zending in zuid-afrika

Van Zambia naar Botswana.

-3-

Er is nog meer te vertellen over Mochudi. Niet onvermeld mag blijven de huishoudschool, die al bijna veertig jaar aan de gang is. Tientallen meisjes ontvangen onderwijs in koken, naaien, matten-en mandjesvlechten, kortom in alles wat in een huishouding te pas komt. Verscheidene meisjes zijn in de loop van de jaren, goed toegerust voor haar komende taak, het leven ingegaan. Toch moeten we al deze werkzaamheden zien als een middel tot het grote doel: de toekomstige moeders van het Bakgatlavolk voor de Heere Jezus winnen. De inrichting staat onder leiding van de flinke en werkzame mej. E. von Mollendorf, bijgestaan door een medewerkster. Al de meisjes staan onder zeer ernstige en toegewijde geestelijke bearbeiding, niet alleen in de school, maar ook in het kosthuis, waar de zogenaamde huismoeder het geestelijk werk onder haar voortzet. Er wordt aan bijbelstudie gedaan en elke avond is er een huisgodsdienst. Veel moeite wordt gedaan om sprekers van buiten te krijgen. Met blijdschap kunnen wij vermelden, dat enkelen van hen waarlijk een ontmoeting met de Heere hebben gehad en hun voorbeeldig' leven getuigt daarvan.

C. J. Kruger vertelt dan verder:

„I-Iet was een wonderlijk gezicht om meer dan honderd jonge mensen voor de kansel te zien verschijnen, om als volwassenen gedoopt te worden. Het was een teken dat zij niet als kind zijn gedoopt en dat zij uit het heidendom tot de N. G. Kerk, die feitelijk staatskerk is, waren overgekomen".

De zondag daarop was er een bijeenkomst in verband met de doopsplechtigheid. Er werd gegeten en terwijl er bediend werd, werden geestelijke liederen gezongen; geen zweem van het heidendom kon je merken. Als de catechisatieklas weg is, komen er ruim zoveel catechisanten in de plaats en dat gaat elk jaar zo door. Dit is een voornaam werk, om onder de vele werkzaamheden, deze mensen trachten tot het geloof te brengen.

Verder vertelt Kruger over de Willie Neethling Gedenksaal. Hij zegt hierover: „Als ik verder over die zaak wil schrijven, moet ik eerst weer een poosje stilstaan bij de ingang naar die Willie Neethling Gedenksaal. Dan zie ik weer het kerkgewelf vallen en zijn leven is schijnbaar daardoor geëindigd. Maar het was juist een graankcrreltje, dat in de grond viel en stierf, om later weer veel vrucht te dragen hier in die zaal, waar het evangelie dagelijks zonder onderbreking wordt verkondigd. De zaal is ook met een luidsprekerinstallatie aan het hospitaal verbonden, zodat de zieken de blijde Boodschap in het hospitaal kunnen horen. Ook van de kerk af worden elke zondag de diensten tot in de ziekenzaal uitgezaaid. Wij geloven dat het Woord, dat hier zo getrouw wordt uitgedragen, niet ledig zal terug keren. De werkzaamheden in het hospitaal worden elke morgen, na zang, Schriftlezing en gebed, aangevangen door het personeel. Om elf uur volgt er een dienst voor allemaal, die door iemand van buiten het hospitaal wordt gehouden.

Een christelijk stempel wordt op het volk afgedrukt. Daarvan getuigen ook hun grafstenen, waarop bijbelteksten zijn aangebracht. Deze grafstenen verkondigen aan het jongere geslacht, dat zij, die heengegaan zijn, reeds het Woord van verlossing hebben ontvangen. Maar ten spijt van die luttele honderd jaren zendingswerk is er nog een dringende behoefte, daar de afval van God al groter wordt.

Er is een machtige herleving nodig, niets minder dan het pinkstervuur. Daarvoor bidden en werken wij, opdat de geredde zielen vervuld mogen worden met de Heilige Geest. Dit is de allergrootste behoefte. Hiervoor vragen wij onze lezers de ondersteuning van hun gebed".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen