Het Woord gaat voort (15)

Gestenigd

Vorige week waren wij getuige van dat verwarde toneel daar in L.ystre, waar Paulus en Barnabas al hun overredingskracht nodig hadden om de enthousiaste Lycaoniërs van een offerande te weerhouden. Nog even moeten we nu stilstaan bij d.e merkwaardige woorden, die ze daarbij gebruiken. De naam van Christus, zei ik reeds, noemen de zendelingen nu niet meer. Slechts één ding beweegt hen: ie mensen m. o e t e n weten dat er slechts één God is, Die al hun aanbidding en liefde waardig is. „Ge moet u bekeren tot de levende God, Die gemaakt heeft de hemel en de aarde en de zee, en al hetgeen in dezelve is!" Dat is klare taal. Paulus (of Barnabas) zegt hier drie dingen in één zin: r is slechts één God; alle andere „goden" zijn dus afgoden en ijdelheid. Ten tweede: ie God is de levende God. Jullie goden zijn dus dood, onwerkelijk. Tenslotte: ot die God moet ge u bekeren. In vers 16 en 17 wordt over die ene, levende God, nog iets merkwaardigs verteld: n het verleden heeft Hij alle heidenen laten wandelen in hun wegen. Die wegen waren dwaalwegen. Toch kunnen de heidenen zich niet verontschuldigen door te zeggen, dat Hij Zich niet aan hen geopenbaard heeft. „Want Hij heeft Zichzelf niet onbetuigd gelaten, goed doende van de hemel, ons regen en vruchtbare tijden gevende, vervullende onze harten met spijs en vrolijkheid". Dit motief duikt zo nu en dan op in de woorden van Paulus, denk maar aan de rede op de Areopagus en aan teksten als Romeinen 1 : 19 en 20.

God openbaart zich ook in de natuur als de Schepper van hemel en aarde, als de grote Weldoener. Niet voor niets noemt de apostel hier „regen en vruchtbare tijden". Het uitblijven van regen veroorzaakte vaak in Lycaonië de grootste ellende, maar als de regen kwam, dan kwam ook de spijze en daarna vrolijkheid en vreugde.

Al met al gelukt het de zendelingen maar ternauwernood de menigte in bedwang te houden. Maar langzaamaan herwinnen de mensen gelukkig hun kalmte. Ik geloof overigens wel, dat Paulus en Barnabas op de avond van die dag met zeer gemengde gevoelens naar hun logement zijn gegaan. Vertwijfeling en bange onzekerheid bekruipt hun hart: hoe zal er hier ooit één discipel komen, waar de onwetendheid zó groot is? Onwetendheid is echter voor de Heere geen belemmering om toch te werken: ook hier, in Lystre, worden discipelen gemaakt. Al heel gauw blijkt echter dat de duivel ook niet stil zit. Er komen Joden uit het stadje Antiochië en Ikonium, je weet wel, dat zijn die plaatsen die Paulus en Barnabas bezocht hebben voor ze in Lystre kwamen. In Antiochië hoorden we Paulus' eerste preek; al heel gauw werden ze hier echter de stad uitgegooid. In Ikonium ontstond felle tweedracht. Ook hier moesten de zendelingen vluchten voor hun leven. De Joden uit Antiochië en Ikonium zijn waarschijnlijk handelslieden. Als ze horen, dat die twee ketters nu hier open en rustig het Evangelie kunnen verkondigen, kijken ze verbaasd op. „Zeg, hoe zit dat hier? " vragen ze aan de Lystriërs. „Waarom maken jullie geen korte metten met die dwepers, die fanatiekelingen? Ze staan de hele dag over God te praten, maar pas op hoor, ze hebben het achter hun ellebogen! Als je niet oppast, kloppen ze het geld uit je zak!"

En hun woorden vinden weerklank. Waarschijnlijk hebben de Lystriërs sinds het offerincident zich slecht een houding weten te geven tegenover de zendelingen; ze generen zich wat voor hun rare vergissing. En als ze nu de woorden van de Joden uit Antiochië en Ikonium horen, vatten ze direct vlam. En het „Hosanna! - Kruist hen" herhaalt zich alwéér. Woedende groepen Lystriërs sleuren Paulus mee, en vormen een ring rondom hem, en daar suist de eerste kei al naar zijn hoofd. Het zal wel door hem zijn heengegaan: „Heere, is dit het einde nu? Mag mijn werk maar zo kort zijn voor U? " De razende stenengooiers rusten niet voor ze geen beweging meer bespeuren in het gebeukte en bebloede lichaam. Dan grijpt de meute Paulus beet, sleurt hem over

de stoffige straten tot buiten de stad, en laat hem daar liggen, als dood.....

Als de menigte is weggetrokken, blijft het roerloze lichaam alleen liggen. Een prooi voor het wild gedierte. Maar wacht, daar komen een paar mannen, krijtwit van ontzetting. Is Barnabas erook bij? We lezen niet waar hij tijdens het incident was. Stil gaan de discipelen rond de apostel slaan. Dan ik stel me zo voor dat ze allen een stap achteruit doen van schrik. Want de apostel, die ze willen begraven, slaat de ogen op, gaat overeind zitten en staat op! Zou Paulus aan dit wondere ogenblik niet terugdenken, als hij zelf schrijft: , Wij dienaars van God. wij maken onszelf in alles aangenaam, in verdrukking, in noden, in benauwdheden, in slagen, in gevangenissen, in beroerten dcor eer en oneer, door goed gerucht en kwaad gerucht; als verleiders en nochtans waarachtigen als stervenden, en zie, wij leven; als getuchtigd, en niet gedood!" (2 Kor. 6 : 4, 5, 8, 0).

„Wij moeten door veel verdrukkingen ingaan "

De volgende dag is Paulus weer geheel fit. Hij kan weer op reis! Met Barnabas verlaat hij de stad, en dan gaat het op Derbe aan, dat 15 kilometer verder naar het oosten ligt. We lezen niet veel over hun werk in Derbe. Het is wel vruchtbaar geweest, want „ze maakten daar vele d i s-c i p e 1 e n". Het werkwoord, d.at hier in het Grieks staat, is hetzelfde, dat de Heere Jezus in Matth. 28 : 19 gebruikt in de opdracht aan Zijn discipelen: Gaat dan heen, o n d e r w ij s t al de volken (letterlijk: aakt hen tot Mijn discipelen!) dezelve dopende", enz.

Nu staan, de zendelingen voor een moeilijke beslissing. Zij gevoelen, dat het nu voorlopig genoeg is. De Geest laat hen nu toe naar hun uitgangspunt, Antiochië in Syrië, terug te keren. Maar hoe zullen zij terugkeren? Nu moet je beslist eens op de kaart kijken. Anders zie je niet welk een geloofsbeslissing hier valt. Als de twee mannen naar Syrië willen, kunnen ze net zo goed d.e grote Romeinse hoofdweg nemen, die naar het oosten loopt. De hoofdweg loopt ook door Tarsus; Paulus' geboorteplaats, waar hij wellicht nog familie heeft wonen, die hij graag nog eens zou bezoeken; dat is toch ook te begrijpen, nietwaar? Maar dat doen deze zendelingen niet. Ze gaan terug, en bezoeken alle plaatsen, die zij op de heenreis aangedaan hadden, alleen nu in omgekeerde volgorde. Want dat was echt wel nodig.

Ja, in het begin, in de tijd van de „eerste liefde" (Openb. 2 : 4), toen de pasbekeerde discipelen tot geloof gekomen waren, was alles nog fris en nieuw, nog gloedvol en verrassend. Maar toen de zendelingen waren weggetrokken toen was langzaam maar zeker de twijfel in vele harten gerezen.

Het dagelijks leven hernam zijn tred; de wereld en zijn beslommeringen eisten de aandacht van de „pasgeboren kinderen" weer op. En de mensen waren het Evangelie zo vijandig Kun je het je voorstellen? Is het ook n u nog niet zo? Ja, 's zondags onder de prediking, d.an is het je vaak zo goed. Maar als de maandag weer komt, de werkweek met zijn beslommeringen, dan kan het Woord, dat op de dag des Hoeren zo nabij was, soms weer zo ver worden

Begrijp je, wat voor een geweldige vreugde het voor de jonge Gemeenten in Lystre, Ikonium en Antiochië moet zijn geweest, plotseling, als een geschenk uit de hemel, Paulus en Barnabas weer voor hen te zien staan? Ze versterkten de zielen der discipelen, staat er, en vermaanden, dat zij zouden blijven in het geloof, en dat wij door vele verdrukkingen moeten ingaan in het Koninkrijk Gods! Let op dat „wij". Het geldt voor heel de Kerk van alle eeuwen: zonder strijd zullen wij niet overwinnen!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen