Uw armen beuren 't lam

Een dikke duisternis kan om ons zijn, als in de nacht de hemel niet wil lichten; wanneer de maneglans en sterreschijn voor dichte nevel weerloos moeten zwichten. vragend onze aangezichten of door het floers een hoopvol schijnsel schijnt, opdat wij onze koers opnieuw zoeer richten en elke vage vorm weer wordt omlijnd. De stage druk, die ons voortdurend pijnt, wordt zeer verlicht wanneer wij hopen mogen, dat eens de nacht door morgenrood verdwijnt. En als wij dan bij 't machteloze pogen om voort te gaan, met nieuwe glans in d' ogen, Uw voetstap horen waar wij zuchtend zaten, dan weten wij: het is Uw mededogen; Uw armen beuren 't lam dat klaaglijk blaatte.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen