Aandacht voor Schotland

Het begin

Het begin Bij het binnenkomen van de kerk zagen we het al. Voor de preekstoel stond een kleine tafel. Er lag een wit laken overheen en er stond een zilveren schaal op. „Vanmorgen zal de Heilige Doop bediend worden", dachten we. Toen de predikant zijn Schriftlezingen noemde en deze daarna voorlas, werd ons vermoeden bevestigd. Het eertse Bijbelgedeelte was Exodus 2 : 1-10: e geboorte en redding van Mozes; het tweede was: arkus 10 : 13-1G, over moeders die haar kinderen tol Jezus brachten. We zongen toepasselijke psalmen. De dienst begon met Ps. 67 (in zijn geheel). Daarna zongen we heel Ps. 23 en de eerste verzen van Ps. 103.

Een dooppreek

De predikant hield ter gelegenheid van cle Heilige Doop een speciale preek, over Exodus 2.4: „En zijn zuster (n.1. van Mozes), stelde zich van ver, om te weten, wat hem (Mozes) gedaan zou worden." Om jullie een indruk te geven van een dooppreek hier, willen we in het kort vertellen wat we ons nog van deze preek herinneren. We zullen dat maar doen aan de hand van de punten die de dominee had. Het onderwerp was: „Koninklijke interventie" (tussenkomst).

1. Koninklijke bewogenheid.

Joehebed, Mozes' moeder, toonde veel liefde en zorg voor Mozes. Ze verborg haar kind zo lang mogelijk. Eindelijk moest ze hem overgeven aan God. Hij alleen kon voor Mozes zorgen. In de wonderlijke voorzienigheid van God kwam de enige dochter van da Farao langs de rivier. Ze was kinderloos. Ze had medelijden met Mozes.

2. Koninklijke redding.

De bewogenheid van de Farao's dochter resulteerde daarin dat ze Mozes redde, en

3. Koninklijke adoptie (aanneming) dat ze hem aannam als haar kind. Zij kon echter Mozes niet verzorgen zolang hij niet gespeend was, daarom gaf ze, op Mirjam's vraag

4. Koninklijke opdracht aan Joehebed om Mozes zolang te verzorgen. Zo ontving Joehebed haar zoon terug.

Daarna sprak de dominee over Gods bewogenheid met zondaren. Hij gaf Zijn Zoon als een Zaligmaker van zondaren. Hij redde hen van het eeuwig verderf en nam ze aan tot Zijn kinderen om Christus' wil. Hij gaf hen niet alleen een nieuwe naam (zoals de dochter van de Farao Mozes' gaf) toen ze door het geloof gerechtvaardigd werden, maar Hij vernieuwde hen ook door de Heilige Geest. Ook geeft God aan hen, gelovigen. een koninklijke opdracht, n.1. om te leven tot Zijn eer en hun kinderen op te voeden in Zijn vreze.

Nu ging de dominee meer in het bijzonder over het Sakrament van de Doop spreken. Hij zei dat de Heilige Doop afbeeldde en verzegelde: de Goddelijke bewogenheid, redding, aanneming en opdracht, zoals hij daarover in zijn preek gesproken had. Verder: het. Sakrament is gegeven om het geloof van cle ouders en gemeenteleden in de Heere Jezus Christus te oefenen en te versterken. Dat is de betekenis van een Sakrament.

Ook zei hij dat de ouders nu (1) een belofte afleggen zouden om hu.n kinderen op te voeden in de vreze des Heeren, en (2) een gelofte in de naam van het kind zouden doen, n.1. dat hij de Heere zal vrezen en dienen. Hij wees de ouders op de moeders die hun kinderen in geloof tot de Heere Jezus brachten (Markus 10), toen zij (n.1. de kinderen) zelf nog niet tot Hem konden komen. Hij legde er de nadruk op dat het Sakrament niets in het kind doet (wedergeboorte), maar de Doop doet echter wel iets aan het kind: Het wordt afgezonderd en aan de Heere gewijd.

De doophandeling.

Na de preek zongen we Ps. 128, de psalm die bij ons bij een huwelijksplechtigheid in de kerk wordt gelezen. Tijdens het zingen kwamen de ouders met de baby naar voren en gingen bij de preekstoel zitten. Hierna stelde de predikant enkele vragen:

1. Gelooft u in de Heere Jezus Christus als God en mens in één Persoon en gelooft u in Hem als uw Zaligmaker en. Heere?

2. Gelooft li dat het Woord van God de enige onfeilbare regel is voor geloof en leven?

3. Belooft u uw kind een christelijke opvoeding te zullen geven, in de vreze des Heeren?

Na het ja-woord van beide ouders kwam de dominee van de preekstoel af en liepen de ouders naar het doopvont. De vader hield het kind ten doop. Nu dankte de dominee voor de zegen aan deze ouders gegeven, dat ze dit kind mochten hebben en hij bad of ze geloof mochten oefenen in de God van het Verbond, persoonlijk en voor hun kind.

Dit gebed werd onderbroken door de doophandeling. De naam van het kind werd genoemd en daarna volgden de bekende doopformule (Matth. 28 : 19) en de hogepriesterlijke zegen: , De Heere zegene u en behoede u " (Nurn. G : 24-28). Na de docphandeling werd het gebed voortgezet. De dominee bad nu voor het kind: at het voorspoedig op zou mogen groeien, bewaard zou mogen worden voor de zonde, vroeg tot een zaligmakend geloof in de Heere Jezus zou mogen komen en door de Heere gebruikt zou mogen worden om velen voor Hem en Zijn Koninkrijk te winnen. Na dit gebed zongen we de laaste verzen van Ps. 90 en volgde de zegenwens.

Hiermee was deze doopdienst ten einde.

Nabeschouwing

Wanneer je als Nederlander zo een dienst meemaakt dan vallen je verschillende dingen op. In de eerste plaats zijn er verschillen in de dienst, waarin de Heilige Doop bediend wordt. In deze dienst vond de doophandeling na de prediking plaats. We hebben het echter ook wel meegemaakt dat de Doop voor de preek bediend werd. Wanneer het gedaan wordt hangt af van een langebestaande praktijk in de gemeente of van de voorkeur van de predikant. Hetzelfde geldt voor andere minder belangrijke dingen. Algemeen is echter dat de Schotse gereformeerde kerken geen doopformulier gebruiken, zoals wij dat hebben. Ook worden de kinderen en ouders na de doophandeling niet toegezongen. En: de vader houdt het kind ten Doop. Dit wat de vorm betreft.

Er zijn echter nog meer verschillen. Wanneer je zo'n doopdienst meemaakt en de vragen hoort die aan de ouders gesteld worden dan krijg je sterk de indruk dat de gang van de ouders naar het doopvont hier op eenzelfde lijn gesteld wordt met de Avondmaalsgang.

Dit is ook zo, want volgens de Schotse belijdenisgeschriften (die van de Westminster Synode) is de Heilige Doop het voor-

recht van gelovige ouders. Daarom worden aan de ouders die hun baby willen laten dopen, dezelfde vragen gesteld als aan hen die voor het eerst aan het Avondmaal deel willen nemen.

Maar wat nu, als ouders niet hun geloof in Christus belijden, hun kinderen willen laten dopen? Als één van hen gelooft, dan mag het kind gedoopt worden, en alleen de vader of de moeder beantwoordt de vragen dan. Zijn beiden niet-gelovig dan hangt het min of meer van de predikant af, wat er gebeurt. Sommige dominees zijn strikter, anderen ruimer. In het algemeen wordt tegenwoordig het verzoek van trouwmeelevende kerkmensen om hun kinderen te laten dopen niet geweigerd. Er wordt dan een onderzoek ingesteld naar hun kennis (vragen uit de Westminster Catechismus) en i.p.v. „Gelooft u dat Christus uw Zaligmaker is? ", wordt dan gevraagd: „Belijdt u dat u de Heere Jezus als Zaligmaker zoekt? " De ouders en gemeenteleden voelen echter wel aan dat dit niet de juiste gestalte is om kinderen ten doop te houden.

Enerzijds wordt er in Schotland dus sterk nadruk gelegd op de Heilige Doop als een Sakrament ook voor de ouders, tot versterking van hun geloof. Anderzijds wordt beklemtoond dat de ouders de Heere geloften doen in de naam van het kind. Zij dragen het kind aan de Heere op. Er wordt dus niet gedoopt, met de veronderstelling dat het kind wedergeboren is of wordt maar wel met de veronderstelling dat het kind later toe zal stemmen in wat zijn ouders gedaan hebben in zijn naam. Wanneer er zoveel nadruk gelegd wordt op beloften en geloften blijft er maar één weg over voor de ouders en kinderen: een aanhoudend gebed om de vervulling van Gods beloften in persoonlijk leven en in het gezin. „Heere, doe dan gelijk als Gij gesproken hebt."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen