Revolutie in ons hart (1)

Wat is revolutie ?

In de vorige artikelen zagen we revolutie op alle levensterreinen optreden. Het is alles revolutie wat de klok slaat. En geen wonder, want de revolutie leeft in ons hart. Revolutie is omwenteling.

We weten waarschijnlijk wel dat de bekende staatsman Groen van Prinsterer veel over de revolutie heeft geschreven.

Deze man zegt dat revolutie is: , , De stelselmatige omkering van begrippen, waardoor in plaats van de ordeningen Gods, de eigen wijsheid en willekeur van de mens grondslag wordt van staat en maatschappij, waarheid en recht".

Dat is dus volgens Groen van Prinsterer revolutie.

Het is een omverwerpen van de ordeningen Gods en een daarvoor in de plaats stellen van de ordeningen van de mens.

In hemel en parad ij s.

Nu dit is de grondslag geweest ook van de eerste revolutie, die op de aarde is uitgebroken, namelijk de paradijsrevolutie. De Schrift leert ons dat er vóór deze paradijsrevolutie een hemelrevolutie is geweest, waar satan tegen God is opgestaan, maar de eerste menselijke revolutie is de paradijsrevolutie.

Revolutie tegen God.

Genesis 3 toont ons een goed en heerlijk geschapen mens.

Deze mens echter komt door het ingeven van de duivel en eigen moedwil tot opstand tegen God. De mens wil wat de duivel hem voorspiegelt, namelijk „als God zijn". Hij wil geheel zelfstandig en los van God zijn.

Deze val is niet slechts een licht vergrijp of vergeeflijke zwakheid, nee het is revolutie en dan revolutie tegen God!

In deze zonde is de mens verre van het beklagenswaardige slachtoffer van de duivel, nee hij is de revolutionair, de misdadiger. Zo noemt Paulus deze val dan ook als hij gewaagt van: „Door éne misdaad is de zonde in de wereld gekomen".

De mens eet van de verboden boom omdat hij als God wil zijn. Het is aktief verzet en bewust verzet.

De mens wil niet langer aan God onderworpen en aan God gehoorzaam zijn. In het uitstrekken van zijn hand naar de verboden vrucht is een uitstrekken van de hand naar de kroon en de scepter van God. Het is dus zuivere revolutie. Omverwerping van het wettige gezag.

Adam en Eva en wij.

Deze zonde van opstand en revolutie tegen God bleef niet tot de eerste mensen Adam en Eva beperkt.

Zij hield bij de grenzen van het paradijs geen halt.

Zij werkte door in het nageslacht.

Adam gewon daarna zonen en dochteren zegt de bijbel „naar zijn beeld en zijn gelijkenis".

Het waren geen zonen en dochteren meer

naar Gods beeld en Gods gelijkenis. Zij droegen het beeld van de gevallen Adam. Dit beeld dragen wij allen. Wij allen vertonen het beeld van een gevallen Adam.

Hoe wij ook roepen: het is onredelijk mij Adams zonde toe te rekenen.

Wat heb ik met Adam te doen?

Het blijft waar dat wij het roerend met Adam en Eva eens zijn. Wij zouden het niet anders gedaan hebben en we doen ieder dag niet anders.

De paradijsrevolutie leeft ook in ons hart. Alles bij ons roept wat de trotse Adonia riep: „Ik Adonia, ik zal koning zijn". Wij willen koning zijn; onafhankelijk zijn; zelf beslissen en uitmaken wat goed en verkeerd is. Wij willen nog steeds „als God zijn".

Ook wij zijn „een Adam". Dit is het wat in de praktijk van ons leven steeds weer openbaar wordt.

Wij zijn de revolutionairen, die zich aan God niet willen onderwerpen.

De Joden en wij.

Dit blijkt niet alleen ten opzichte van de wet Gods, waaraan wij ons niet willen onderwerpen, maar dit blijkt vooral ten opzichte van Christus, Die ons gepredikt wordt: als Christus wordt voorgesteld in de prediking als de Enige Naam onder de hemel waardoor wij moeten zalig worden, als Hij ons daarin wordt aangewezen als de volkomen en gewillige Zaligmaker. In Zijn Naam wordt ons gepredikt bekering en vergeving der zonden.

Wat is dan onze reaktie?

De Joden riepen: Neem weg, neem weg, kruis Hem!"

En wij roepen hetzelfde, hoewel niet zo openlijk en luid als de Joden. De Jezus, Die ons bankroet predikt en voor de noodzaak stelt van Zijn vlees te eten en bloed te drinken is ook ons een aanstoot. Ook wij willen niet dat Deze Koning over ons zij. Want wij willen onze zonden niet loslaten; ons vlees niet kruisigen; onze wereldliefde niel opgeven en onze eigengerechtigheden niet wegwerpen.

Het profetisch ambt v a n Christus en wij.

Als ergens de revolutie van het mensenhart openbaar wordt is het wel hierin dat het zich aan zulk een Zaligmaker niet wil onderwerpen.

Wij zijn en doen erger als Adam. Wij roepen niet alleen tot een God van de wet. maar tot een God van het evangelie: „Wij willen niet dat Gij onze Koning zij." Wij zijn niet alleen God ongehoorzaam, maar de Zoon ongehoorzaam.

Wat is dat een schrikkelijke ongehoorzaamheid. Bozer en schrikkelijker is deze ongehoorzaamheid dan de ongehoorzaamheid van Adam.

De mens i.s een revolutionair, een vijand van God en Christus. De mens is een vijand van Christus' profetisch ambt.

Kij stopt de oren voor Jezus' leer. De weg der zaligheid, die Christus ons verkondigt zint ons niet. Wij willen een andere weg, dan de weg van genade alleen. Jezus' leer van als een goddeloze gezaligd te worden is ons een aanstoot. Wij noemen zijn rede hard als Hij ons leert: „Wie vader of moeder, broeders of zusters, vrouw of kinderen, akkers of wijngaarden lief heeft boven Mij, is Mijns niet waardig".

W ij en Christus' priesterambt.

Ook zijn wij vijand van Christus' priesterambt. Christus en Die gekruisigd is ons een ergernis.

Wij willen het door werken bij God in orde maken en om barmhartigheid bidden voor onze tekorten, maar niet als een goddeloze om niet gerechtvaardigd worden. Wij verachten het bloed van Christus dat wast van de zonde omdat de mens het gewassen worden haat en als de zeug het vuil lief heeft.

Afkerig

Ook zijn wij mensen van nature vijanden van Christus' koninklijk ambt.

Wij willen als eenmaal het oude Israël een koning als de volken rondom. Een koning naar eigen inzichten en verlangens.

Wij willen niet de Koning, Die God ons heeft gegeven. Aan Christus' wetten wensen wij ons niet te onderwerpen. We zijn afkerig van Christus de profeet, priester en koning, dat is: van de gehele Christus. Als het ergens openbaar komt, dat wij mensen revolutionairen en kinderen van Adam zijn dan is het wel hier, in de Christus verwerping en miskenning.

Als ook wij moeten kiezen tussen gehoorzaamheid en ongehoorzaamheid, dan kiezen ook wij de revolutie. Wij stellen de revolutie tegenover de gehoorzaamheid.

Christus alléén gehoorzaam.

Er is er maar Eén. Die goed gekozen heeft en dat is de Heere Jezus Christus. Jezus Christus koos de gehoorzaamheid. Toen satan Hem tot revolutie verzocht, koos hij bewust en gewillig de gehoor-

zaamheid. Uit Zijn mond ging het: „Ga weg, satan, want daar staat geschreven: De Heere Uw God zult gij aanbidden en Hem alleen dienen".

Van Zijn gehoorzaamheid roept Paulus in aanbidding, dat Hij gehoorzaam is geweest tot de dood, ja tot de dood des kruises. Hij was gehoorzaam tot het allerlaatste, tot in het allerergste en allervreselijkste, namelijk tot in de kruisdood.

In de hof van Gethsémané werd Hij zo benauwd door satans verzoekingen, het gewicht van onze zonden en het gevoel van Gods toorn, dat Hij bad: Vader, indien Psalm 18 : 1-30 Psalm 18 : 31-51 het mogelijk is zo laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan". Maar ook daar was Hij gehoorzaam en zei: Doch niet Mijn wil, maar de Uwe geschiede".

De revolutie zou Hem een roem van mensen hebben gegeven als niemand te voren. Als Hij toen men riep: „Indien Gij de Christus Gods zijt, zo kom af van het kruis" waarlijk van het kruis was gekomen, wat zou men Hem clan geëerd hebben. Maar Hij wilde gehoorzaam zijn. En Hij werd het tot de dood des kruises.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen