LICHT EN SCHADUW

Nadat de bondsvoorzitter, ds. II. Rijksen van Gouda, predikanten, studenten, afgevaardigden van andere bonden, enz., had welkom geheten, sprak hij (ongeveer) als volgt:

liet is een grote zegen om in deze tijd nog te mogen vergaderen, zoals wij deze dag bijeen zijn. Er zijn bemoedigende dingen, die vandaag genoemd mogen worden. In de eerste plaats, het feit dat we deze dag nog houden mógen; ook: dat er nog belangstelling is om Gods Woord te onderzoeken op de verenigingen en in de distrikten.

Er zijn voorts weer enkele nieuwe verenigingen bijgekomen. Enige jaren geleden was er een inzinking in het ledental van de Bond. Nü kunnen we weer spreken van uitbreiding. Ook in organisatorisch opzicht is er uitbreiding. Mede door het verlenen van subsidie door het rijk, kon een jeugdwerkleider benoemd worden, die per 1 augustus D.V. zijn taak hoopt aan te vangen. Veel werk wacht op een nadere uitbouw. Er is gelukkig een steeds groter medeleven van de zijde der kerkeraden. Dit blijkt duidelijk uit collecten, die op verschillende plaatsen voor het verenigingswerk worden gehouden.

Er is echter ook een schaduwzijde. Een klein percentage van de jeugd wordt via Ronds-en verenigingswerk maar bereikt. Zeker 70 % van onze jeugd is „ongeorganiseerd", staat buiten het verenigingswerk. Dit is schrikbarend! Dit moest veel meer nog de aandacht hebben van de kerkeraden. Dan zijn er voorts de gevaren, die onze jongeren bedreigen, anno 1968. Bij veel jongeren dreigt het kerkelijk besef verloren te gaan. Dit brengt met zich mee, dat velen met hun kerk geen raad meer weten! Wij zien hier de doorwerking van de geest van het existentialisme. Dit zegt o.a.: het gaat niet om het wezen der dingen, maar om hun waarde. Het heeft een diepgaande afkeer van het abstracte. Als reactie is er een roep om het concrete, het tastbare. Ook de jeugd van onze gemeenten is dikwijls besmet met deze geest van existentialisme, zonder dit zelf te beseffen.

Waaruit blijkt dit? Onder meer hieruit: men laat zich niet meer beheersen door Gods geboden, maar men vraagt, or ze nuttig zijn. Ook: er is weinig of geen belangstelling meer voor de geschiedenis. Daarom heeft het Bondsbestuur dit jaar als thema een historisch feit gekozen, met de vraag op de achtergrond: wat heeft dit feit ons vandaag te zeggen? Vervolgens: alles wat naar leiding zweemt, wordt uitgebannen. Alles wordt neergehaald in de sfeer van het natuurlijke: het leefbaar maken van déze wereld; het gaat om een aardse vrede. ITarvey Cox, een Amerikaans theoloog, die ook in Nederland veel invloed heeft, schrijft de hemel af. Cox is zelfs onder onze jongeren (althans bij sommigen) in trek.

Maar.... temidden van dit alles klinkt het Woord des Heeren: bewaar het pand u toebetrouwd. Dat is onze roeping! Op één punt heeft het existentialisme „gelijk", nl. als het van ons een existentiële beslissing vraagc. De Héére vraagt zo van ons een „existentiële beslissing", een beslissing waar we met ons hart mee bezig zijn; de Heere vraagt van ons de waarachtige keuze voor Hem en Zijn dienst. Want in onze wereld heerst een strijd, van paradijs tot paradijs; de strijd van het Rijk van Christus tegenover het rijk der duisternis. Strijdt de goede strijd des geloofs! Van nature vechten we in het kamp van de vijand. Moge het ons aller gebed zijn, de góede strijd te strijden, waarin de Heere ons meer dan overwinnaars maakt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen