Een levensecht boek

Toen ik las dat „Moeder Ditta" in een 6e druk verschenen was, heb ik me afgevraagd wat daar de oorzaak van zou kunnen zijn. Te meer, daar er ook al een Zwitserse, een Noorse en een Zuidafrikaanse uitgave van verschenen is. Bij het lezen van het boek is me dit duidelijk geworden. Het moet het levensechte van het boek zijn, dat de mensen zo aanspreekt. Het geeft n.1. zo helemaal de sfeer van een goed christelijk gezin in deze tijd weer. De schrijfster heeft van de personen in haar boek geen buitenmodel „braven" of „slechtaards" gemaakt, maar gewone mensen, met al hun „ups en downs".

Alle personen in het boek zijn a.h.w. gegroepeerd rond de hoofdpersoon: moeder Ditta, de moeder van het gezin De Hoog, dat 6 kinderen telt. Heel mooi laat de schrijfster zien hoe deze moeder al haar kinderen begrijpt en ze, in het begin nog samen met haar man, probeert op te voeden. Dat is niet gemakkelijk, want ieder kind heeft zijn eigen karakter. Ook dat komt er goed uit in dit boek. Zo is het ene kind heel gesloten en moeilijk bereikbaar, het andere veel meer open en a.h.w. steungevend in alle moeilijkheden. En moeilijkheden zijn er natuurlijk in een opgroeiend gezin. Gebreken ook, en zonden. De schrijfster verzwijgt ze niet, evenmin als de blijde en de troostende dingen, en bovenal het geloof dat boven de nood uittilt en nieuwe kracht geeft.

Zo is het een levendig, eigentijds boek geworden, dat van het begin tot het eind boeit. De ene keer is het Reina, de oudste, die onze aandacht trekt. Met haar gesloten karakter geeft z.e haar moeder, ook na haar trouwen, vaak veel zorgen. Het andere moment is het de vrolijke, op het oog luchthartige Loes die weer deining veroorzaakt in huize De Hoog. Maar daar is ook Luuk, de tweede, die het karakter van zijn moeder heeft. Aan deze jongen heeft ze veel steun, en dat is wel nodig, want Arnold, de andere zoon, geeft haar ook veel zorg. Daar komt nog bij dat moeder Ditta er na het sterven van haar man — wat mooi en sober beschreven wordt — helemaal alleen voor staat. Gelukkig zijn er clan altijd nog de twee kleintjes — Jan en Ditteke die nog erg aanhankelijk zijn en voor vrolijke noten zorgen.

Al wijkt de stijl in dit gezin af en toe wat af van de onze, dat belet me toch niet jullie allemaal aan te raden dit boek te lezen. Het zal je ongetwijfeld boeien. Het is een goed. boek.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen