DE DUIVEL OP SOKKEN

-7-

Zo langzamerhand zijn we nu gekomen tot de vraag wat we op onze verenigingsavonden doen. Er zijn nog enkele verenigingen die de hele avond echt aan een onderwerp met bespreking besteden. De meeste zijn echter op handwerken overgegaan. Toch blijkt uit verschillende reakties dat handwerken alleen niet bevalt. Velen willen zo af en toe een onderwerp of een spreker van buitenaf. Of men leest met elkaar iets. Maar dan rijst de vraag: „Welke boeken zijn hiervoor geschikt? " Misschien dat U zelf eens hierop wilt reageren. Mijn kennis is ook maar beperkt. Ik kan U alleen zeggen dat we bij ons het afgelopen jaar „Gebedsgestalten" van wijlen ds. F. Bakker gelezen hebben en daarvoor „De geestelijke pelgrim" van Myseras. Beide boekjes werden erg gewaardeerd, al moet ik toegeven dat het tweede boekje op het laatst wat moeilijk werd. Maar misschien hebt U toch wat aan deze tips. Verder zie ik Uw reakties tegemoet.

Een tijdje geleden heb ik echter een brief ontvangen, die wel niet helemaal hiermee te maken heeft, maar waarvan ik de inhoud toch graag aan U wil doorgeven. De briefschrijfster zegt: „Voor ik op onze „Vrouwenpraet" inga, moet me iets van het hart. Ik denk niet dat ik de enige lezeres van Prinses ben. Toen ik nog een meisje was gaf dezelfde uitgever „Meisjesleven" uit. Ik was abonnee. Later kreeg het blad de naam „De jonge vrouw". Weer later „Moeder" en toen werd „Prinses" geboren. liet enige christelijke damesblad, zoals het toen heette. Wat een propaganda is er gemaakt! Bijna iedereen werd abonnee en klein en groot greep er naar. Al die jaren was ik abonnee. Maar de inhoud van het blad beviel me hoe langer hoe minder. Op het laatst was de rubriek van Florence nog het enige dat ik opsloeg.

Maar deze week vervulde ook clat gedeelte me met zoveel weerzin, dat ik mijn abonnement heb opgezegd (met redenen omkleed!!!). 's Avonds had ik bestuursvergadering van onze vrouwenvereniging. Ik vertelde hoe het bij mij met de Prinses gegaan was. Een van de dames maakte me er toen opmerkzaam op dat cle Prinses geen „Christelijk" blad meer was. Want leest U zelf onder aan bladzij 3: „Prinses, weekblad voor de vrouw van nu". Ik ben toen op zoek gegaan naar een oude Prinses en vond in het nummer van 24 december 196G: „Damesblad op Protestants - Christelijke basis". Wat een groot verschil! En. dat zo stiekem! Ik heb nooit iets van die verandering gelezen. Maar dat blad hoort in onze huizen niet meer. De Spiegel heeft nog „bovengronds" gewerkt. Het kostte duizenden lezers heb ik gehoord. Ik hoop. dat meerdere ogen opengaan en Prinses, dat zo stiekem gehandeld heeft, niet meer gelezen wordt, 'k Ben moe van deze ontboezeming en eindig ditmaal. Het heeft toch wel wat met onze „Vrouwenpraet" te maken, dacht ik". Tot zover de briefschrijfster.

En dames, wat vindt U hiervan? Is het geen ontboezeming voor U? Dit vind ik nu werkelijk een voorbeeld van de duivel op sokken.

Lange tijd hebben veel gezinnen uitgekeken naar een christelijk damesblad. Eindelijk was het er. En veel gezinnen gaven zich op als abonnee. En zonder er met één woord over te reppen is het „christelijke" verdwenen. En hoevelen lezen het nog?

Maar wat kunnen we hieruit nog meer leren? Is het niet zo dat we dit blad kritiekloos in huis halen en lezen, omdat het nu eenmaal christelijk is? En daarom niet letten op de inhoud daarvan? We hebben het indertijd als een christelijk blad in huis gehaald en lezen het nog, zonder dat we merken dat het christelijke hieruit verdwenen is. Is de inhoud nooit christelijk

geweest of is de inhoud veranderd zonder dat we er erg in hadden? Zelf kijk ik dit blad wel eens in als ik bij mensen op bezoek ben die het lezen. En dan vraag ik me af: waarom is hier belangstelling voor? Voor de handwerken kunt U veel beter een echt handwerkblad nemen. Voor allerlei lekkere hapjes zijn er kookboeken in overvloed! En wat is verder de inhoud? Liefde, romance, make-up enz. De wereld oefent op allerlei mogelijke manieren haar invloed uit op het gezin. En deze invloeden kunnen we dikwijls niet tegenhouden.

Maar de lectuur halen we toch altijd nog zelf in huis. En laten we daarin dan ook zeer kritisch zijn. Of leest U welbewust dit niet-christelijke damesblad? Dan zult U het met dit stukje ook niet eens zijn. Graag hoor ik dat van U!

L. Sparreboomstraat 24,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen