reclassering

Van 22 september tot en met 5 oktober a.s. — dus de eerstkomende twee weken — zal er een collecte gehouden worden ten bate van de reclassering. Deze aktie is herkenbaar aan bovenstaand vignet, ontworpen door de kunstenaar Ben Wevers te Valkenswaard.

Zoals je ziet bestaat, dit herkenningsteken uit twee stippen, een zwarte en een witte, gescheiden c'oor twee halve bogen die met de bolle kant tegen elkaar staan zonder elkaar te raken. Een horizontale witte streep loopt door het midden van de bogen. De zwarte stip symboliseert de mens die door zijn onmaatschappelijk gedrag is afgesloten van de gemeenschap en de boog rechts om hem heen verbeeldt de hulp die de reclassering hem kan bieden onder die omstandigheden. De witte stip met de boog links daarvan symboliseert de positie van de mens die is teruggekeerd in de vrije maatschappij en de helpende hand die de reclassering hem daarbij kan reiken. De witte streep, die de bogen halveert, maaki duidelijk dat de hulp van de reclassering vrijblijvend is. De weg van de afzondering naar de vrije maatschappij kan door iemand, die met de justitie in aanraking is geweest en een straf heeft ondergaan, ook. op eigen kracht worden afgelegd. De taak van de reclassering is volgens Van Dale's Groot Woordenboek: een vorm van maatschappelijk werk die onder meer door individuele beïnvloeding de sociale aanpassing of heraanpassing beoogt van personen die zich onmaatschappelijk hebben gedragen, inzonderheid van strafrechtelijk meerderjarigen die zich aan enig strafbaar feit hebben, schuldig gemaakt.

Deze definitie poogt met. zo weinig mogelijk woorden de volledige inhoud van het reclasseringswerk weer te geven. Daarom een enkel woord ter verduidelijking, aangezien de reclassering voor velen van ons een vaag begrip is. Het gaat mank aan duidelijkheid. Iedereen weet dat de reclassering zich bezig houdt met mensen die „zitten/' of hebben „gezeten". Veel verder reikt de kennis meestal niet.. Dat is ook geen wonder, want iemand die door de reclassering weer op weg geholpen is praat daarover liever niet met anderen. Die periode is een donkere bladzijde in zijn leven, die hij ook liefst, zelf zo gauw mogelijk wil vergeten. Immers, een reclassent kun je alleen maar worden wanneer je wegens een bij de wet omschreven misdrijf met de justitie in aanraking bent gekomen. En degene die zoiets heeft meegemaakt wil daar later liever niet meer aan worden herinnerd. Vandaar dat de resultaten bij dit werk nooit duidelijk zichtbaar zijn. Dagelijks lees je in de krant berichten over moord, diefstal, poging tot doodslag enz. Misschien zie je het niet in je direkte omgeving, maar krant en radio brengen

ons voortdurend in kontakt met mensen die zich niet kunnen houden aan de door onze samenleving gestelde normen. Zo telt ons land een groot aantal ex-gedetineerden: mensen die op grond van hun gedrag tijdelijk aan de maatschappij onttrokken zijn om hun straf te ondergaan en nu weer in het gewone leven teruggekeerd zijn om — mèt hun zwart verleden — opnieuw een mogelijkheid van bestaan te zoeken. Anderen zijn voorwaardelijk in vrijheid gesteld, terwijl de grootste groep wordt gevormd door voorwaardelijk veroordeelden. Deze laatsten hebben van de rechter wel een straf opgelegd gekregen (b.v. drie maanden gevangenisstraf) maar hoeven die pas te ondergaan wanneer zij in de tijd van de ondertoezichtstelling weer met de justitie in aanraking komen. Hun wacht dan een eventueel nieuwe straf èn de eventuele tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf die bij vonnis van een vorige gelegenheid is opgelegd. Je begrijpt dat deze mensen in veel gevallen een streep door hun leven gehaald hebben, hoewel ze toch weer verder moeten. Zelf kunnen ze daar vaak nauwelijks de kracht voor opbrengen waarbij nog komt dat ook de samenleving hen allerminst met open armen ontvangt. Kortom, mensen die hulp nodig hebben, die opgevangen moeten worden, voor wie het vinden van werk en of huisvesting een moeilijk te verwezenlijken zaak is. En dat nu is het werk van de reclassering: een vorm van hulpverlening die veelvuldig persoonlijk kontakt vraagt door middel van bezoeken en gesprekken.

Momenteel zijn er in ons land 27 door de wet erkende particuliere reclasseringsinstellingen. De vijf grootste daarvan zijn het Nederlands genootschap tot reclassering, de Katholieke reclasseringsvereniging, het Leger des Heils, de Protestants-Christelijke reclasseringsvereniging en de Dr. F. S. Meyersvereniging. Al deze verenigingen zijn lid van de overkoepelende Vereniging van reclasseringsinstellingen. Deze vereniging heeft als uitvoerend orgaan het Nationaal bureau voor reclassering in Den Haag. En het is dit bureau dat de komende weken bij je aanklopt om een gift. Weliswaar wordt het reclasseringswerk door de overheid gesubsidieerd. Maar datzelfde geldt voor het Rode Kruis, het gehandicapte kind enz. Al deze instellingen hebben ondanks de gewaardeerde subsidie permanent te kampen met geldgebrek. Zo ook de reclassering.

Bijna vijfhonderd reclassenngsambtenaren zijn in dienst bij de particuliere instellingen en daarnaast zijn er ook bij het rijk nog 52 werkzaam. Verder kent de reclassering naast de beroepskrachten ook ongeveer 4.000 vrijwilligers, die de reclasseringsambtenaren naar vermogen bijstaan in de hulpverlening. Iedere reclasseringsambtenaar heeft gemiddeld 75 tot 80 mensen met wie hij zich bezig houdt. Een kind begrijpt dat dit er veel te veel zijn voor intensief kontakt. Daarom is het zo belangrijk clat aan dit onderdeel van het maatschappelijk werk op de sociale akademies veel aandacht wordt geschonken, opdat meer toekomstige maatschappelijk werkers en werksters zich op dit terrein gaan specialiseren.

Uit al deze gegevens zal je hopelijk wel duidelijk zijn dat de komende aktie niet overbodig is. Dat is ook de reden waarom er in ons jeugdblad aandacht aan besteed wordt. Temeer daar in onze gecompliceerde maatschappij steeds meer mensen dreigen te ontsporen. Vergeet dus het reclasseringswerk niet. En daarmee wordt niet alleen je porternonnaie bedoeld. Veel jongelui uit onze gemeenten zijn in de gelegenheid verder te studeren. Het maatschappelijk werk ligt nog niet zozeer binnen ons gezichtsveld. Informeer na de middelbare school eens naar de opleiding tot maatschappelijk werker/ster aan een van de vijftien sociale akademies die Nederland telt. Voor hen die de reclassering als werkterrein kiezen bestaat de mogelijkheid na de sociale akademie een aanvullende cursus van de Vereniging van reclasseringsinstellingen te volgen. Het gaat om hulp aan mensen die hun koers kwijt zijn. Mensen ook dikwijls die van het Evangelie vervreemd zijn of er nauwelijks van gehoord hebben. Voor hen betekenen de vele sociale voorzieningen belangrijke hulpmiddelen. Maar als het daarbij blijft zijn ze niet werkelijk geholpen. „Uw Woord is een lamp voor mijn voet en een licht op mijn pad" is de Boodschap die ook aan déze mensen gebracht moet worden. En clat vraagt de Heere van óns.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen