Met het oog op de bondsdag

Om de belijdenis van Gods Naam.

Het is een verblijdend teken dat er onder de jongeren van onze Gemeenten zoveel medeleven met en belangstelling bestaat voor de Gemeente in de vervolging.

Wie Wurmbrand's boeken kent, heeft daar soms dingen in gelezen wat betreft geloof en geloofsbeleving, die enige weerstand opriepen. Zelfs konden we het met sommige uitspraken niet eens zijn. Het feit dat Wurmbrands boeken onder ons met zoveel welwillendheid zijn ontvangen en het besef van de ongerijmdheid van kritiek op het geloofsleven van deze lijdenden, getuigen ervan dat de boodschap van Wurmbrand is begrepen. Het gaat hier om de belijdenis van Gods Naam!

Ik geloof dat het dit is, waardoor vele jongeren en ouderen zich aktief hebben ingezet om deze belijders in de verstrooiing te helpen. En dat is het meest verblijdende van alles! Zo nemen we enigermate deel aan de strijd die verbonden is aan het belijden van de Naam des Heeren.

Zeker, deze strijd moet ook in ons vrije Nederland worden gevoerd. Maar hoe schieten we daarin te kort; misschien doordat de aanval hier te geraffineerd is, of doordat de strijdterreinen zo door elkaar heenlopen. In ieder geval strekt het tot grote blijdschap dat we de aard van de strijd achter het ijzeren gordijn herkenden en zo tot aktiviteit werden aangespoord. Hun strijd is geen ijdele strijd en onze hulppogingen zullen niet ijdel zijn, omdat de sterke Held erbij betrokken is.

Onverdraagzame oecumene.

Op de a.s. Bondsdag zal de aktie voor de Ondergrondse Kerk haar hoogtepunt bereiken, wanneer het bijeengebrachte zal worden overgedragen. Hier is opbouwend werk verricht. Het zal Ds. Wurmbrand tot grote bemoediging zijn, dat jonge Nederlanders zich hebben ingezet voor de verdrukten.

Dat vergaat hem niet altijd zo. Er wordt ook veel afgebroken door hen die Wurmbrand, de belijders van Gods Naam en Sion gram zijn. De kerkgeschiedenis van de 20e eeuw tekent ons de op gang komende oecumene. Een hortende en stotende zaak, die echter sterk blijkt te zijn in haar onverdraagzaamheid ten aanzien van hen die willen vasthouden aan de onfeilbaarheid van de Bijbel en die Gods Naam overeenkomstig willen belijden. Of deze belijders nu in de gevangenis zitten om des geloofs wil, of dat zij nog in vrijheid leven, maakt voor hen geen verschil. Ook Wurmbrand moet felle aanvallen ondervinden; niet het minst vanuit Nederland. Sommigen deinzen er niet voor terug hem een oplichter en een leugenaar te noemen. Wie sommige dagbladen leest., weet wel iets van dergelijke beschuldigingen.

Wurmbrand over kerkelijk leven in het Westen.

Wurmbrand schrijft in één van zijn boeken: „Sedert mijn verblijf in het westen heb ik tal van theologische scholen bezocht.

Daar heb ik voordrachten gehoord over de geschiedenis van kerkklokken en van litur-

gische liederen, over kerkelijke wetten, die al lang buiten gebruik gesteld zijn, of over een kerkelijke tucht die niet meer bestaat. Ik heb studenten in de theologie ontmoet, die leren dat het scheppingsverhaal in de Bijbel niet waar is, noch het bericht over Adam, noch dat over de zondvloed, noch dat over de wonderen van Mozes; dat de profetieën werden geschreven na hun vervulling; dat de maagdelijke geboorte een mythe is, evenals de opstanding van Jezus. Dit zijn de dingen die de tegenwoordige kerkelijke leiders hebben geleerd toen zij op het seminarie waren. Dat is de atmosfeer waarin zij leven".

Velen verraden de Meester

„Waarom zouden zij trouw zijn aan een kerk, waarin vrijelijk geleerd kan worden, dat God dood is? Zij zijn leiders van de officiële kerk, maar niet van de bruid van Christus. Zij zijn leiders in een kerk waarin velen de Meester reeds lang verraden hebben. Wanneer zij iemand ontmoeten uit de gemartelde, lijdende ondergrondse kerk, dan zien ze hem als een vreemd wezen".

Hiermede zijn ook Wurmbrands vijanden gekenmerkt. De grote massa valt hem af. Dat verwondert ons niet.. Deze „beroerder" van het tegenwoordige kerkelijk Israël laat niet af zijn scherpe kritiek op de gang van zaken in de kerken te laten horen.

Het zaad der Kerk.

Daarom moeten Wurmbrand en de verdrukten het wat betreft materiële hulp hebben van de kleine schare die door Gods genade trouw blijven. Dat getal is wel klein, maar het is er. Daar werden en worden gelukkig offers gebracht om hulp te bieden aan de gezinnen van gevangenen en. de gevangenen zelf.

Regelmatig worden Bijbels in de taal van communistische landen naar binnen gesmokkeld. Christelijke lektuur wordt verspreid. En door dit alles wordt de kerk achter het ijzeren gordijn niet kleiner. Integendeel. Hun evangelisatiewerk onder doodsgevaar werpt vruchten af. Het oude spreekwoord blijkt ook nu nog waar te zijn: „Het bloed der martelaren is het zaad der Kerk".

Niet alleen worden onze offers gevraagd, maar in de eerste plaats onze gebeden. En hoe staat het daarmee?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen