zij de Afrikanen tot de Islam te bekeren en cle Afrikaanse cultuur aan de grenzen terug te dringen en te vernietigen. Helaas gaan de Arabieren tot op de dag van vandaag hiermee door. Immers, na de tweede we-reldoorlog, in 1946, plaatsten de Engelsen Noord-en Zuid-Soedan weer onder één gemeenschappelijk bestuur, een maatregel, d.ie verschrikkelijke gevolgen heeft gehad en alleen was ingegeven door Brits eigenbelang.

Londen wilde voorkomen, dat het noorden zich bij Egypte zou aansluiten. In het zuiden van Soedan werden de ontwikkelingen met grote achterdocht gevolgd. De vrees voor een overheersing door de moslimse meerderheid was er zeer sterk. Deze vrees was niet ongegrond, daar het. land 10 miljoen Arabische Soedanezen (Mohammedanen) telt tegenover 4 miljoen Afrikaanse Soedanezen (christenen en heidenen).

De strijd begint.

Toen bekend werd dat Engeland Soedan per 1 januari 1956 onafhankelijkheid zou verlenen en alles er op wees, dat de Arabieren het voor het zeggen zouden krijgen in het nieuwe Soedan, kwamen de zuidelijke legereenheden in opstand en doodden tal van noordelijke officieren. Met behulp van het Engelse leger werd de opstand onderdrukt. In een ogenschijnlijke rust werd Soedan in 1956 onafhankelijk, zonder dat overigens de toegezegde volksstemming over de nieuwe staatsvorm was gehouden. Twee jaar later greep het leger de macht en begon voor het zuiden een periode van brute onderdrukking en terreur: de zondag werd afgeschaft als christelijke feestdag, de christelijke scholen werden staatsscholen waarvan de onderwijzers moslims moesten zijn, kerken werden in brand gestoken, alle buitenlandse zendelingen en missionarissen het land uitgestuurd en een slachtpartij aangericht onder de bevolking.

De Afrikanen in Soedan hebben zich toen georganiseerd in guerilla-eenheden, waarvan de leden zich Anya Nya's (giftige spinnen) noemen.

Met uiterst primitieve middelen strijden zij nu al jarenlang voor een onafhankelijk Azania (de naam, die zij aan de drie zuidelijke provincies van Soedan hebben gegeven). De strijd kost vele slachtoffers: dagelijks sterven de mensen er bij tientallen, honderden vluchten iedere maand naar Oeganda, één van de zuidelijke buurlanden van Soedan. Daar voegen ze zich in de vluchtelingenkampen bij de tienduizenden, die hen al voorgingen. In die kampen vegeteren ze verder, tot de dood er op volgt. Zonder uitzicht en zonder hoop leven zo de vier miljoen negers in het zuiden van Soedan. Volgens een schatting van de Verenigde Naties, die alweer een paar jaar oud is, had deze oorlog toen al aan een half miljoen mensen het leven gekost.

Valse voorlichting.

Over deze tragedie wordt weinig gepubliceerd; de regering tracht de oorlog in Soedan buiten het dagelijkse wereldnieuws te houden. Al jarenlang beweert de regering van Soedan dat de rust in het zuiden is hersteld en een einde is gemaakt aan de rebellie. Keer op keer zijn deze verklaringen gelogenstraft. In het zuiden van Soedan kunnen vreemdelingen alleen met militaire begeleiding van plaats tot plaats reizen. Het binnenland wordt beheerst door de guerilla's. De staatsgreep, die een half jaar geleden in Soedan plaats gehad heeft, zal de situatie voor de onderdrukte negerbevolking niet in gunstige zin wijzigen. Immers, het nieuwe regiem is links georiënteerd, wat wel blijkt uit het feit dat het tot grote ergernis van de Duitse Bondsrepubliek het communistische Oost-Duitsland heeft erkend. Ook wil het nauwere aansluiting bij de Arabische landen in het Midden-Oosten.

Morele verplichtingen.

We hebben in enkele artikelen het licht laten schijnen op donker Afrika. Het is onmogelijk om in dit kort bestek volledig te zijn; we hebben enige belangrijke facetten in de geschiedenis en enkele huidige spanningsvelden centraal gesteld. Wat wel duidelijk zal zijn geworden is, dat wij, Europeanen, de schuld dragen dat er over dit werelddeel een. zee van ellende is uitgestort. Hoe gevoelen thans verschillende landen nog de naweeën van autoritaire beslissingen van de westerse mogendheden.;

Het is daarom onze plicht de landen in Afrika in hun ontwikkeling krachtig te steunen, niet alleen uit een oogpunt van naastenliefde, maar teneinde hierdoor ook iets uit het verleden goed te maken. Deze steun hebben ze hard nodig, want de problemen waar ze mee worstelen zijn, vooral door de sterke bevolkingsgroei, zeer groot. Reeds vele jaren verrichten zending en missie er nuttig werk. Zij hebben vooral veel gedaan voor het onderwijs. In 1939 was 90 procent van alle onderwijs in zwart Afrika christelijk onderwijs. Gebieden, waar de kolonisator de zending en missie niet toeliet (b.v. in Noord-Nigeria tot 1929), raakten qu.a onderwijs achterop bij wél gechristianiseerde streken. Daardoor bekleedden de gekerstende Ibo's uit Zuid-Nigeria immers ook betere functies dan de Hausa's uit het noorden. Dank zij de stimulerende werking van zending en missie werken alle onafhankelijke landen aan ambitieuze vijfjarenplannen voor het onderwijs; 25 procent van het staatsbudget wordt er globaal aan besteed. In Ghana b.v. krijgt 85 procent van de kinderen in de schoolleeftijd onderwijs, in Gabon 100 procent, in Kameroen 80 procent, , Sinds 1960 is het aantal middelbare scholen in de meeste landen van zwart Afrika verdubbeld, veel universiteiten zijn geopend of vergroot.

Tienduizenden Afrikanen studeren in Europa of in de Ver. Staten. Het moge ons tot blijdschap stemmen, dat ook onze gemeenten op bescheiden schaal hun steentje bijdragen aan de ontwikkeling in Nigeria. Behalve voorlichting en daadwerkelijke hulp op medisch, onderwijskundig en agrarisch terrein wordt getracht de beste hulp te verstrekken die de mens geven kan: de blinde heiden wijzen op de weg naar het Licht. De Heere geve veel gebed voor dit zware verantwoordelijke werk en stelle het tot een rijke zegen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen