Het Woord gaaf voort

Paulus’ „zoon”, Timothëns.

Zo vertrekken dan Paulus en Silas uit Antiochië. Hun reis zal bekend worden als d.e „tweede zendingsreis". Het Schriftgedeelte dat over deze reis handelt, vinden we in Handelingen .1.5 : 40 - 18 : 22. Ik schreef, dat Paulus en Silas op reis gaan. Waarschijnlijk echter gaan ze niet met z'n tweeën, maar is in elk geval Lucas, de arts, er ook bijgeweest. Immers, in Handelingen 15 : 10 gaat Lucas plotseling over in de „wij"vorm. In elk geval treedt Lucas zelf wel erg op de achtergrond. Het gezelschap vertrekt uit Antiochië en reist naar het Noord-Westen, dwars door Klein-Azië. Dan komen zij na verloop van tijd in de steden, die Paulus tijdens zijn eerste zendingsreis heeft bezocht, Derbe en Lystra. In de laatste stad ontmoet Paulus iemand, die een grote plaats in zijn leven zal gaan innemen. Het is een nog zeer jonge man, Timothëus geheten. Heel wat van onze jeugdverenigingen zijn naar hem genoemd. Timothëus is één van die figuren uit de Bijbel, van wie ons geen „bekeringsgeschiedenis" staat vermeld. De jongen heeft een uitstekende opvoeding genoten: ij is van kinds af onderwezen in de Heilige Schriften, en heeft een oprecht gelovige moeder (Eunice) en grootmoeder (Loïs). Zijn moeder is een jodin, maar zijn vader een Griek. Het is heel merkwaardig dit te lezen. Immers: en joodse vrouw, en zeker ook een godvrezende vrouw, nam bij voorkeur geen heiden tot man. En een heiden was Timothëus' vader beslist, anders had hij zijn zoon wel laten besnijden. Hoe nu Timothëus mét zijn moeder en zijn grootmoeder tot geloof in Christus is gekomen, weten we niet. Was het misschien gedurende Paulus' verblijf in Lystra tijdens zijn eerste zendingsreis, toen hij hier nog is gestenigd?

Timothëus is van jongsaf onderwezen in de Schriften. Een voorrecht? Dat is een veel te schamel woorcl. Een voorrecht kun je per slot van rekening nog wel missen. Maar de omgang met de Schrift is onmisbaar tot zaligheid. Dat vergeten we vaak. We denken dan dat God de mens op een geheimzinnige, miraculeuze wijze bekeert, door middel van een verborgen stem of een mysterieuze kracht of iets dergelijks. Fout! De Heere bekeert alleen door Zijn Woord en Geest. Maak die twee niet van elkaar los. Verwacht het niet alleen van jouw ijverig lezen in de Schrift. Dan wil je de Géést losmaken van het Woord. Verwacht het ook niet van een inwendige stem.

Want dan pcog je het Wóórd los te maken van de Geest. Verwacht het van beide, van Woord èn Geest; dan kom je nooit bedrogen uit. Timothëus is een van die jongens geweest (ze zijn er nog, niet alleen jongens, maar ook meisjes!) die de Heere door de kracht van Zijn Woord en Geest getrokken heeft uit de duisternis tot Zijn wonderbaar licht. We krijgen de indruk d.at dat bij Timothëus heel geleidelijk is gegaan, dooide rustige, maar dringende overtuigingskracht van de Heilige Geest.

En zo werkt de Heere nóg. Als je er goed. bij nadenkt is dat ook in feite de normale weg! Als iemand heel zijn leven heeft doorgebracht in de wereld, is het begrijpelijk, dat zijn bekering gepaard gaat met een geweldige schok, met een omwenteling in heel zijn leven. Maar als je van jongsaf bent onderwezen in de Schriften, kan alles veel geleidelijker gaan. Natuurlijk groeit dan ook bij je het besef van schuld, van verlorenheid in jezelf, van zelfmishagen en zelfveroordeling. Maar dan opent de Geest der Schriften ook je ogen voor de weg des behouds, voor de dierbaarheid van Jezus Christus.

Er staat van Timothëus dat er door de broeders van Lystra en Iconium goede getuigenis van hem werd gegeven. Paulus heeft waarschijnlijk naar hem geïnformeerd. Hij vindt het bepaald niet onbelangrijk, hoe deze jongen bekend staat. Het is niet onverschillig, wat de mensen van ons zeggen. Een goede naam is beter d.an goede olie. Let er maar eens op, hoe vaak Lucas het nodig vindt van de belangrijke mannen uit zijn boek te zeggen, dat zij goed bekend staan. Ais Paulus zo Timothëus nader heeft Ieren kennen, staat z'n besluit vast: deze jonge man moet met hem mee. En Timothëus gaat blijkbaar graag. Merkwaardig is, wat we nu lezen: Paulus besnijdt Timothëus, vóór hij met hem op reis gaat. En dat omwille van de joden, die daar woonden! Nota bene. En er was pas in Jeruzalem besloten (Hand. 15) dat aan de onbesneden gelovigen de besnijdenis niet behoeft te worden opgelegd? Waarom doet

Paulus hier nu iets, waar hij eerst te vuur en te zwaard was tegenin gegaan?

Het is eenvoudig. Paulus gaat niet met willekeur te werk, al schijnt het zo. Paulus heeft er nooit bezwaar tegen gehad dat iemand zich liet besnijden, als het maar niet gebeurde als middel tot verkrijging der zaligheid! Zó immers stelden de „Judaïsten" uit Hand. 15 : 1 het voor. Maar als Paulus hier Timothëus besnijdt, dan doet hij dat echt niet omdat Timothëus anders niet zou kunnen zalig worden. Neen, Paulus brengt hier in praktijk wat hij schrijft in 1 Kor. 9 : 20: Ik ben de Joden geworden als een Jood, opdat ik de Joden gewinnen zou". Er zijn Joden te bekeren! En als Timothëus onbesneden is, dan zou het zeer goed kunnen gebeuren, dat die Joden niet eens naar hem zouden luisteren. Om nu zoveel mogelijk hindernissen voor de voortgang van het Evangelie weg te nemen, besnijdt Paulus Timothëus.

Naar Europa.

Zo reist het gezelschap dan door Klein-Azië. Overal waar ze komen versterken zij de Gemeenten. Als ze zo een heel eind westwaarts hebben gereisd, willen ze een bezoek brengen aan Azië. Daar moeten we natuurlijk niet het werelddeel Azië onder verstaan, maar het meest westelijke gedeelte van het land dat nu Turkije heet. Maar dan lezen we, dat het de Heilige Geest is, Die hen verhindert om daar te prediken! Merkwaardig, dat de Geest ook kan verhinderen, dat wij iets doen. Kennen wij die ervaring? Neen, het betekent niet dat je plannen gedwarsboomd worden. Dat is heel iets anders. Ik bedoel dit: kennen wij die situaties in ons leven, dat de Heere ons een halt toe roept op een bepaalde weg? Wij kunnen dan een stap willen doen, maar gevoelen dan plotseling, dat het zetten van die stap ons de gunst des Heeren zou kosten. Dat is het, door de Geest verhinderd te worden. Hoe de Heilige Geest Paulus heeft verhinderd naar Azië te gaan, door een droom, door een gezicht of door gebed, weet ik niet. Alweer geldt het: dan ook niet speculeren. De zendelingen buigen dan hun weg om naar het Noorden. Ze willen naar het verre Bithynië. Maar ook dat laat de Geest niet toe. Zo worden de mannen steeds verder naar het Westen gedreven, steeds verder tot ze niet verder meer kunnen.

De Heilige Geest is hen voorgegaan als in een vuurkolom des nachts en een wolkkolom des daags, totdat ze het uiterste westpuntje van Klein-Azië hebben bereikt, in volkomen overgave aan de leiding die Hij geeft. Maar wat nu? Wel, nu blijkt de Geest niet alleen te zijn de Geest, Die verhindert, maar ook de Geest Die openbaart. Op Zijn tijd!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen