Wiet Zacheüs, maar Jezus

De geschiedenis van Jezus' omwandelingen op de aarde geven ons vele treffende taferelen te zien. Juist het onedele en het verachte werd door Hem opgezocht en de voortreffelijken werden genegeerd of soms terdege en hard onderwezen. De tekst uit deze geschiedenis wijst er ons ook weer op. Maar als we de geschiedenissen in Gods Woord lezen moeten we ze ook zien in het verband en letten op de strekking. Dat ons in dit verband van Zacheüs gesproken wordt zou aanleiding kunnen zijn om uitgebreide beschouwingen te willen geven over de levensgeschiedenis van Zacheüs met de mogelijke speculaties, die ons in Gods Woord niet gegeven zijn. We zouden kunnen praten over Zacheüs en hele preken aan Zacheüs wijden, hoe hij in, op en uit de boom gekomen is. Onderwerp van uitgebreid discussies zou kunnen zijn, wanneer Zacheüs nu eigenlijk bekeerd is. De een stelt het zus en de ander weer anders. Schieten we dan het doel van Gods Woord niet voorbij en daarmede dus onszelf?

Het gaat in de geschiedenis van Zacheüs, hoe belangrijk het ook voor hem was, dat Jezus in zijn leven verschenen is, niet om Zacheüs in de eerste plaats, maar om de Zoon des mensen, zoals Jezus in onze tekst genoemd wordt, Onze bijbel is immers Godsopenbaring, waarin de geschiedenissen, zowel uit de oude als uit het nieuwe Testament heenwijzen naar Hem, Die komen zou of gekomen is. Zo behoren we onze bijbel te lezen en dan altijd met de persoonlijke vraag, of Hij, de Verachte, ook voor mij gekomen is. Is Hij verschenen in ons leven. Wat ken ik van die ene Naam, Die onder de hemel gegeven is. Wat dunkt U van de Christus en dan zuiver persoonlijk en trek het dan ook weer niet in het vlak van beschouwing en van beredenering.

Maar men komt toch niet ineens bij Jezus? Natuurlijk is er ook nog een weg tot Jezus. Daar wist Zacheüs ook van. Dit weten we wel, dat met alle beschouwingen, ook over Zacheüs, de ellende-kennis aan de verlossing in Christus voorafgaat. Maar kunnen we dan wel in die ellende-kennis rusten? Er is toch maar één Naam. Dat komt hier in deze tekst zo duidelijk uit. Hij is gekomen om te zoeken. Wat dan? Dat verloren was. Het gaat om het verlorene. Liggen we dan niet allen verloren? Natuurlijk. Maar wat dreef Zacheüs uit? De kennis van de verlorenheid. Anders ga je toch niet zoeken. Is het juist in dit verband niet opmerkelijk, dat hiervan gesproken wordt. Allen, die het zagen murmureerden, hoewel ze ook verloren lagen, maar toch hun verlorenheid niet beleefden, althans voor zover we weten. Het gaat hier om die Zoon des Mensen.

Hij is gekomen. Om zalig te maken, dus om te brengen van het grootste kwaad tot het hoogste goed. Het werk van de Zaligmaker was dus niet alleen het zoeken van het verlorene, maar juist ook door Zijn Priesterlijke bediening een gerechtigheid aan te brengen, die we verloren hebben in ons Bondshoofd Adam. Alles is verspeeld, verloren, weggeworpen en daarom zijn we verloren. God baande de weg. De Godsopenbaring in Zijn gerechtigheid is gelukkig ook Jezusopenbaring in Zijn barmhartigheid. Dat staat allemaal in dat Woord. Gelukkig hebben we dat profetisch Woord, dat zeer vast is. Hij wil de Zoon des mensen worden, het vleesgeworden Woord, niet alleen om de weg der verlossing te verkondigen, maar juist om die te verdienen. Zie Hem clan in Zijn lijden, ook in de omgang met het boos en verdorven geslacht. Hij heeft de Zijnen zalig gemaakt. Ze waren verloren. Hij zoekt! Wat doet die geschiedenis van Zachaeüs ons? Want tot die vraag moeten ons altijd de geschiedenissen in Gods Woord en dus de Godsopenbaring brengen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen