Verborgen liefde kwam openbaar

Waar niemand van de discipelen aan dacht, daarvoor heeft God de Vader gezorgd, namelijk dat Zijn geliefde Zoon een eervolle begrafenis zal ontvangen. Wanneer men drie maanden te voren tegen hen gezegd zou hebben: In het Sanhedrin zitten twee mannen die Jezus zullen begraven, dan zouden ze het niet geloofd hebben. „Dat zullen wij doen, Ik Petrus, Ik Johannes, Ik Jacobus. Daar zullen wij voor zorgen! Tenslotte is Hij onze Meester."

De discipelen hadden Jezus in de hof verlaten. De Herder was geslagen, ja meer, gekruisigd en gestorven, en de schapen waren verstrooid. De Vader waakte voor de eer van Zijn Zoon, daarom voor Hem een eervolle begrafenis. Christus had immers altijd de eer van Zijn Vader gezocht en beoefend; nu zal de Vader de Zoon eren.

Jozef was een discipel van Jezus, maar heimelijk (om de vreze der Joden); De geloofsmoed ontbrak hem om openlijk voor zijn overtuiging uit te komen, bevreesd als hij was om al cle gevolgen te aanvaarden, die er voor een man van stand en eer aan verbonden waren. Door zijn positie en rijkdom was hij één der aanzienlijksten van het land. De Heere heeft overal Zijn kinderen en gunstgenoten. Ook aan de koninklijke hoven. Denk aan Mozes in Egypte, Obadja aan het hof van Achab, Daniël aan het hof van Babel. De Heere heeft ze ook aan de poort: Mordechai, cle arme Lazarus. En zelfs in het Sanhedrin!

Nu is Jezus gestorven. Wat een diepe smart voor Jozef en Nicodemus (de man die 's nachts tot Jezus kwam, weet u wel). Wat was het benauwd voor deze twee godvruchtige mannen in het gestoelte der spotters te zitten; dat zwijgen en niet te kunnen uitkomen voor Christus. „Het geloof zo klein en mijn vrees zo groot."

Maar de liefde dringt door op Goede Vrijdag, de sterfdag van de Heere Jezus. Zich verstoutende, ging Jozef naar Pilatus, de rechter, en begeerde het lichaam van Jezus. De stadhouder stelde een onderzoek in en daarna schonk hij Jozef het lichaam. Nee, hij stal Hem niet!

Wat zal Jozef blij geweest zijn; hij had alles voor de Heere Jezus over en nu kon hij zijn liefde aan cle Heere Jezus bewijzen. Zeker Hij is gestorven, maar hij zal met Nicodemus zijn grote liefde aan een dode Jezus bewijzen. Het was bij deze twee edele discipelen: „Wien heb ik nevens U in cle hemel? Nevens U lust mij ook niets op de aarde".

Het is dan ook opmerkelijke liefde, verborgen liefde, liefde die openbaar komt in de vrucht tot hun innig geliefde dode Meester. Deze liefde breekt thans door. De Heere roept deze beide mannen op Goede Vrijdag rondom de gestorven Borg, als ook enkele vrouwen. Geen van allen heeft bijoogmerken, het is zuivere liefde. Nu blijkt geloof, hoop en liefde; maar de meeste van deze is de liefde.

De Vader roept deze twee verborgen discipelen, verleent hen grote vrijmoedigheid en stelt hen voor het front van d.e Kerk des Heeren op aarde. Ook voor hen geldt wat Jezus sprak tot Maria na cle zalving: Al waar dit evangelie gepredikt zal worden, en dat is ook het sterven en het begraven van Jezus) zal van Maria, maar ook van Jozef en Nicodemus gesproken worden". Ja meer, de profetie zal vervuld worden (Jesaja 53 : 9): En men heeft Zijn graf bij de goddeiozen gesteld" (zo wilden de vijanden van Jezus het).

Geen sprake van: de Vader waakt over Zijn Kind en Knecht „Hij is bij de rijken in Zijn dood geweest, omdat Hij geen onrecht gedaan heeft noch bedrog in Zijn mond

is geweest". Aanbiddelijke voorzienigheid Gods; heerlijke Godsgedachten. Wat sprak zal vervuld worden. God

Wanneer Jozef bij het kruis komt, heeft hij tevoren fijn lijnwaad gekocht. Bij het kruis ontmoet hij Nicodemus. Wat een grote verrassing voor hem! Wat zal er in de ziel van deze godvruchtige mannen zijn omgegaan?

„En Hem afgenomen hebbende": liefdevolle handen halen Jezus' lichaam van het vloekhout. Nee, dat is niet zonder tranen gebeurd. Dit is immers het laatste wat zij met de vrouwen aan Jezus kunnen bewijzen: de allerlaatste liefde.

Nicodemus heeft een mengsel van mirre en aloë van omtrent honderd ponden gewichts bij zich: „Gelijk de Joden de gewoonte hebben van begraven". Wanneer deze liefdevolle arbeid verricht is, nemen zij het lichaam op. Ontroerend. De Zoon van God wordt ter ruste gelegd in een hof, in een nieuw graf waarin nog nooit iemand gelegd was. Daarna wentelen zij een steen voor de opening van het graf.

Op deze dag, in zulke bijzondere omstandigheden, worden Jozef en Nicodemus vrienden. Waar zij nu in het openbaar uitkomen voor hun zeer geliefde gestorven Jezus, maar tevoren, om de vreze der Joden, niet voor Hem durfden uit te komen. Er gaat zeer veel om in de harten van deze twee discipelen des Heeren.

De Heiland, zo min in Zijn leven als in Zijn dood, heeft iets waarop Hij Zijn hoofd leggen kan. Jezus' rustplaats is het graf van Jozef. Het was een Jozef die naar Egypte werd gezonden als de behouder des levens; een Jozef die de pleegvader van Jezus was; een Jozef die met alles wat hij bezat zijn innige liefde aan Jezus wil bewijzen. Wat Jozef van Arimathéa bij Zijn leven niet durfde, gebeurt bij Zijn begrafenis.

Jozef en Nicodemus zullen de smaad dragen van het Sanhedrin; openlijk zullen zij er nu op wijzen dat ook de leden van het Sanhedrin Jezus tot hun Zaligmaker nodig hebben en Hem alle liefde waardig moeten schatten. Zij hebben hun naam, eer en positie er glansrijk voor over. Wat een rijke vrucht van geloof en bekering. Een eervolle begrafenis is Jezus ten deel gevallen. Christus zal het graf voor Zijn kinderen heiligen, daarom zullen zij rusten op hun slaapsteden. Niets is hier blijvend:

„Alles hoe schoon zal eenmaal vergaan, maar wat gedaan werd uit liefde tot Jezus, dat houdt zijn waarde en zal blijven bestaan".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen