Bondsdag 1969 (Enkele indrukken)

Zo begon het.

Het is zaterdag 12 april, 's morgens om 10 uur. Terwijl buiten de regen neerstroomt en cle stad Utrecht nog maar nauwelijks ontwaakt schijnt, stroomt de grote foyer van Tivoli vol met honderden jongelui. Een kopje koffie smaakt best na een lange reis en oude herinneringen ophalen hoort nu eenmaal bij een bondsdag. Ze zijn er immers weer: de Rijssenaren, de Merksemers, de Veluwnaars, de jeugdkampers, de Rotterdammers en nee, de Zeeuwen zijn er nog niet. Maar die komen. Da's vast!

Opening: Nabij ons is het Woord.

De zoemer gaat : Het is (over) tijd! Dan een vertrouwd beeld. Ds. H. Rijksen opent weer! Dat doet je goed! Met zijn openingswoord leidt hij het thema in en maakt je meteen nieuwsgierig. Op elke bondsdag waren we samen rondom het Woord. Maar nu in bijzondere zin. Want het Woord is in het geding. De Schriftkritiek, in de vorige eeuw al begonnen, zet nu door en verslaat haar duizenden. Denk aan een Bultmann. Lees wat een Kuitert zegt. Sla de krant maar op. Luister naar de godsdienstles op de middelbare school. Nabij ons is het Woord! Maar wat doen we ermee? Geven we dat prijs, dan geven we alles prijs. Wees gewaarschuwd. Het gaat zo ongemerkt. Wacht je voor de eerste stap op deze onheilsvolle weg, die ons van het Woord berooft. Luister eens hoe Calvijn dat Woord bezingt! Leef er dan mee. Verlaat je erop. Doe zoals die jongen, die op zijn kamer een geopende bijbel had liggen en er elke morgen en avond zijn vinger bij legde en bad: Heere u hebt het toch Zelf beloofd? Nu, dat Woord bestaat tot in der eeuwigheid!

Mijn schilt ende betrouwen.

Als, na het voorlezen van het telegram, dat traditiegetrouw aan Hare Majesteit de Koningin verzonden wordt, het Wilhelmus wordt gezongen, denk je even terug aan de tijd waaruit het stamt. Toen was het Woord ook in het geding. En het is bewaard gebleven. Ja, want de Heere zegt: , , Ik zal wakker zijn over Mijn Woord!" Gelukkig maar!

Zeer vast.

Ds. P. Honkcop trekt de lijn door: Het Woord is nabij u, juist nu! Het is niet ver, het is niet twijfelachtig. Let er eens op hoe de gelovigen in de bijbel zich verlieten op het Woord des Heeren. Hoe Jezus Zelf er heel dicht bij leefde. Hoe de apostelen er altijd weer naar teruggrepen. En wat zegt Petrus dan? „Wij hebben het profetisch Woord, dat zeer vast is!" Er komen veel vragen op je af. Je kunt je er soms niet aan ontworstelen. Maar wat doe je ermee?

Vlucht tot de Heere, dan doet Hij je ervaren: Mijn Woord is „zeer vast", je kunt er van op aan.

Hij wil in dat Woord persoonlijk tot je spreken. Je doet er goed aan „er op acht te geven, als op een licht, schijnende in een duistere plaats!" Het Woord is er, het is vast, het is nabij u, juist nu!

Afrikaanse psalm.

„Dis U wil dat ons U woorde in getrouheid sal betrag. Kon ek maar, ek sou 't van harte. Heer' verleen U mij die krag!"...

Onder doodse stilte luistert iedereen naar de psalm van het Woord, heel eenvoudig berijmd in de Zuidafrikaanse taal. En daarop de massale samenzang:

„Want het Woord des Heeren, 't richtsnoer Zijner daan, is volmaakt rechtvaardig, al onz' achting waardig; eeuwig zal 't bestaan".

De korte pauze blijkt van harte welkom. Vooral bij de laatkomers. Oude bekenden worden ontmoet en nieuwe gemaakt. Bij het boekenstalletje vragen verschillenden naar „Alarm om de Bijbel". Maar de zoemer maakt opnieuw een eind aan de gezellige drukte.

Afscheid van dhr. Blom.

Na de samenzang van psalm 119 en de declamatie eruit, wijdt nu ook het Goudse koor zich aan deze psalm. Eerst nog wat aarzelend, later al beter. Het is ook zo'n grote zaal

Hierna duiken we het verleden weer in. Nu niet het verleden uit de bijbel, of de tijd van de reformatie, maar „slechts" 38 jaar terug: de oprichtingsvergadering van de bond. Intussen staan 3 mensen op het podium: mijnheer en mevrouw Blom en ds. Rijksen die hen toespreekt. We nemen afscheid van mijnheer Blom, die 38 jaar penningmeester was van de bond. Het doet je toch wel wat: De laatste „oude vertrouwde figuur" gaat heen. Na het fijne persoonlijke woord van onze voorzitter, de „enveloppe met inhoud" en de bloemenhulde voor mevr. Blom, neemt mijnheer Blom ons even mee naar de „pijpenla" aan de Turfmarkt, waar hij 38 jaar geleden bondsbestuurslid werd. Hij is het enige nog levende bondsbestuurslid van toen. Anderen, als de heren Bac, Pronk, Moerman en Hoogendoorn, zijn niet meer. Hij nog wel. En hij hoopt, als pasbenoemd erelid, geen enkele bondsdag over te slaan, zo de Heere het geeft.

Het eind van de morgenvergadering is er nu. Na de samenzang nodigt ds. Rijksen het oud-bondsbestuurslid ds. Baayens uit een zegen te vragen over de maaltijd.

De middagvergadering.

De middagvergadering. Om 2 uur zijn ze er weer. Verzadigd en verkwikt. Niet direkt door de broodjes uit Tivoli, want de aankondiging dat er maar een „beperkte voorraad" aanwezig was is blijkbaar zo ingeslagen dat er honderden overblijven. Jammer, hoewel ze natuurlijk wel oogekomen zijn.

Kerk in 1ijden.

Na de opening door ds. J. van Vliet horen we van dhr. Moret dat „de schreeuw van de ondergrondse kerk" weerklank vond onder de verenigingen. Er is iets gedaan. Er is hier en daar veel gedaan. Namen behoeven dan niet genoemd. De rechterhand behoeft niet te weten wat de linkerhand doet

Een bedrag van ƒ 12.000, — is bijeengebracht en wordt per cheque overhandigd aan de heer Van Kranenburg. Deze zal het geld aan ds. Wurmbrand overhandigen, opdat de hulp kan doorgaan. Maar, zo zegt hij, niet alleen de ondergrondse kerk heeft (naast daadwerkelijke hulp) gebed nodig, maar ook de communist. Laten we, in navolging van de ondergrondse christenen, wel het communisme haten, maar niet de communist zelf. Bidt om hun bekering!

Wat krijgt hierna psalm 79 : 6 betekenis: Ai, hoor naar hen die in gevang'nis kwijnen; laat hun gekerm voor Uw gezicht verschijnen ". En je vraagt je af: ls ik daar eens bijhoorde? Zou ik dan staande blijven? En je bidt voor je kinderen.

Het Woord: lamp en licht.

Ds. Hakkenberg's „appèl-woord" is eenvoudig en gemeend. De eeuwige waarheden worden gereduceerd. Tegenover het duidelijke, krachtige spreken van de reformatie staat het vage spreken van deze tijd. Zo is het Woord geen lamp meer en geen licht. En dat hebben we juist nodig. De lamp van het Woord en het licht van de Geest. Zo werkt de Heere nog. En dat is niet vaag. Dat is niet onpersoonlijk.

Dat is duidelijk. Dat legt de diepten bloot van je zondig leven, heel persoonlijk! Maar dat verkondigt ook de verlossing in Christus Jezus, niet minder persoonlijk. Dat Woord heeft kracht in zondige harten. Zo is het ons ten lamp en ten licht in dit leven. Zo doet het ons verlangen naar de toekomst van de Heere Jezus Christus, waarin op het duidelijkst zal blijken: „het is 't onfeilbaar woord", waarvan David zong in psalm 56: „Ik roem in God, ik prijs 't onfeilbaar Woord, ik heb het zelf uit Zijnen mond gehoord!"

Na de samenzang van dit psalmvers werd het thema a.h.w. nog een maal samengevat in het „Hervormingslied", waarna het koor voor de tweede keer op een fijne, beschaafde wijze zijn bijdrage leverde.

Gedachtenwisseling

Het experiment — de korte gedachtenwisseling n.a.v. vragen op de toespraken, door de sprekers, o.l.v. de heer M. Golverdingen — deed het goed. Enkele momenten.

Moet je wachten tot de Heere je de onderwerping aan zijn Woord leert of moet je met je vinger bij het Woord aanhoudend daarop pleiten? — Het is niet: of - of. Het is en - en. Pleiten is in diepste wezen vrucht van de „trekking" van God. Maar het is ook de eis van het Woord. Daarom bidden om onderwerping en tevens vragen om vervulling van wat de Heere beloofde. Wachten is altijd fout! Dat is de kortste weg naar de hel!

Als het getuigenis van de Heilige Geest nodig is, waarom maken we ons er dan druk over hoe je het Woord leest? — Als we het Woord anders lezen dan de Heere het in datzelfde Woord ons zegt, miskennen we God! Dan wederstaan we de Heilige Geest.

Er wordt vaak gezegd: Het O.T. is Joodse geschiedsschrijving. Die moet. je anders lezen dan Westeuropese. Het gaat om de diepere zin: Christus. Hoe vindt u dat? — Natuurlijk gaat het om Christus, maar dat sluit niet uit dat het O.T. werkelijk gebeurd is. Lees maar hoe Jezus en d.e apostelen telkens op de feiten teruggrijpen. De Heere heeft zich juist in de historie van Israël betoond de Verbondsgod te zijn! Wanneer we gaan tornen aan de „echtheid" van het O.T. raken we binnen de kortste keren ons fundament kwijt. Ook hier geldt ons: „Worden aks een kindeke".

Dit slot was in sommige opzichten indrukwekkend. Dominee Rijksen wil er nog eens op doorgaan in een referaat. Dat houden we in de gedachten.

Slotwoord.

Ds. P. Blok, voorzitter van de Deputaten voor Jeugdzorg, sloot de bondsdag. Hij deed dat, wijselijk, kort: Ik ben blij met wat ik gehoord en gezien heb. Zoveel jongeren, zoveel belangstelling, zoveel goede woorden. Een verslag aan de Generale Synode zal niet moeilijk zijn!

Huiswaarts.

En toen gingen we weer naar huis. De een kreeg nog een hand (vooral onze sekretaris!), en met de ander werd nog een afspraak gemaakt; de een kocht een boek, de ander pikte een broodje mee; de een verdween snel en de ander treuzelde tot het laatst maar eindelijk bleef de zaal leeg achter, stil, want er werd geen woord meer gesproken. De woorden die gesproken waren namen we mee. Want het is goed er eens even mee de stilte in te gaan. Het is ook goed er over te spreken. Met anderen. En met d.e Heere. Daarom was het goed om aan het eind samen te zingen:

„Och, schonkt Gij mij de hulp van Uwen Geest!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen