Aandacht voor Schotland

Ging het vorige artikel over de Kerk van Schotland en de Verenigde Vrije Kerk van Schotland, nu willen wij iets vertellen over de drie kleinere gereformeerde kerkformaties in Schotland. Het zijn de Gereformeerd Presbyteriaanse Kerk van Schotland, de Vrije Kerk van Schotland en de Vrije Presbyteriaanse Kerk van Schotland. Deze kerkgroeperingen willen zich alle volledig houden aan de drie Schotse Belijdenisgeschriften (de geloofsbelijdenis van Westminster en de Grote of Kleine catechismus van Westminster). Daarom zijn er eigenlijk ook geen diepgaande principiële verschillen tussen deze kerken. In de praktijk lijken ze erg veel op elkaar. In de eredienst bijvoorbeeld zingen ze alle drie alleen psalmen en gebruiken ze geen orgels Er zijn natuurlijk wel kleine verschillen, maar deze zijn meer historisch van aard (hoe deze kerken tot openbaring zijn gekomen) en zijn te danken aan een jarenlang gescheiden naast elkaar voortleven. Elk van deze drie kerken heeft een eigen kerkelijk leven met een eigen ont wikkeling.

De Gereformeerd Presbyteriaanse Kerk.

Dit is weliswaar de kleinste van de drie genoemde kerkformaties in Schotland, maar heeft historisch de oudste rechten. De „Reformed Presbyterian Church" gaat direct terug tot de vervolgde Covenanters. Dit waren Schotse protestanten die in 1557, 1638 en. 1643 voor Gods aangezicht verbonden (covenants) sloten om de gereformeerde godsdienst te handhaven ten koste van alles. Ze zijn hiervoor zwaar vervolgd. Naar één van hun predikanten werden ze „Cameronians" volgelingen van Richard Cameron, genoemd. Toen in 1689 onze stadhouder Willem III de Schotse troon beklom en hij aan de Schotse kerk een vorm van presbyteriale kerkregering gaf, konden deze protestanten deze vorm niet accepteren. Vele vervolgde geloofsgenoten keerden nu terug tot de gemeenschap van de nationale kerk, maar de „Cameronians" bleven er buiten.

Ze hadden het niet gemakkelijk. Jarenlang hadden ze geen enkele predikant. In 1706 kregen ze weer een dominee: John Mac-Millon van Balmaghie. In 1743 voegde zich een tweede predikant bij hen en toen werd er een klassikale vergadering gevormd. Later nam het ledenaantal van deze kerk toe. In 1876 verenigde zich echter de meerderheid van deze kerk met de Vrije Kerk van Schotland. Er zijn nu slechts vijf gemeenten van deze kerk in Schotland. Zij vormen twee classikale vergaderingen en één synode. Er is een nauwe samenwerking met de Gereformeerde Presbyteriaanse Kerk van Ierland. Deze is groter.

Beide kerken hebben samen twee zendingsvelden: één in Libanon en één in Ethiopië. Er werken zes zendelingen. Ook geven beide kerken één maandblad uit: „The Covenanter Witness" (Het getuigenis van de Co venanters

Deze kerk heeft ook een zusterkerk in A-merika, met wie ze in contact staat. Verder is ze aangesloten bij de Gereformeerde Oecumenische Synode en zendt ze elk jaar een afgevaardigde naar de Algemene Vergadering van de Vrije Kerk in Schotland. Het grootste probleem, waarmee deze kerk worstelt is — volgens één van haar predikanten — de jonge mensen voor zich te behouden. Omdat de gemeenten ver uit elkaar liggen is het moeilijk om de jonge mensen bij elkaar te brengen.

De Vrij e Kerk van Schotland

De „Free Church of Scotlancl" is de grootste van de drie kerkgroeperingen. Ze heeft ongeveer 150 gemeenten die veertien classicale en vijf synodale vergaderingen vormen. Deze kerk telt ongeveer 10.000 avondmaalsleden en ongeveer 50.000 „leden" (die niet aan het Heilig Avondmaal deelnemen) De Vrije Kerk ontstond in 1843. In dat jaar werd de „Disruption" (vaneenscheuring, nl. van de bestaande band tussen kerk en staat) een feit. Ongeveer 400 predikanten verlieten toen de Algemene Vergadering van de nationale Kerk van Schotland en vormden de Vrije Kerk van Schotland. Deze kerk kwam tot grote bloei. Alle kerkelijke goederen had zij verloren. Er werden echter in korte tijd vele nieuwe kerken en pastoriën gebouwd. Alle zendelingen van de nationale kerk sloten zich bij de Vrije Kerk aan. Er werden eigen scholen gesticht en theologische scholen opgericht. De offervaardigheid was bijzonder groot. De bloeiperiode was fel, maar van korte duur. De bijbelcritiek kwam op, het gezag van de belijdenisgeschriften en het zingen van gezangen kwam in discussie.

In 1893 nam de Algemene Vergadering van de Vrije Kerk met meerderheid van stemmen een besluit waarin zij de volstrekte binding aan de belijdenisgeschriften prijs gaf. Dit besluit werd de „Declaratory Act" (een verklarende wet, namelijk hoe je de belijdenisgeschriften moet opvatten) genoemd. Dit besluit was tot droefheid van de minderheid die trouw wilde blijven aan de oude grondslag van de Vrije Kerk. Zij kon deze beslissing echter niet keren. Daar er echter ook een drang tot vereniging met de Verenigde Presbyteriaanse Kerk in de lucht zat (die ook een dergelijke wet had aangenomen), besloot de minderheid te blijven protesteren en te zien hoe het verder zou gaan. Twee predikanten echter meenden te moeten heengaan. Zij vonden dat deze wet de deur opende voor leervrijheid. Zij traden uit en stichtten de Vrije Presbyteriaanse Kerk van Schotland waarover straks meer

In 1900 verenigde de meerderheid van de Vrije Kerk zich met de Verenigde Presbyteriaanse Kerk en samen vormden zij de Verenigde Vrije Kerk van Schotland (zie vorig artikel). Een minderheid, voornamelijk uit de Schotse Hooglanden ging niet mee maar zette de oude Vrije Kerk van Schotland voort. Zij maakte er aanspraak op de wettige erfgename van de Vrije Kerk van 1843 te zijn. Het Britse parlement bevestigde dit in haar uitspraak.

De Vrije Kerk is het sterkst vertegenwoordigd. in het noorden en in het noorcl-westen van Schotland. Naar verhouding zijn er niet veel gemeenten in de Schotse Laaglanden.

De Free Church is de enige van deze drie kerken die bijzonder jeugdwerk kent zoals wij dat kennen. Er zijn jeugdverenigingen en zomerkampen. Er wordt jaarlijks een jeugclconferentie en een studieconferentie gehouden. Ook verschijnt er maandelijks een jeugdblad „The Instructor" (de onderwijzer', ps 32 : 8). Verder wordt er jaarlijks een uitwisseling van Schotse met Hollandse jongeren georganiseerd door middel van het I.C.C.C.-bureau in Amsterdam. Een Schots meisje of een Schotse jongen is tien dagen in een Hollands gezin en omgekeerd. Deze kerk heeft drie zendingsvelden: n India, Zuid-Afrika en Peru. Ze werkt hier samen met de Presbyteriaanse Evangelische Kerk van Ierland en met de Presbyteriaanse kerk in Oost-Australië. Evenals de Gereformeerde Presbyteriaanse Kerk is de Vrije Kerk lid van de Gereformeerde Oecumenische Synode. Onze Gereformeerde Kerken (synodaal) en de Christelijk Gereformeerde Kerken onderhouden reeds jaren kontakt met de Free Church door regelmatig een afgevaardigde naar de jaarlijkse Algemene Vergadering van deze kerk te zenden.

Een bijzonderheid is dat deze kerk over de enige Gereformeerde Theologische Hogeschool met een volledige staf in Groot-Brittanië beschikt.

Het kerkelijk maandblad van de Vrije Kerk heet „The Monthly Record" (Het Maandelijks Bericht). Het kerkelijk bureau is in Edinburgh gevestigd (Free Church Office, 15 North Bank Street, Edinburgh).

De volgende keer willen we D.V. aandacht besteden aan de P'ree Presbyterian Church.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen