Zicht op ons jeugdwerk

(1)

Waar gaat het om? De schrijver van het artikel in het vorige nummer liet ons kennis maken met enkele „vragen en moeilijkheden waarvoor deze tijd ons plaatst" en kwam daarna tot de conclusie dat het jeugdwerk daarop een noodzakelijk antwoord moet zijn. Niemand van ons zal dat willen ontkennen, dacht ik. Daarvoor zijn we immers — ook in onze gemeenten, waar het jeugdwerk betrekkelijk jong is — al genoeg vertrouwd geraakt met dit verschijnsel. Al beredeneren we de noodzaak ervan misschien niet zo duidelijk en gefundeerd als de schrijver dat doet, toch proberen we, als het nodig is, ons verenigingswerk te verdedigen door te wijzen op de wereld om ons heen. En terecht!

Maar toch doet zich hier een belangrijke vraag voor. Dat is deze: Laat de kerk, wanneer zij zo het jeugdwerk verdedigt, zich nu niet leiden door de wereld? Zij heeft toch voor alle dingen als richtsnoer het Woord van God? En alles mag toch niet afgedaan worden met: „Dat kan in deze tijd nu eenmaal niet anders"?

Je begrijpt dat dit belangrijke vragen zijn. Het gaat erom of de conclusie dat „jeugdwerk in beginsel het antwoord op de overmacht van de moderne tijd" is, bijbels te funderen is. En of we kunnen aantonen dat het jeugdwerk inderdaad „geen overdaad, geen zucht tot nabootsing van anderen" is, maar een antwoord dat wij in de Heilige Schrift kunnen terugvinden. Samenvattend zou ik het zo willen formuleren (en dat

ge Israëlieten valt het op hoeveel waarde de Heere er aan hecht dat Zijn Woord en Zijn daden worden doorgegeven aan het volgende geslacht. Het is helaas niet mogelijk om de verschillende bijbelgedeelten, waarin we dit kunnen terugvinden, te citeren. Lees b.v. eens wat er staat in Exodus 12 : 26, 27; Jozua 4 : 21-24; Deut. 4 : 9! In psalm 78 wordt dit alles a.h.w. samengevat: Want Hij heeft een getuigenis opgericht in Jakob, en een wet gesteld in Israël, die Hij aan onze vaderen geboden heeft, dat zij ze aan hun kinderen zouden bekend maken; opdat het volgende geslacht die weten zou, de kinderen die geboren zouden worden, en zouden opstaan en ze aan hun kinderen vertellen; en opdat zij hun hoop op God zouden stellen en Gods daden niet vergeten, maar Zijn geboden bewaren."

Ik denk, wanneer de vraag opkomt wat dit óns nu te zeggen heeft, niet alleen aan het vertrouwd raken met Gods Woord, maar ook aan het bekend zijn met de geschiedenis der kerk en van ons vaderland; vooral het vertrouwd worden met de belijdenisgeschriften der kerk.

Ook denk ik aan de geestelijke waarden die in onze kring leven en die we zo licht veronachtzamen. Geldt niet van al deze dingen het woord van Paulus: „Bewaar het pand u toebetrouwd"? Dan gaat het er niet om, dat we een aantal relikwieën bewaren, maar dat we met dat alles in deze tijd leren „dienaar Gods" te zijn en onze hoop op God te stellen, zoals we lazen in psalm 78.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen