Diktatuur in Brazilië

Het gaat niet goed in Brazilië, het reusachtige land. in Zuid-Amerika. In 1964 heeft een groep militairen de macht overgenomen. Dat was wel enigszins te begrijpen. Presiden'; Goulart stak zijn sympathie voor linkse krachten en. gedachten bepaald niet onder regeringsstoelen en banken. De generaals voelden bepaald weinig voor een communistisch gekleurd bewind in de nabije toekomst. Vandaar.

Inmiddels blijkt het middel erger dan de kwaal. Alle vakbonden, niet-welgezinde partijen en studentenorganisaties zijn verboden. De pers is gemuilkorfd. Om tegenstanders zonder vorm van proces te kunnen aanpakken, zijn de grondwettelijke rechten van de burgers sinds december 1968 opgeheven. Wordt iemand van oppositie verdacht, dan volgt arrestatie, waarbij men gemakshalve ook een flink aantal mensen uit de onmiddellijke omgeving meeneemt. Waar je mee omgaat, daarmee raak je besmet, schijnen de generaals te denken. De berichtenstroom uit Brazilië wordt de laatste maanden met de dag triester. Men is druk bezig met het opbouwen van een pure diktatuur, waarbij methoden worden gehanteerd, die thuis horen in Hitleriaanse regimes. In „Trouw" van 21-3-1970, waaraan voor dit artikel enkele gegevens werden ontleend, informeert F. Versteeg over de massale martelingen in de gevangenissen te Sao Paulo. Je haren rijzen daarbij ten berge. Een gewonde student wordt na zijn arrestatie op een bed neergelegd; enkele stroomdraden worden aan zijn lichaam vastgemaakt. Telkens als er een lading stroom door het bloed gaat, spat het bloed, met kracht uit do wonden. Later herhalen de militaire ondervragers deze marteling in het hospitaal. Om. niet al te veel rumoer te verwekken, krijgt het slachtoffer stukken deken in zijn mond gepropt.

Het zou niet: moeilijk zijn om „Daniël" met dit soort of nog gruwelijker verhalen vol te schrijven. Eén ding kan ook reeds door één. voorbeeld duidelijk zijn. Wie zó linkse oppositiebewegingen of communistische groepen wil bestrijden, roept zelf op de lange duur een bloedige revolutie op! En dan gaan we nog maar niet uitvoerig in op de diep schrijnende tegenstellingen tussen enkele honderden grootgrondbezitters en duizenden arme boeren. In het centrum van de grote steden sta je voor indrukwekkende regeringsgebouwen, prachtige flats en luxe villa's. In de buitenwijken kom. je in een wereld, waar bittere armoede je tegengrijnst uit krotten, gebouwd van stukken hout, latten, zakken, benzineblikken en dergelijke. De economische positie in Brazilië is uiterst kwetsbaar. Het land behoort eigenlijk nog tot de ontwikkelingslanden. Het aantal analfabeten is nog groot. En tussen deze ten hemel schreiende ellende staan de pronkende kathedralen van de conservatieve rooms-katholieke kerk, waarin duizenden, worden voorgegaan in onvoorstelbare vormen van on-en bijgeloof. Maar van de roomse geestelijkheid — een enkele sprekende uitzondering daargelaten — gaat geen kracht uit om te komen tot sociale hervorming. Het ultrarechtse bewind der generaals wordt te vlot geaccepteerd.

Calvijn heeft ons in de Institutie — zijn hoofdwerk — met klem geleerd om de overheid to eren. Tegelijkertijd heeft hij echter gezegd, dat een overheid de vrijheden van het volk niet vervangen mag door ongebreidelde tirannie. Dan kan er een einde komen aan de gehoorzaamheidsplicht. Lagere overheidspersonen, niet het volk zelf, kunnen dan een gerechtvaardigde opstand beginnen om de tirannie te verbreken. Je vraagt je af of die situatie in Brazilië niet aanwezig is. De berichten over de martelingen zijn huiveringwekkend en wijzen op een barbaarse vorm van bandeloze dwingelandij.

'k Wil niet ontkennen dat er voor Brazilië geen gevaren van communistische zijde dreigen. Maar die worden nooit weggenomen door diktatuur van de ergste soort. Wel door de doorwerking \'an de boodschap van de Schrift in de maatschappelijke verbanden. Een politiek van sociale en economische ontwikkeling mag daarbij nooit ontbreken. Gelukkig komen er over de behoefte aan. bijbels in Brazlië wel hoopgevende berichten door. Laten we hopen en bidden, dat dit het begin is van een ontwikkeling ten goede. Het Evangelie is óók een zegen voor de samenleving!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen