de ellips

Stoute schoenen.

In het laatste artikeltje hebben we gezegd dat je je niet te vroeg moet binden. Er zijn echter ook jongens en meisjes die door bepaalde omstandigheden weinig met leeftijdgenoten in aanraking komen, terwijl ze er toch zo'n behoefte aan kunnen hebben. Zo schrijft een verpleegster: „Zelf heb ik geen verkering, maar je voelt je soms zo alleen. Waar moet je met je problemen naar toe? Ik heb ook geen correspondentievriend. Ook thuis kan ik niet praten. Ze begrijpen je niet. Daarom probeer ik het alleen op te lossen. Maar het is soms zo moeilijk. Vandaar dat ik het leuk zou vinden als er eens een paar correspondentie-

adressen in Daniël zouden komen". Ja, dat is weer een heel nieuw idee. Dit meisje zal heus niet zomaar even een briefje geschreven hebben. Waarschijnlijk heeft ze er lang over nagedacht. En ze heeft de stoute schoenen aangetrokken. We vinden het wel jammer, maar het lijkt ons toch boter hier niet op in te gaan. We zijn bang dat we er op deze manier gauw een funktie bij zouden krijgen en met de nodige moeilijkheden. We kunnen geen andere raad geven dan te proberen zoveel mogelijk met leeftijdgenoten om te gaan. Niet met een krampachtige en gauw wat lachwekkende houding van het op jacht zijn naar een levenspartner. Allereerst ben je dan jezelf niet, maar bovendien kom je al te gauw in conflict met het „mannetjesinstinct", dat uit is op veroveren! Aangeboden diensten zijn ook hier zelden welkom! Vooral in een ongedwongen omgang met vrienden en vriendinnen kunnen we tot een verantwoord kontakt komen. Nu lijkt (blijkt) het soms dat het huwelijk niet voor iedereen is weggelegd. Hoe ervaart iemand dat? Is het een vrijwillige keuze of blijft het altijd een groot stuk verdriet en eenzaamheid? En hoe reageert de omgeving hierop? Ook hieraan willen we aandacht besteden. Misschien zijn er die uit eigen ervaring hierover ons zouden willen schrijven.

Waarom al dat praten?

„Ik heb al dikwijls deze artikelen gelezen en telkens denk ik weer: waarom toch al dat redeneren? Ook wat verkering of omgang betreft. Als er oprechte liefde is, is er niets tegen te houden. Maar het voornaamste is onze knieën te buigen en te smeken of de Heere de weg mag wijzen die Hij wil dat wij zullen gaan. Ik heb dat tweemaal meegemaakt in mijn leven. Ik heb altijd gesmeekt om een vrouw die de Heere vreesde. En dat heeft de Heere tweemaal verhoord. Dan vallen wij er buiten hoe het zal gaan. Wie er ook tegen opkomt, de Heere Zelf zal er voor zorgen. Betere raad kan ik niet geven".

In deze zelfde geest schrijft een moeder van drie kinderen: „Vaak begrijp ik alles niet. Wij zijn toch ook jong geweest en waar bij deze jeugd bloed zit, zat bij ons toch vroeger geen karnemelk. Maar innerlijk was er een vechten, zelfs tegen gedachten die toch zo vaak onze jonge ziel bestormden. Maar daar wilde je in het minst niet iets van laten blijken. Tegen niemand, zeker niet tegen je verloofde.

Erover praten? Nooit gedaan! Wel vechten dat het niet meer boven kwam! Wordt er niet teveel gepraat over dingen die vroeger in het minst geen voorwerp van gesprek waren? U zegt misschien dat de tijd nu heel anders is. Zeker, dat geef ik toe. Maar zegt Gods Woord niet dat het gedichtsel van des mensen hart ten allen dage alleen boos is van zijn jeugd aan!"

Is het wel of niet hierover praten nu een verschil van mening tussen oud en jong? We geloven van niet. We hebben nog eens de brieven voor de dag gehaald. Dan vraagt een opa: „Kan er eens geen voorlichting gegeven worden over de omgang van verloofden? Zelf heb ik dat gemist en het is dan zoveel zwaarder". En een oma: „Ik geloof dat het nu heel anders is dan zo'n veertig jaar geleden. Ik vind dat van nu veel mooier. Ik vind dat de jonge mensen nu meer open de problemen bespreken". En als we de jongeren aan het woord laten: „Fijn dat er in uw rubriek over gesproken wordt, omdat het voor velen van ons een probleem is". En: „Het trekt me aan en. ik voel hoe velen met ons in dezelfde moeilijkheden kunnen verkeren".

We kunnen dus op grond van onze ervaringen niet in het algemeen stellen dat de ouderen hierover andere gedachten hebben dan de jongeren. Ook is het niet juist het oude zondermeer goed te noemen en het

nieuwe verkeerd. Vroeger werd hierover weinig of niet gepraat. Maar was dat juist? Wat gebeurde er allemaal stiekem? En op hoeveel plaatsen was en is het soms nog gewoon dat een stelletje moe(s)t trouwen? „Je koopt toch geen kat in de zak" zal velen bekend in de oren klinken. Ouders voeden hun kinderen op, ook door het gesprek. Op welke manier zouden ze anders hun kind van de Heere kunnen vertellen? Het gesprek is in de opvoeding niet weg te denken, behalve volgens sommigen het gesprek over sexualiteit. Daar moet het kind dan zelf maar achter komen. Niet omdat dat het eenvoudigste is of omdat het op de mooiste manier gebeurt, maar omdat de ouders hier geen raad mee weten. Verder hoor en lees je zoveel van andersdenkenden over sexualiteit, dat tegenwicht vanuit het eigen milieu zeker niet overbodig is. En tenslotte, het met elkaar erover praten sluit toch niet uit dat dit ook een zaak van het gebed mag zijn?

Twee-eenheid.

Overeenstemming in opvoeding, overtuiging, ontwikkeling en belangstelling zijn belangrijke voorwaarden voor een goed huwelijk. En het karakter? Het is merkwaardig hoe we daarin, vaak onbewust, een aanvulling zoeken op onszelf. Met het gevolg dat de karakters van twee mensen vaak sterk uiteen kunnen lopen. Een drukke jongen zoekt vaak een stil meisje of omgekeerd. De een is driftig, terwijl de ander alles bedaard overweegt. Als de jongen de moed laat zakken, is het het meisje dat hem dan net weer dat duwtje geeft dat hij nodig heeft. Ze vullen elkaar aan en de een vangt de ander op.

Heel ruw gezegd, zijn er drie typen huwelijk aan te geven. Allereerst dat van de cirkel met één middelpunt. D.w.z. één is de hoofdfiguur, waar alles om draait. De ander is slechts een schijnfiguur, een figurant die gedwee volgt en altijd hoort te doen wat het middelpunt zegt. Een onmogelijke verhouding! Voor niemand is het goed nooit tegenspel te krijgen en het altijd voorhet zeggen te hebben. En niemand kan er op de duur tegen altijd als een nul beschouwd te worden en niets te betekenen. Een ander type huwelijk wordt afgebeeld door twee cirkels: twee mensen, ieder met hun eigen wereldje. Ze verschillen zozeer dat ze weinig of niets van elkaar begrijpen en volkomen langs elkaar heen leven. En tenslotte de ellips: een „platte" cirkel die zich als een boog om twee brandpunten spant. Die twee punten vallen niet samen, maar ze liggen wel zo dicht bij elkaar dat ze samen één boog vormen. Dat zijn die man en vrouw, die dicht genoeg bij elkaar staan om elkaar te begrijpen en anderzijds ver genoeg van elkaar af staan om zelf iemand te kunnen zijn en dan ook eens meningsverschil te hebben. Het altijd met elkaar oneens zijn is niet goed, maar nooit verschil van mening is ook een verdacht teken. Twee mensen die elkaar nodig hebben, aanvullen, begrijpen, troosten, aanmoedigen, afremmen, op eikaars fouten wijzen (ja, dat ook vooral!), stimuleren. Ze hebben allebei een plaats; valt de een weg, dan kan de ander niet op de oude voet verder. Als het ene brandpunt wegvalt, stort de hele ellips in elkaar! Twee mensen, die beiden weten wat ze willen, maar daarin toch samen een eenheid vormen. En dat type huwelijk lijkt ons persoonlijk het beste! Misschien niet altijd even gemakkelijk, maar wel het mooist, het boeiendst en het meest vruchtbaar voor het gezin!

Dit geldt natuurlijk ook voor de tijd vóór het huwelijk. Probeer ook in je verkeringstijd jezelf te zijn, niet „liever" dan je bent, ook niet flinker dan je werkelijk bent. Dan kan het straks alleen maar meevallen.

Verwacht ook niet dat je de ander kunt veranderen. Probeer het ook niet, maar streef ernaar de ander te aanvaarden zoals die i s en niet zoals je hem/haar graag zou willen zien. Sommige jongelui denken dat het huwelijk wel alle moeilijkheden zal oplossen. Maar ook in het huwelijk blijven we dezelfde mensen. Je kunt elkaar wel beïnvloeden, maar nooit echt veranderen. En zien we voor het huwelijk bij de ander al eigenschappen, die we moeilijk kunnen verdragen, dan zal dit in het huwelijk eerder slechter dan beter worden. Natuurlijk zul je bij nadere kennismaking onaangename dingen bij elkaar gaan ontdekken. En dat is eigenlijk maar goed ook, want als dat niet zo is, dan kun je er zeker van zijn dat je elkaar beslist nog niet goed kent. Ieder mens heeft z'n kwaaie kanten. Maar het belangrijkste is of je die kunt aanvaarden en verdragen. En dat ze geen voortdurende ergernis voor je worden. Daaraan, en dat lijkt ons heel belangrijk, kun je vaak ook toetsen of je al echt een beetje van mekaar gaat houden. En daar draait het toch om in je verkeringstij cl!

En dan nog even de a.s. schoonfamilie. Neem die niet op de koop toe, want je trouwt met elkaar én met de familie. De band met de ouders blijkt vaak sterker te zijn dan ie denkt.

G. en S. T. van Malkenhorst,

Bleulandweg 298, Gouda.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen