Het Communisme
In dit en de volgende nummers van „Daniël" hoop ik iets te schrijven over het communisme. Vanzelfsprekend kan in dit bestek niet in den brecle op deze materie worden ingegaan. Ik zal dus in de eerste plaats niet het wezen van het communisme bespreken, (hoewel een studie daarvan alleszins de moeite waard zou zijn), maar de nadruk leggen op cle dreigende gevaren daarvan.
Het communisme is anti-Christelijk. Bijbel en geloof zijn haar grootste tegenstanders. Het communisme is er op uit zelfs de gedachten aan God uit te bannen. Dit is onder ons wel bekend, maar helaas realiseren wij ons de gevaren van het communisme veel te weinig. En die gevaren zijn ontzaglijk! Het communisme dringt zich ook in ons land op, en wel op een listige manier. We denken clan niet aan de openlijke activiteiten van de Communistische Partij, maar veel eer aan het ondergrondse infiltrerende werk, waardoor krachten de structuur van onze maatschappij dreigen om te woelen. We behoeven op dit gebied geen vakman te zijn om te zien hoe de beginselen van het communisme zich in kerk en staat opdringen. Het „geen God en geen meester" komt in school, gezin, maatschappij en kerk op velerlei wijze tot uitdrukking. Zo wordt een volk rijp gemaakt voor het communisme. Het communisme hoeft op die manier niet met wapengeweld te komen om haar doel te bereiken. Zij vindt haar medewerkers in de kerk! Zelfs wordt haar zaak door hoogleraren van Kuypers Vrije Universiteit bevorderd. Het communisme gebruikt de oecumenische beweging ten gunste van haar doeleinden. Zo is er in communistische landen een schijn-vrijheid van godsdienst, onder leiding van dubieuze kerkelijke leiders. U kent ze wel van de foto's die regelmatig in onze dagbladen verschijnen, deze goed - heilige mannen met plechtige gezichten en lange baarden, met liefst een Bijbel in de hand. De hoogstgeplaatsten onder hen zijn zeker communistische agenten. Maar de Wereldraad van Kerken haast zich deze mannen met veel eer in hun midden te ontvangen. De kerken van het Oosten moeten immers bij de groeiende kerkelijke eenheid betrokken worden.
Zo weet hel communisme haar invloed aan te wenden in resoluties die vanwege de Wereldraad van Kerken worden uitgegeven. Resoluties, gericht tegen de oorlogin Vietnam, tegen de „verschrikkelijke toestand in Zuid-Afrika" enz. Maar geen woord van protest horen we tegen het feit dat in de communistische landen het volk van God ten dode wordt vervolgd, dat duizenden in gevangenissen kwijnen. Dat alles wordt doodgezwegen. Uit de aard der zaak door de communistische afgevaardigden, maar ook de vertegenwoordigers van de westerse kerken. Als ze zouden spreken zou immers cle zo fel begeerde eenheid in het gedrang komen. En voor de tot-standkoming van deze eenheid wordt de gerechtigheid vertreden.
Een van de mannen die dit alles scherp doorziet is de roemeense predikant Richard Wurmbrand. Hij heeft de vijandschap van het communisme tegen Christus' Kerk aan den. lijve ondervonden. Ik geloof dat onder de lezers van „Daniël" zijn boeken „De Ondergrondse Kerk" en „Wurmbrand Brieven" wel zodanige bekendheid genieten dat ik over hetgeen Wurmbrand heeft ondervon-
den in zijn veertien-jarige gevangenschap, niet veel behoef te zeggen. Door Gods voorzienigheid is Wurmbrand niet bezweken onder de langdurige geestelijke en lichamelijke kwellingen en martelingen. Hij bevindt zich thans in het vrije Westen.
Wurmbrand zit niet stil. Ik ben er persoonlijk meerdere malen getuige van geweest hoe hij, ondanks zijn zwakke gestel, dag en nacht bezig is. Niet alleen voor zijn broeders, die hij vervolgd en gevangen weet, maar ook om de volken wakker te schudden voor het gevaar van het communisme. Rusteloos waarschuwt hij ook tegen het goddeloze gedrag van de voormannen van de oecumene. We mogen hem wel de erenaam geven van „beroerder van het oecumenische Israël". Dat „Israël" laat zich dan ook niet onbetuigd hem van alle kanten aan te vallen. Geen leugen is te grof, wanneer het Wurmbrand betreft. De christelijke pers spant zich in om hem als een leugenaar aan de kaak te stellen. We krijgen schitterende verhalen te lezen over de vrijheid van godsdienst in communistische landen. Er zou geen ondergrondse kerk bestaan. Wurmbrand is een fantast. Zo wordt op allerlei manier gepoogd hem het zwijgen op te leggen en hetgeen hij schrijft en zegt als twijfelachtig voor te stellen. Geloof hen niet! Ik zou aan de hand van verschillende documenten kunnen aantonen. dat hetgeen Wurmbrand zegt volkomen waar is. We moeten, er ook als jongelui van de Gereformeerde Gemeenten voor waken dat we ons niet laten misleiden. Zonder het ons bewust te zijn zouden we beinvloed kunnen worden door dit langzaam werkend vergif, en (zei iemand tegen mij) dan. gaat in. de hel de vlag uit.
Anderzijds weten we hoe Wurmbrand omringd wordt door veler gebeden en goede trouw. De binnenstromende giften voor zijn werk zijn zeer bemoedigend. De belangstelling voor zijn spreekbeurten in Nederland was overweldigend. Ik heb de samenkomsten in Rotterdam (waaraan de J.V. van Rotterdam-C medewerking verleende) en te Kampen bijgewoond. Daar waren de eenvoudigen in grote getale opgekomen. In Kampen gaven cle Staphorsters een bijzonder cachet aan de samenkomst. Hoe indrukwekkend werd daar gesproken en gezongen. Daar was een bewogenheid en een eenheid in de goede zin van het woord. Ik hoorde iemand zeggen „daar kan de vijand nooit tegen op'".
Ik doe een beroep op u allen de gemeenten in de vervolging te gedenken in uw gebed. We leven in een tijd dat de leugen en dwaling wordt geloofd. De Heere geve ons Zijn Geest der genade en der gebeden, opdat we nuchter zullen zijn en waken. D.V. volgende keer hoop ik iets te schrijven over de vervolgingen in de europese landen en Rood China.
Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt
voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen,
vragen, informatie: contact.
Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing.
Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this
database. Terms of use.
Bekijk de hele uitgave van vrijdag 20 februari 1970
Daniel | 16 Pagina's