zending in zuid-afrika

Van Zambia naar Botswana

— 2 —

Daarna gingen wij naar Mochudi, waar wij nu met vreugde onder de bijna 18.000 Bakgatla werken. Het is een groot Bantoedorp met veel woonhuizen, waarvan een gedeelte modern is. De straatjes zijn erg kronkelend, terwijl een paar hoofdstraten, tussen de drie en vier mijl lang, dwars door het dorp lopen.

In Zambia liggen de akkers tussen de kleine dorpjes in en daar omheen. Hier zijn de Bantoedorpen erg groot en liggen de akkers vijf tot twintig mijl ver weg. De akkers variëren van vijf tot vijftig morgen. Een morgen is eigenlijk een stuk grond, dat op één morgen geploegd kan worden; een Rijnlandse morgen is ruim 85 are. Al de bomen en struiken zijn opgeruimd. Ossen en ezels trekken de tweeschaarploegen. Tijdens de ploegtijd lopen de dorpen bijna leeg; dan blijven de werkers op hun akkers tot de oogst is ingezameld, en wonen dan in hutten of tenten. Met hun graan komen zij weer naar huis terug.

Zelfs hier bij de akkers wordt het evangelie gebracht. Vooral onze geestelijke werksters houden daar kampdiensten op het eind van de week en soms wel een week lang. Zo worden de mensen op hun akkers niet vergeten; integendeel, alle gelegenheden worden te baat genomen.

In een groot en dichtbevolkt dorp zoals Mochudi kunnen technische hulpmiddels zeer doeltreffend gebruikt worden. Honderden, die de kerk niet kunnen bezoeken of op zondag niet kunnen bereiken, kunnen luisteren naar zang en prediking op de bandrecorder. Waar het om gaat is het hart. Is het hart ontvankelijk gemaakt voor het evangelie, dan kan het vuur worden ontstoken. Dit is hier de grootste behoefte: geen guldens en centen, maar het vuur.

De eerste zondag in de kerk daar was verrassend en aangenaam, want de gemeente in Mochudi heeft een orgel, en de organist levert een belangrijk deel aan de evangelieverkondiging. Hij is op een bijzondere manier de leider van de gemeentezang in de kerk. Zodra er genoeg leden zijn binnen gekomen, begint de zang onder orgelbegeleiding van meneer Phiri. Deze geeft de liederen op en zo zingt de groeiende gemeente lofliederen tot eer van God, totdat de leraar en de kerkeraad binnen komen. Het laatste lied wordt dan staande gezongen. Die liederen zijn anders dan die in Zambia. De bundel die hier wordt gebruikt is een verzameling uit de Duitse liederen van de Lutherse Evangelische kerk en uit de Alexander-, Sankey-en Sionsboeken, met de psalmen. De wijzen van deze liederen zijn zo anders dan waaraan ik gewoon ben. Zij scheppen voor mij een geheiligde en ernstige sfeer tijdens de eredienst in de kerk.

De organist vertelt dat hij zijn zang-en muziekopleiding ontvangen heeft van mevr. dr. Johan Reyneke, die ook hier heeft gearbeid. Het heeft mijn hart goed gedaan om naar die woorden van dankbaarheid uit de mond van een oud-leerling te luisteren. Hij bracht zijn oud-onderwijzeres grote lof toe.

Verder is hier ook hetzelfde verschijnsel als ten tijde van Israël bij de tempel: emussen vinden een woning in het huis des Heeren (Ps. 84 : 2). Hier sjilpt een grote mussengemeente in onze kerk. Zang, die ik op een band heb opgenomen, is doorkruist van mussengesjilp. Voorwaar, deze mussen zullen in de dag der dagen tegen dit geslacht getuigen: ij wonen in het huis des Heeren, terwijl de mensen van de Heere wegvluchten.

Als men deze grote kruiskerk binnenstapt, en men ziet die hoge gewelven, dan gaan onze gedachten uit naar wijlen ds. Willie Neethling, die door één van die gewelven is verongelukt. De kapel van het zendingshospitaal heet tot zijn gedachtenis „De Willie Neethling Gedenkzaal".

Hier bevinden zich ook de graven van hen, die hun leven voor het evangelie hebben gegeven; ook in Malawi, Zambia's oostelijke provincie, Rhodesia en ook in het verre Noord-Nigeria.

Pinksteren heeft weer heerlijke gelegenheid geboden voor samenwerking en in verscheidene middelpunten zijn diensten gehouden. In Bokaa werd de boodschap gebracht over Pinkstervuur en Pinksterleven. Een onderwijzeres was er met al haar schoolkinderen. Juichend verklaarde de onderwijzeres: „Ik weet dat al mijn oude zonden vergeven zijn en van nu aan volg ik de Heere Jezus met heel mijn hart".

De heer C. J. Kruger schrijft dan verder:

zendingsveld

„Voorwaar, het evangelie door al de jaren hier verkondigd, werpt rijke vruchten af. Daarom houden wij goede moed. God is nog op Zijn troon en redt nog zielen. Dat wij maar getrouw mogen blijven.

Zo kan er ook verteld worden van onze andere gemeenten, waar zich een kern van standvastige christenen bevindt. En ook van onze onderhoofdman, die een trouw lidmaat en kerkbezoeker is. Eén van onze trouwe medewerksters is een blinde vrouw, die ons in het begin van de zending als tolk heeft geholpen. De vrede van God is op haar gezicht geschreven".

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen