Scheiding en ontmoeting

„Wat ga je doen na je examen? " Die vraag hoor je nogal eens in de laatste klas van een of andere school. De een gaat liefst zo gauw mogelijk geld verdienen om wat meer zelfstandigheid te krijgen. De ander is jaloers op hem en zegt met een mokkend gezicht dat hij eerst nog verder moet leren van zijn ouders. Een derde hoort dit gesprek zwijgend aan en denkt aan de situatie thuis.) Zij zou graag verder willen studeren, maar haar ouders vinden het nu welletjes. Bovendien kost het zoveel en ze weet hoe haar ouders de eindjes aan elkaar moeten knopen. Dan maar leuk werk proberen te zoeken. Maar ja, als eerst dit jaar maar goed gaat en ik m'n examen haal. Dan zien we wel weer verder.

„Dan zien we wel weer verder". Dat dacht ook die jongen, die geslaagd was voor de mulo. Hij wilde verder voor z'n havo-diploma. En daarna misschien nog de kweekschool. Z'n ouders hadden hem al bijtijds opgegeven voor de Driestar. Als hij niet zou slagen konden ze die inschrijving altijd nog ongedaan maken.

Enkele weken later zitten een paar leraren van de Driestar bij elkaar om de namen van de nieuwe leerlingen door te nemen. Ik zat er zelf ook bij en las de namen op. Tot ik bij de naam kwam van die jongen, ' Hij was geslaagd. Hij kon op school komen. Maar op de dag dat hij vol trots z'n diploma had ontvangen, kreeg hij een ongeluk. Dood! Een streep door alle toekomstplannen. Bedroefde ouders die zó onverwachts hun kind moesten missen.

De kranten staan er vol van. Enkele dagen later gebeurde op de Veluwe precies hetzelfde. We lezen het en leggen de krant misschien even neer. Maar dan gaan we weer verder. Het leven gaat door. We willen de gedachte aan de dood liefst zo gauw mogelijk uit ons leven bannen. toch duikt hij iedere keer weer op.

Een paar weken geleden hoorde ik dat een van m'n leerlingen plotseling z'n vader had verloren. Ik zat er thuis aan te denken en wilde hem graag een briefje schrijven., Wat is zoiets moeilijk, want wat moet je zeggen. Mensen kunnen elkaar zo moeilijk troosten. Ik schreef o.a. dat ik met hem meeleefde, maar dat ik me niet kon indenken wat het voor hem betekende, omdat ik zelf nog m'n beide ouders had. De volgende dag stierf, ook geheel onverwachts, m'n eigen vader: elf kinderen die nooit meer een bemoedigend woord van hun vader zullen horen. Een moeder, die ineens niet meer met haar man kan praten over de opvoeding van haar kinderen. De dood komt in veel gevallen zo onverwachts. Je ziet het iedere keer weer om je heen en toch geloof je niet dat zoiets ook heel dichtbij kan gebeuren. De dood: een radikaal en onherroepelijk eind aan het kontakt tussen de overledene en de nabestaanden. En hoe was dat kontakt?

Hoe is de verhouding tussen jou en je ouders? Wanneer de dood ineens een definitieve scheiding zou brengen, wat zou er dan in je omgaan? Had je nog wat met vader of moeder goed te maken? Zou er nog iets zijn waarvoor je om vergeving zou willen vragen? Je kunt soms zoveel kritiek op hen hebben. Je oordeel kan zo onbarmhartig en liefdeloos zijn. Ja, misschien is het wel zo dat je helemaal langs elkaar heen leeft. Ken je je ouders? Inderdaad, ook zij hebben hun fouten., Maar weet je wat er diep in hen leeft? En weten je ouders dat ook van jou? Probeer toch met hen te praten als je je ouders nog hebt. Nu kan het nog. Ook als je het gevoel hebt dat het alleen van jouw kant moet komen. Doe het, al is het nog zo

moeilijk. Want onverwachts kan de scheiding definitief worden en harde werkelijkheid zijn.

De dood kan echter niet alleen onze ouders treffen, maar ook jou. Dat is ook een scheiding. Maar tegelijkertijd houdt die scheiding een ontmoeting in: de ontmoeting met de Heere. Hij houdt geen rekening met leeftijd en toekomstplannen. Tot in de kleinste details heeft de Heere je leven geleid. Niets daarin is toevallig. Hij heeft je het grote voorrecht gegeven dat Zijn Woord op je kamertje ligt. Wat doe je ermee? Toen je nog maar net kon praten heeft je moeder je al leren bidden.

Bid je nog? Hoe ga je naar de kerk? Kijk je alleen maar naar mogelijke fouten en zit je daardoor vol ergernis? Probeer dan alleen eens naar jezelf te kijken; heel diep en heel eerlijk., En ga zo naar de Heere, met Zijn Woord in je gevouwen handen. Het kan nog, want je leeft. Bid! Dat betekent: praat je hart helemaal leeg voorde Heere. Dan wil Hij jouw lege hart vol gieten met Zijn genade. Want Gods genade is zo onbegrijpelijk groot. Daar kun je met je verstand niet bij. Dan kunnen erdingen gebeuren die voor jou onmogelijk leken: dan kun je zonder de Heere niet meer verder. En Zijn genade maakt je ook verdraagzaam tegenover anderen, want je weet nu wie je zelf bent. Maar je weet dan óók wie de Heere is. Al zit je zelf helemaal aan de grond en kun je niet meer, zó zelfs dat je niet meer kunt bidden, dan is daar de Heere Jezus die alles gedaan heeft. Ook nu nog bidt die Hogepriester tot Zijn Vader voor een gebroken en verslagen hart, dat naar Hem vlucht. Hij zal troosten. , , Merk op, mijn ziel, wat antwoord God U geeft. Hij spreekt gewis tot elk die voor Hem leeft"., Alles alleen uit genade!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen