Het Rode Kruis

„Och mijnheer", zei een van de gewonden, „wat lijd ik hier een pijn en ellende; men bekommert zich niet om ons lot en laat ons als beesten sterven, en toch hebben wij zo dapper gevochten".

Ja, zo is de toestand in juni 1859 als een Zwitsers zakenman Henry Dunant probeert het lijden te verzachten van de soldaten, die gewond zijn tijdens de slag bij Solferino. En evenals tijdens de Krimoorlog, waar Florence Nightingale haar leven inzette voor de gewonden, is er nu ook geen drinkwater, zijn er geen verbandmiddelen, doktoren, verpleegsters, bedden enz.

Als Henry Dunant thuiskomt in Genève, schrijft hij al zijn herinneringen aan deze veldslag op. Hij noemt zijn boek „Un souvenir de Solferino „een herinnering aan Solferino". Als de mensen het boek lezen, is men erg ontdaan. Is het werkelijk waar dat niemand de gewonden helpt?

Ja, dat je doodgeschoten wordt als je een gewonde vijand helpt? „Daar moet wat aan gedaan worden!" roept iedereen.: Maar niemand doet iets. Dan gaat Henry Dunant op reis. Hij legt 3000 km af, hij voert besprekingen met de verschillende vorsten in Europa en dan dan gebeurt er pas iets. Op 4 februari 1864 tekenen de afgevaardigden van 16 landen het verdrag. De vereniging krijgt ook een vlag: een rood kruis op een wit veld, het omgekeerde van de Zwitserse vlag Het Rode Kruis is geboren! Nederland sluit er zich pas in 1867 bij aan. Natuurlijk is alles in het begin niet zo goed georganiseerd. Iedereen doet maar wat!

Men weet soms niet eens wie er in dienst van het Rode Kruis is en zo kan het. gebeuren dat een officier een kaart aan zijn bed hangt, waarop staat: M'n gezicht is vanmorgen al negen keer gewassen. Laat me alsjeblieft met rust!

Je vraagt je wellicht af: wat doet het Rode Kruis nu in vredestijd? Wel, helpen, overal en iedereen. Of het nu bij een overstroming is of wanneer het volgende briefje binnenkomt: „Geachte Rooie Krijs, is onze Piet krijgsgevangene? " Altijd helpt ze. Geen huidskleur of godsdienst, geen armoede of politieke partij vormt een belemmering. Er is een mens in nood hij moet geholpen!

Het Nederlandse Rode Kruis heeft. 60 taken. Bij de bloedtransfusiedienst b.v., komen jaarlijks ± 200.000 mensen om een halve liter bloed af te staan. In poedervorm gaat het bloedplasma naar de rampgebieden.

De moedermelkcentrale verzamelt 3800 1 moedermelk per jaar voor te vroeg geboren baby's.

De radio-medische dienst geeft aanwijzingen via de radio wanneer er iemand ziek is of een ongeluk gekregen heeft aan boord van een. schip.

Honderden Welfare-werksters zorgen voor afleiding voor de patiënten in de vorm van boeken, tijdschriften, handenarbeid. Hei Rode Kruis - hospitaalschip „Henry Dunant" vaart een week lang met chronische patiënten langs de mooiste plaatsen van Nederland. Aan boord zijn artsen, verpleegsters en vrijwilligers die hun diensten gratis aangebeden hebben.

Dit zijn maar een paar facetten van het uitgebreide terrein waarop het Rode Kruis werkt.

Wil je er meer van weten? Schrijf dan eens naar: Het Nederlandsche Roode Kruis Den Haag. Je zult vast en zeker met verwondering lezen wat er allemaal gedaan wordt voor een medemens, En wat doe jij voor je naaste?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen