Br. H. F. Kohlbrügge

— 4 — Na een zeer verwarde tijd, die volgde, werd hij als herder en leraar in de toenmalige Nederlandse Gereformeerde Gemeente bevestigd. Langs afgronden van onmogelijkheden zijnerzijds heeft deze getrouwe dienstknecht zijn altoos geliefde en vandaar zeer begeerde predikstoel herkregen.

Enkele jaren zijn er voorbij gegaan, toen hem het ontstellende bericht bereikte dat zijn zoon Jacob in Indië aan de pestpokken overleden was. Wat dit voor hem betekende is alleen te benaderen door hen die met hem daarin zijn geoefend geworden. Veel steun en medeleven mocht hij ervaren, inzonderheid van eerder genoemde Eduard Böhl, zijn latere schoonzoon. Anderzijds was het een zeer pijnlijke, door de sprekende gelijkenis met zijn zo geliefde Jacob. Al enkele jaren woonde zijn oudste zoon Gerrit in Vianen. Diens vrouw Mathilde van Bode weet de predikant Ds. van Duijl te overtuigen dat haar schoonvader destijds groot onrecht is aangedaan. En wanneer hij een keer in Vianen logeert nodigt men hem uit een avonddienst waar te nemen. Zijn predikatie, met een diepe inhoud geladen, handelt over Gen. 3. De collecte die soms f 1, — bedroeg bevatte toen f 600, —.

Meermalen daarna predikte hij weer in Nederland. In de tijd dat men hem vervolgde als een veldhoen op de bergen, zeide hij eens: „God zal mij recht doen, al was het in het kleinste dorpje aan de zee". Na vele jaren heeft de Heere ook dit waar gemaakt daar hij een beroep ontving van de kleine gemeente Zoutelande, gelegen op 't eiland Walcheren in Zeeland, waarvoor hij echter bedankte.

Op 7 juni 1871 herdacht de gemeente Eberfeld dat hun geliefde leraar 25 jaar met al de liefde van zijn hart hen gediend had. Een prachtige Bijbel in zuiver goud gebonden was het geschenk dat Daniël von der Heyds hem namens de gemeente aanbood. Dat dit leven niet anders is dan een gestadige dood kenmerkt ook het leven van deze geliefde godsgezant. Veel, zeer vele tranen liggen daarvan als getuigen in zijn geliefd Elberfeld. Op 25 maart 1866 stierf zijn tweede vrouw, bovengenoemde Urseline.

Ze is bijgezet op het kerkhof in Elberfeld in 't graf dat ook weldra zijn stoffelijk omhulsel zou bevatten. In 1873 ontviel hem tot zijn onuitsprekelijke droefheid zijn geliefde dochter Anna. „Mijn oog vliet, en is niet stil, omdat er geen rust is." Gewis dit waren voor hem, met zovelen voor en na hem, geen vreemde klanken. Op 29 nov. 1874 predikte hij voor het laatst over Ps. 28 vs. 6 en 7:

„Geloofd zij de Heere want Hij heeft de stem mijner smekingen gehoord." Zijn laatste huisbezoek was bij een stervende, doch daarna stortte hij in. Ds. Künzli, zijn hulpprediker, schrijft over zijn laatste dagen o.a. dat hij vermaande om aan de Heidelberger vast te houden. „Uit uzelf kunt ge niet één waarheid verstaan", zo zei hij.

Aanvechtingen bleven hem niet gespaard, soms waren ze hevig. Doch toen het de Heere behaagde hern met Zijn Woord te vertroosten, riep hij uit: „Gods Zoon is het Die mij verlost en gekocht heeft." Zijn laatste woorden waren: „Hoe zoet is mij het sterven." In de armen van Ds Künzli is hij op 5 maart 1875 heengegaan in volle vrede.

Op 9 maart werd hij in het familiegraf bijgezet, op een heuvel in de nabijheid van zijn eenvoudig bedehuis, bijna 72 jaar oud. Reeds vele jaren mag die moegestreden dienstknecht genieten van de rust die er overblijft voor het volk van God. Niet één van al die tranen is er die niet uitgewist is door God Zelf, overmits de oorzaak daarvan is weggenomen n.1. de zonde.

Van stonde aan is ook zijn stem opgenomen in het koor der gezaligden om eeuwig met al de Godsgetrouwen, 's Heeren heerlijkheid te ontvouwen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen