Gij komt gewis

(2)

Het ongeloof leidt ons een dwaalweg in: Er is geen houvast meer aan ons belijden, wij steunen op verstand en eigen zin, de eigen eer doet ons waanzinnig strijden — De kansen keren, 't wordt een tveg van lijden. Wij vinden onze stad straks platgebrand. De vrienden dreigen ons aan alle zijden, met stenen in de opgeheven hand. Wij staan alleen, ontredderd en tot sehand — O God, mijn God, hoe kon ik U verlaten? Ik steunde slechts op menselijk verstand, maar wat zal dat in 't doodlijk uur mij baten, omsingeld door die muitende soldaten? Betoon dat Gij mijn sterke steenrots zijt. Gij zidt verdelgen allen die U haten. Gij komt gewis tot hem die U verbeidt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen