Vietnam

Es het wel waar?

Uit „Trouw" dit citaat. Niet in de eerste plaats om het ermee eens te zijn. Wel om de oorlog in Vietnam niet „gewoon" te gaan vinden.

1984.

Ik moet toegeven: het went. We gaan allemaal gewoon met vakantie. We slapen er heel rustig. Er groeit een generatie op die al niet beter weet of het hoort zo, dat de Amerikanen in Vietnam bombarderen. Het jaar 1984 is dichtbij. Tegen die tijd staat er in onze zak-agenda's op 5 augustus:

„Eerste Amerikaanse bombardement op Noord-Vietnam (1964)". 6 augustus: „le kernbom op Hirosjima (1945)". Veteranen die het eerste jaar bombarderen op Vietnam nog meemaakten, worden overal gehuldigd. En hele oude kromme mannetjes zullen verhalen gaan vertellen uit de tijd dat de Vietnambombardementen nog niet waren uitgevonden. „Maar opa, wat deden de Amerikaanse vliegers dan als ze niet bombardeerden? " „Niks, mijn jongen, helemaal niks. Ze poetsten hun vliegtuigen op, maai' ze schoten niet en ze bombardeerden niet. Ze leefden in onledigheid. Dat kunnen jullie je niet voorstellen, maar ja, zo was 't toen We hadden een leger, maar er gingen jaren voorbij zonder dat het vocht!"

Pessimisme.

Dit is geen pessimistische toekomstverwachting, maar een optimistische. Het pessimistische verhaal is dat omstreeks 1984 Vietnam een der militair machtigste staten ter wereld is geworden, dat dagelijks bombardementsvluchten uitvoert op steden in de V.S. en in Europa. In ontzetting zoeken we dagelijks in de ruïnes naar overblijfselen van onze familie-leden. Steeds luider worden de stemmen, die cm vergelding roepen. „Gooi kernbommen op Vietnam" (Noord en Zuid zijn dan weer vereend). Maar dat kan niet, zegt de regering, want Vietnam heeft zelf ook kernbommen en als ze die gaan gebruiken betekent dat voor ons het absolute einde. Gebruik van kernwapens zou zelfmoord zijn.

Veel mensen, ook in onze lezerskring, hebben zich na het lezen van Wurmbrands' boek „De ondergrondse kerk", afgevraagd: is dat echt waar?

Het is immers bijna onmogelijk dat in de twintigste eeuw nog zulke wreedheden voorkomen? Over het militaire bewind in Griekenland wordt hetzelfde gezegd. Acht men dan de communisten tot zo iets niet in staat?

Het westen wist niet wat er afspeelde achter het ijzeren gordijn, totdat Wurmbrand begon te spreken en te schrijven. Vanzelfsprekend komen er dan reakties, beschuldigingen. Hij zou nazi geweest zijn, daarom kreeg hij moeilijkheden met zijn regering. Erg ongeloofwaardig, want Wurmbrand is een volbloed Jood en heeft juist onder het Hitler-régime gevangen gezeten. Anderen zeggen: wat Wurmbrand geschreven heeft, is verleden tijd. Tijdens het bewind van Stalin was dat voor te stellen, maar nu in deze tijd, in de tijd van de liberalisatie, is het régime, vooral in de satelietstaten, toch veel milder geworden? Dan wordt er gewezen op Roemenië, Joegoslavië en Tsjecho-Slowakije.

Ds. Maris heeft in „De Wekker" er op gewezen dat het communisme niets veranderd is, maar dat er alleen een andere taktiek toegepast wordt. Verder schrijft hij in zijn artikelen dat de wreedheden, beschreven door Wurmbrand, nu juist in verhevener mate voorkomen, dat blijkt uit brieven, die ds. Maris ontvangt en uit persberichten.

We zullen enkele gedeelten uit ds. Maris' bijdrage doorgeven ter nadere overweging.

Liberalisatie?

Ik zou graag willen geloven. En mensen als Richard Wurmbrand niet minder. Wat zouden ze al blij zijn als de terreur was opgehouden en de Kerk tenminste geduld werd! En toch gelooft hij van deze verhalen niets! Waarom niet? Omdat hij zorgvuldig op de hoogte blijft van wat de bladen in deze communistische landen zelf schrijven en door zijn voortdurende contacten met de ondergrondse kerk veel beter weet wat er omgaat dan een buitenlandse bezoeker die op een dwaalspoor wordt geleid.

Propaganda

Van die liberalisatie moeten wij ons geen overdreven voorstellingen maken. Het is wel duidelijk dat verschillende satelietstaten een grotere mate van onafhanke-

lijkheid willen en, vooral in economisch opzicht, niet aan de leiband van Rusland willen blijven lopen. Tegelijk zoeken ze handelscontracten met het westen en bevorderen o.a. het toerisme. Maar dit wil nog niet zeggen dat ze de beginselen van het communisme hebben losgelaten en met name een andere houding tegenover de godsdienst zouden aannemen. Uit reportages blijkt duidelijk dat de ondervraagden, ook in Roemenië, slechts antwoorden geven die d.e zegeningen van het communisme verheerlijken. Het is van a tot z de propagandalijn. Van vrije meningsuiting is geen sprake. Men juiche niet te vroeg. Het zou anders zijn, zodra een volk in vrijheid kiezen kon. Want in al deze landen is het slechts een zeer dunne bovenlaag die communistisch is, hooguit 5°/o van de bevolking, waardoor de rest in bedwang gehouden wordt. Op zichzelf zegt het nog weinig wanneer een nationale communistische partij of regering zich tegen de heersende tyrannie verzet of zich van het juk van Rusland probeert te ontdoen. De revolutie verslindt namelijk ook haar eigen kinderen! Bovendien blijkt duidelijk uit het voorbeeld van Tsjecho-Slowakije dat Rusland de ontwikkeling op de voet volgt en eventueel niet aarzelt om in te grijpen.

Andere taktiek

Het is dus al te lichtvaardig om te beweren dat de toestand thans gunstiger is. Ik weet wel dat men dit afleidt uit het feit dat er contacten mogelijk zijn met kerkelijke leiders, die aan buitenlandse bezoekers de indruk geven dat er nu een zekere mate van vrijheid is. Maar de namen die genoemd worden, geven wel te denken, zoals b.v. die van Hromadka in Tsjecho-Slowakije of Tibor Bartha in Hongarije. Deze mensen hebben namelijk al jarenlang (ook vóór de zogenaamde liberalisatie) met het communistische bewind samengewerkt. Hun theologie en hun kerk hebben ze dienstbaar gemaakt aan de „nieuwe orde". Naar buiten hebben ze verteld dat de kerk onder een communistisch bewind best kan leven. Terwijl nu tal van westerse kerkleiders denken dat ze via de oecumenische beweging een bres geslagen hebben in het ijzeren gordijn, is het in feite juist andersom. Alle deskundigen weten u te vertellen dat het communisme, toen bleek dat men de godsdienst niet kon uitroeien, tot een andere taktiek is overgegaan, namelijk de kerken te gebruiken voor zijn propaganda. Maar daartoe hebben ze eerst gezorgd dat de sleutelposities werden bezet door lieden, die óf agenten van de geheime politie zijn, óf bereid zijn zich door het régime te laten gebruiken, wellicht: uit vrees. Sommigen zijn geneigd dit de verontschuldigen. Dat hun positie moeilijk is, begrijpt ieder. Maar dit te vergoeilijken door te zeggen dat zij het „martelaarschap van de leugen" op zich genomen hebben, gaat te ver. De leugen die het communisme van hen eist, als voorwaarde voor een overigens beperkte vrijheid om als kerk te bestaan, is deze dat zij in het buitenland vertellen dat er geen vervolging is. Dit is al jaren aan de gang. Maar daarom behoeven wij die leugen toch nog niet te geloven?

Alles zwijgt

Het is inderdaad benauwend dat onze moderne communicatie-middelen als pers en radio ons zo weinig over de werkelijke toestand hebben meegedeeld en daarentegen het communisme langzamerhand zo onschuldig zijn gaan voorstellen, , dat de lezers van Wurmbrand's geschriften van alle kanten vragen: waarom is dit altijd verzwegen? En nu zijn boeken op de markt komen, blijven pers en radio zwijgen, hoewel recensie-exemplaren zijn gezonden naar alle grote bladen en omroep-organisaties. Waarom is dit?

Zeis als men op goede grond mocht aannemen dat er wat aan het veranderen is, dan zou de normale reactie zijn geweest dat men de wandaden van een zo recent verleden in de felste bewoordingen afkeurde. Maar ook dat blijft achterwege. Iemand die er bij een van onze christelijke dagbladen naar informeerde, kreeg ten antwoord dat de mededelingen van ds. Wurmbrand niet geheel betrouwbaar waren en dat men daarom er niets over schreef. Maar dat zal dan aangetoond moeten worden!

Protest (ant)

Maar de vraag rijst wel waarom men er geen bezwaar tegen heeft om verdraaide informatie te geven over Portugal, Zuid-Afrika, Griekenland en tegelijk weigert de ware en controleerbare gegevens te verstrekken over het communisme. Wel lezen wij af en toe over processen tegen schrijvers die het wagen tegen de partij - leer in te gaan. Daartegen wordt ook vanuit het buitenland geprotesteerd. Terecht. Maar waar blijft het internationaal protest tegen de onmenselijke wreedheden, begaan tegen de onschuldigen die niets anders doen dan een bidstond houden of hun kinderen van Jezus vertellen?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen