Taak en plaats van de vrouw in de Schrift (5)

De rabbijnen en de vrouw

Na de terugkeer van het volk Israël verslechtert de positie van de vrouw. De mildheid waarmee de Wet des Heeren over de vrouw spreekt, verliezen de rabbijnen geleidelijk aan uit het oog. Zij leggen alle nadruk, op de onderworpenheid. In de synagoge zijn de plaatsen van de vrouw heel duidelijk gescheiden van die van de mannen. De mannen zitten vooraan, hun vrouwen achteraan. De godsdienstige leiders hadden voor deze opstelling een argument bij de hand. De vrouw was het verleidende element, vandaar dat je ze geen plaats vóór de mannen moest geven.

In de synagogen wordt deze scheiding nog steeds gehandhaafd. Toen koningin Wiihelmina na de oorlog een synagoge bezocht, kreeg zij een plaats in het gedeelte voor de mannen, omdat ze zich als een man in de oorlog gedragen had. Maar dat was dan ook de uitzondering die op heel bijzondere wijze de regel van de synagoge bevestigde.

Rabbinale uitspraken

Vele uitspraken zijn bewaard die laten zien hoe ver de rabbijnen gingen in hun verachting van. de vrouw. Zo kwam. een zekere rabbi Meïr ertoe om God drie maal per dag te danken, dat hij niet als een heiden, niet als een. romeinse proletariër (inwoner van. rome zonder bezit) en niet als een vrouw geboren was.

Een. andere rabbi was knap in het maken van vergelijkingen. Wanneer de aartsvaders bergen mogen worden genoemd, zijn hun vrouwen slechts heuvelen geweest.

Men. ging zelfs zo ver, dat de grond voor echtscheiding, die in Deut. 24 wordt genoemd, tegen cle bedoeling van de grote Wetgever in bijzonder ruim werd opgevat. Er is in dat hoofdstuk sprake van „iets schandelijks" en algemeen is men de overtuiging toegedaan, dat daarmee overspel wordt bedoeld. De rabbijnen rekenden bij dat „iets schandelijks" ook: het geregeld slecht koken, het opdienen van te zout eten en. dergelijke huishoudelijke mislukkingen meer.

Jezus en de vrouw

Toen de Heere Jezus door Palestina rondwandelde, heeft Hij met woord en daad deze verachting van de vrouw veroordeeld. Voor Hem is de vrouw niet de geminachte. Het kan. ook niet anders! Hij heeft uit het vlees en bloed van de maagd Maria onze natuur aangenomen.

Een Jood. zou op straat onder geen. voorwaarde een vrouw aanspreken, zelfs zijn eigen, vrouw niet. Dat staat nu eenmaal hoogst onfatsoenlijk. Tegen, deze achtergrond begrijpen we beter wat de evangelist; bedeelt, wanneer hij ons vertelt, dat cle discipelen hoogst verbaasd zijn, wanneer ze de Heere aantreffen in gesprek met cle Samaritaanse vrouw. Je sprak met geen vrouw en. helemaal niet met een Samaritaanse vrouw. Dat was in cle ogen van de tijdgenoot dubbel verachtelijk (Joh. 4 : 27). Maar Jezus breekt dwars door de traditie heen. Voor Hem is de vrouw niet de geminachte. Heel opmerkelijk is in dit verband, dat in de evangeliën veel gebeurtenissen. beschreven zijn die op elkaar lijken, maar de ene keer is een man de hoofdpersoon, cle andere keer wordt de vrouw als hoofdpersoon beschreven. Denkt U maar aan de geschiedenis van de hoofdman van Kapernaum en aan die van cle Kanaanese vrouw. Bij cle voorstelling in de tempel is zowel Simeon aanwezig als Anna. Jezus predikte ook tot vrouwen o.m. tot Maria de zuster van Martha. Hij is met Lazarus en diens zusters bevriend. In zijn gevolg zijn. veel vrouwen, die hem. dienen van. hun goederen.

De vrucht van Zijn werk

Als Gods Zoon aan het kruis der schande hangt op de top van de heuvel Golgotha staan, de vrouwen daarbij! De mannen zijn gevlucht. En het zijn vrouwen die op de eerste dag van de week naar het graf gaan en de blijde boodschap horen van Zijn opstanding: Zegt het Mijn discipelen. Het verachte, het zwakke kiest de Levensvorst uit om de boodschap te brengen aan mannen, die drie jaar met Hem hadden om-

gegaan en nu neerzaten. Vrouwen brengen de goede tijding: de Heere heeft zonde, dood, hel en graf overwonnen.

Dit alles is een afschaduwing van de vruchten van Christus' werk. In beginsel is door Hem de vloek over man en vrouw die na de zondeval was uitgesproken weggenomen. In beginsel is daarmee de heerschappij van de man over de vrouw — het gevolg van de zonde, Gen. 3 : 16 — weggenomen. Daarom kan. Paulus tegenover de Joden en. de heidenen, die de vrouw verachten, juichen in Gal. 3 : 27, 28: Want zovelen als gij in Christus gedoopt zijt, heb': ij Christus aangedaan. Daarin is noch Jood, noch Griek, daarin is noch dienstbare, noch vrije, daarin in geen man en vrouw, want gij zijt allen één in Christus".

Man en vrouw, samen, in het paradijs drager van het beeld Gods, zijn door de zonde verdorven. Voor man en vrouw gaf Christus Zijn leven. Voor man en vrouw is door Zijn offer door genade de toegang tot het Koninkrijk Gods weer ontsloten. Als we daarvan iets zien mogen, kunnen we het leven in ons gezin met alle moeilijkheden en zorgen weer aan. God verkiest mannen én vrouwen. Hij maakt geen onderscheid, zoals Joden en heidenen doen.

Deze rijke tekst wordt vaak misbruikt. Hij wordt dan zo uitgelegd, dat Christus een algehele gelijkheid tussen man en vrouw zou hebben tot stand gebracht. Maar dat zegt deze tekst niet. Met de geestelijke eenheid in Christus wordt de scheppingsinstelling als zodanig niet weggenomen. De Schrift tekent man en vrouw als geheel gelijkwaardig, maar niet als gelijk. Door overeenkomst en verschil vertonen zij beiden samen het beeld Gods, zoals we eerder zagen.

(G.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen