VRIJMOEDIGHEID DOOR HET GESCHEURDE VOORHANGSEL

Kohlbrügge heeft in de periode waarin hij door de „vredelievende" kerkbestuurders uit het begin van de vorige eeuw, werd verhinderd het Woord te bedienen, o.m. een uitnemend werkje geschreven dat heet: „Waartoe het Oude Testament? "

Dienaren des Woords mogen dan te muilkorven zijn, het Woord zelf is niet gebonden. Kohlbrügge toont in genoemd boekje aan hoezeer het O.T. en het N.T. één geheel vormen, beter, hoezeer het O.T. is geworteld in het N.T. We mogen ook zeggen: hoezeer het O.T. vol is van Christus. Dit laatste nu schittert ons tegen oD elke bladzijde van „De Tabernakel".

Misschien zal ons de verklaring van sommige onderdelen van de Tabernakel wat vergezocht voorkomen, maar vergeten we

dan niet dat m.n. de Hebreeën-brief ons alle aanleiding geeft om in de Oudtestamentische ceremoniën heenwijzingen naar Christus waar te nemen. Wie van het Bijbelse recht van dit soort typologie uitgaat, zal deze preken met verwondering lezen. En met vertroosting, wanneer het hem temidden van zijn verlorenheid om Christus te doen is. Want Kohlbrügge heeft zijn leven lang de Evangelie-deur wagenwijd opengezet voor alles wat ellendig is, alles wat „wereld" erkent te zijn (Joh. 3 : 16!). Maar die deur is toch gesloten door de misdaad van die ene „in welke wij allen gezondigd hebben" (Rom. 5)? Ja, dat preekt Kohlbrügge ook: r hangt een voorhangsel tussen God en ons. De zonden maken scheiding, d.i. wij maken scheiding.

Waar haalt Kohlbrügge dan die vrijmoedigheid vandaan? Daar, waar de Hebreeën-brief die vandaan haalt: „ vrijmoedigheid om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, op een verse en levende weg, welke Hij ons ingewijd heeft door het voorhangesl, dat is Zijn vlees " (Hebr. 10, zie 6e en 7e preek). Zijn vlees? Het is toch ons vlees dat scheiding teweeg brengt? „Ja en nee. Christus, onze dierbare Heere en Zaligmaker maakt de scheiding" (blz. 71). Hij is vlees geworden, tot zonde gemaakt (2 Kor. 5). In Hem heeft God het voorhangsel weggedaan, verscheurd. Romeinen 8 zegt het zó: „God heeft, Zijn Zoon zendende in gelijkheid van vlees der zonde (letterlijk), de zonde veroordeeld in het vlees (van Christus)". Kohlbrügge schrijft (blz. 80): „Wie daarop leeft en sterft, die twijfelt er aan; hij ziet het voor een ogenblik en dan is weer alles voor hem dood". Maar nochtans (blz. 82), „dit is echter gewis: dit ons vlees-zijn verscheurt God in Zijn ontferming niet, maar Hij neemt Zijn Christus en verscheurt Hem; en wederom in Zijn ontferming verscheurt Hij toch ons vlees in gemeenschap met het lijden van Christus".

En zo gaat het door: prediking van de Geest-elijkheid van de Wet, van het Evangelie, van de Christus Gods.

Mogen wij op onze verzakelijkte tijd niet antwoorden met gemoedelijke vroomheid of negatieve kinderachtigheid, maar met de dwaasheid en ergernis van het Kruis, en voor alle dingen zelf „de onwankelbare belijdenis der hoop vasthouden" (Hebr. 10). Kohlbrügge kan een middel zijn om ons eigen vasthouden te „ontgronden" en ons de enige grond te verkondigen: de hechte bodem van het Woord: „Want Die het beloofd heeft, is getrouw".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen