Hebt U het niet veel te druk?

Ja lezers, hebt U het niet veel te druk om met God te kunnen wandelen? U denkt misschien dat Henoch, die met God wandelde, een soort kluizenaarsleven leidde, een soor', monnikenleven, en dat hij een man was die zich met de wereld niet bemoeide. Er is misschien een moeder die verzucht: ja, dat was goed voor Henoch, maar ik heb zc'n druk gezin. Heel de dag, vanaf mijn opstaan, eisen mijn kinderen en mijn huishouden al mijn aandacht op en ook 's avonds is er altijd nog zoveel te deen, en als ik eenmaal in bed lig, dan ben ik te moe om nog ergens over te denken.

Of er is een man geweest die leest over die wandel met God. en die denkt: neen, daar is mijn. leven veel te druk voor, daar ben ik veel te bezet voor, om die stille wandel met God te kunnen kennen.

Of er zijn jongeren die zeggen: met God wandelen, ja dat is goed voor oude mensen, voor wie het leven hier niet zo veel meer betekent, maar ik heb mijn studie, die veel van mij vraagt en ik heb zo ontzettend veel dat mij bezig houdt en waar ik in op ga en dan kan er toch geen sprake zijn van een wandelen met God?

Maar mijn vrienden, ons drukke gezin, ons vele werk, onze studie en ga zo maar door, dat behoeft alles geen hinderpaal te zijn om toch met God te wandelen. Want ook Henoch was geen kluizenaar, zoals U misschien eerst dacht.

Wij lezen immers van hem: „hij gewon zonen en dochteren." Dus Henoch had ook een gezin. Aan kinderbeperking deed hij ook niet mee. Hij verstond zijn roeping, Gods kerk te bouwen. En zijn kinderen groeiden op in een ontzettende tijd. Henoch was immers een tijdgenoot van Lamech en diens zonen Jabal, Jubal en Tubal-Kaïn. Het was dus de eeuw van de cultuur, maar een cultuur zonder Christus. De zuigkracht van de wereld ging dus ook aan Henoch: ; gezin niet voorbij. Dus om dat gezin in het rechte spoor te houden, om zijn kinderen op te voeden in de vreze des Heeren, dat was toen evenals nu heel moeilijk. Een zware taak rustte op Henochs schouders. Maar die zware taak, die hem geheel opeiste, verhinderde hem niet om met God te wandelen. Ja juist in die wandel met God vond hij de sterkte voor zijn taak.

Hoe staat het nu met ons, die ook leven in een wereld, die in het boze ligt en in een niet. minder God vergeten tijd? Kennen wij die wande! met cle Heere?

Is Hij ook onze Reisgenoot? Wij willen Hem wel in het sterven. Maar dan moeten wij Hem ook hebben in het leven. Dan moeten wij hier iets leren kennen van het wandelen met Hem, van die verborgen omgang met de Heere. Ja, dan zullen wij door Goddelijke genade in ons leven iets moeten leren van het heilgeheim: Hoe zullen twee te zamen wandelen, indien zij niet overeengekomen zijn? Door genade wordt geleerd, dat dat van onszelf uit nooit meer kan, dat wij die kloof tussen de Heere en ons nooit meer kunnen helen, maar de in zichzelf verloren zondaar die met al zijn pogingen daartoe schipbreuk heeft geleden, mag ook leren, clan de Goddelijke mogelijkheid van deze onmogelijkheid in Hem ligt, Die spreekt: „Ik ben de Weg."

In Hem kunnen een heilig en rechtvaardig God en een in zichzelf verdoemelijk zondaar samen wandelen, als een Vader met z'n kind.

En dan geldt: „Wie Hem need'rig valt te voet Zal van Hem zijn wegen leren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen