Kerkelijke verhoudingen op drift

In d.e R. K. kerk.

„Allereerst worden we getroffen door de situatie in. cle R.K. Kerk. De laatste tijd konden we elke maandagmorgen lezen over berichten hoe het in de verschillende diensten voor studenten was gegaan.

De feiten zijn bekend: er worden z.g.n. experimentele (proef) diensten gehouden voor studenten, die dienst doen als oecumenische proefpolder. Deze diensten worden gehouden door studentenpredikanten en studentenpastoors. Het blijkt dat men het samen op vele punten eens is geworden. Werd eerst in deze diensten de eucharistie (de mis) gevierd ook door de protestantse predikanten; daarna de eucharistie bediend door een pastoor en een predikant, in de lijdenstijd van dit jaar ging men zover dat men de eucharistie liet bedienen door een predikant. Hiertegen is kardinaal Alfrink opgetreden. Hij heeft deze eueharistie-viering op deze wijze verboden. Een ingrijpende maatregel, die de nodige deining heeft teweeggebracht en een conflictsituatie aan het licht heeft gebracht. Het gepleegde experiment bewees wel heel duidelijk dat de kerkelijke verhoudingen op drift zijn. Wie had 10 jaar geleden kunnen denken dat een pastoor aan een predikant zou vragen in zijn plaats de eucharistie te bedienen?

Er blijkt in de Roomse praktijk veel aan het verschuiven te zijn. Dezelfde geest, die in protestantse kringen rondwaart om de bestaande structuren en kerkelijke bepalingen omver te werpen, is ook in de Nederlandse kerkprovincie aanwezig.

In de praktijk blijkt dat roomse priesters zeer royaal predikanten uitnodigen in hun kerkdiensten en die predikanten blijken in vele gevallen maar wat graag aan deze uitnodigingen te voldoen ten bewijze ho? dicht men bij elkaar staat en hoe de eenheid groeiende en de verschillen tussen Rome en de Reformatie verdwijnende zijn!

In de protestantse kerken.

Maar hetzelfde geldt voor de protestantse kerken in niet mindere mate.

Afgedacht van de predikanten die zich lenen voor een roomse eucharistie-viering is er het verzoek van een Amsterdams hervormd predikant, die erkenning vroeg van zijn ambt zowel aan de gereformeerde synode als aan het episcopaat. Wat een begripsverwarring en wat een vervaging van verschillen en belijdenis.

Behalve de gemeenschappelijke kerkdiensten, die in toenemende mate tussen hervormden en gereformeerden reeds werden gehouden de laatste jaren, krijgt de komende gereformeerde synode nu te maken met het verzoek van het moderamen van de hervormde synode om ook avondmaalsgemeenschap tussen beide kerken toe te staan. Dat is een ingrijpend voorstel, dat in de gereformeerde kerken zeker de nodige reacties zal geven.

Afgedacht van het feit dat avondmaalsgemeenschap tussen kerken van gereformeerde belijdenis een zaak is met vele kanten, is dat zeker het geval tussen een kerk van gereformeerde belijdenis en de hervormde kerk omdat men hier direct te maken krijgt met de Ned. Hervormde Kerk als geheel. Het moderamen van deze kerk zal zeker geen onderscheid willen maken tussen hervormd en hervormd, tussen gereformeerde bonder en vrijzinnige.

En als clan de Hervormde synode tegelijk de „intercommunie" — het deelnemen en bedienen van avondmaal en eucharistie tussen deze kerken onderling — dan krijgen we in kerkelijk Nederland een uitzonderlijke kerkelijke driehoeksverhouding, die wel eens grote consequenties zou kunnen hebben voor de kerkelijke verhoudingen.

Achtergronden.

Men kan zich afvragen: wat is toch de achtergrond van al deze veranderde kerkelijke verhoudingen?

Vertoont cle huidige kerkelijke situatie zoveel geestelijke kracht, zoveel waarachtige liefde dat nu de verschillen langzamerhand opgelost kunnen worden en naar kerkelijke eenheid kan worden gestreefd, zoals nu blijkbaar het geval is.

Wat zou het heerlijk zijn als we dat kon-

den constateren; als we het zouden opmerken dat er een krachtige werking van Gods Geest was.

We ontmoeten daarentegen veel vervlakking en verschraling; veel wereldsgezindheid en veel gericht zijn op materiële belangen.

Juist daarom is te vrezen dat de groeiende eenheid, die we vandaag alom zien, evenzeer een teken van de genoemde vervlakking is, die bij geen één kerk halt houdt en die de belijdenis ondermijnt, de verschillen relativeert (betrekkelijk maakt) en kerkelijke muren langzaam maar zeker omver haalt.

We pleiten niet voor het handhaven of optrekken van kerkelijke muren. Integendeel! We snakken naar waarachtige eenheid.

Maar we ontdekken in de huidige eenheidsbeweging zo veel dat niet naar Gods Woord is.

Men vindt elkaar in het gericht zijn naar de wereld van vandaag, waarin men dienend present meent te moeten zijn, maar men richt zich niet allereerst op God en Zijn Woord.

Opdracht.

Om die reden slaan wij met belangstelling en bezorgdheid de gebeurtenissen gade. Laten we intussen niet verslappen in ons gebed om de eenheid van allen, die de Heere Jezus in onverderfelijkheid liefhebben, die leven naar Gods Woord en die naar de gereformeerde belijdenis willen denken en handelen.

Wat zou het een zegen zijn wanneer dooide kracht van de Paasvorst de kerk zo leefde en haar leven zo sterk was dat we niet anders konden doen dan buigen voor het machtige wonder van de eenheid. Geloven we het nog en bidden we er werkelijk om? Nu er zoveel twist en tweedracht in elke kerk zelf is, laat staan de verhouding tussen de kerken onderling? " Vragen om voortdurend mee bezig te zijn.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen