Het verhaal van Alban

Het verliaal van A Het volgende verhaal lazen we in „School en Huis", een blad voor ouders en kinderen, uitgegeven door de unie „Een School met de Bijbel":

Heel lang geleden — in het jaar 236 na Chr. — werd Engeland door de Romeinen veroverd. Het werd toen een deel van het grote Romeinse keizerrijk onder keizer Diocletianus. Deze keizer was een goed bestuurder, maar een bijzonder wreed en heerszuchtig mens. De volgelingen van Jezus Christus haatte hij met een diepgewortelde haat en hij gaf dan ook opdracht, hen allen te doden en hun kerken te verbranden. Ook Engeland werd door dit keizerlijk bevel getroffen en onder de Christenen, die om des geloofs wil vluchtten, bevond zich ook een priester uit Wales, Amphibalus geheten. Op zijn vlucht bereikte hij een belangrijke plaats: Verulamium; het prachtige Romeinse theater, delen van de stadsmuur, verdedigingswerken, kostbare verzamelingen oudheden; zij alle spreken nog van de welgestelde bevolking, die hier eens heeft geleefd.

In deze stad Verulamium vond Amphibalus schuilplaats in het huis van een jonge Romeinse burger, ALBAN genaamd. Alban zelf was geen Christen, maar hij had wel van Jezus gehoord; hij was een goed en moedig jongmens en kreeg medelijden met het lot van de vluchtende priester; hij verschafte hem voedsel en onderdak. Hoewel de priester er zich steeds van bewust was, dat hij gevaar liep op de een of andere dag door de Romeinen te worden ontdekt, liet hij niet na God — Die hij zo vurig beminde — elke dag en iedere avond te prijzen orn Zijn goedheid en trouwe bescherming. Alban vond dit een merkwaardig gebeuren, en dit geloofsvertrouwen van Amphibalus maakte zo'n diepe indruk op hem, dat hij de priester vroeg, hem meer te vertellen van die God voor Wie de godsgezant elke dag bereid was zijn leven ten offer te brengen.

Graag voldeed Amphibalus aan dit verzoek. En het duurde niet lang, of Alban gaf zich vol vertrouwen over aan God. Dat de priester in-gelukkig was met deze keuze, wie zou het in twijfel durven trekken! Het geloof in Christus bond hen samen en Hij was het onderwerp van hun dagelijks gesprek.

Wekenlang ging alles goed; tot het gerucht de ronde deed in Verulamium, dat Alban in zijn huis een Christen verlban borgen hield. Al spoedig kwamen Romeinse soldaten een onderzoek instellen; benieuwd, wie het durfde te bestaan het gebod van de keizer te overtreden

Alban echter was vast besloten, de priester te redden, aan wie hij zoveel te danken had. En toen hij de soldaten zijn woning zag naderen, kleedde hij zich in de lange pij van zijn vriend en wachtte de dingen die komen zouden, rustig af. Ruw werd de deur geopend en plots stonden de dienaren van de Romeinse heerser voor de man in priesterkleding, van wie ze de overtuiging hadden, dat hij de gezochte was. Ze bonden Alban en voerden hem mee naar cle Romeinse rechter, die net bezig was te offeren aan zijn heidense goden. De rechter begreep al spoedig, dat de mannen zich hadden laten beetnemen en dat zij de verkeerde hadden gearresteerd. Woédend gaf de man bevel, dat Alban dadelijk met hem, de heidense goden moest vereren en zo hij weigerde, dan zou de vreselijke straf, die voor Amp'nilabus bestemd was, Alban treffen. Alban bleef echter standvastig en sprak: „Ik ben een Christen en zal ook altijd Christus blijven dienen."

Toen zei de rechter: „Hoe heet je? " En Alban antwoordde: „Mijn naam is Alban en ik aanbid en vereer de enig ware God die alle dingen gemaakt heeft".

Opnieuw dreigde de rechter hem met de ergste straffen en probeerde hem over te halen, zich weer aan de heidense godsdienst te wijden. Maar opnieuw weigerde Alban. Toen gaf de rechter opdracht hem te geselen. Zelfs deze ontzettende pijniging onderging de moedige, jonge Romein gelaten; er kwam geen klacht over zijn lippen. Hierna brachten de soldaten Alban naar de plaats van de terechtstelling. De heuvel, waarop de veroordeelden in die dagen ter dood werden gebracht lag aan de overkant van de rivier de Ver. Om daar te komen, moesten Alban en zijn bewakers een brug oversteken, waarbij een reusachtige menigte verzameld stond, om getuige te zijn van het droeve schouwspel, dat stond te worden voltrokken. Zö groot was de menigte, dat de soldaten — met Alban in hun midden — enige dagen de doorgang werd versperd en de wrede rechter die dagen tegen wil en dank vastte.

Een legende vertelt, dat Alban zo verlangend was te sterven voor zijn Heere, dat

hij bad, of God de wateren van de rivier de Ver wilde droog leggen, zodat er een pad zou komen, waarlangs Alban de plaats van de terechtstelling zou kunnen bereiken. De beul zou hierdoor dermate onder de indruk zijn gekomen van Albans Godsvertrouwen, dat hij zijn zwaard weg wierp, neerviel voor Albans voeten en zei, liever met Alban te sterven dan hern te moeten doden. Het blikkerende zwaard lag minutenlang voor de soldaten op de grond en niemand durfde het voorlopig op te rapen. Eindelijk beklommen ze echter de top van de heuvel en daar werd Alban onthoofd, de eerste Christen, die in Engeland om zijn geloof werd gedood; daarom wordt Alban ook genoemd de eerste Engelse martelaar.

Men zegt, dat de trouwe soldaat, die hem niet wilde doden, ook zelf onthoofd is en gelegd werd naast Alban „gedoopt in diens bloed en afgereisd naar de hemel."

In het jaar 304 vond deze terechtstelling plaats. Weldra hielden de vervolgingen op. Do Christenen kwamen weer uit hun schuilplaatsen te voorschijn en herstelden de kerken, die zozeer onder het optreden van de Romeinse vervolgers hadden geleden. Bovenop de heuvel, waar Alban werd onthoofd, bouwden ze een kerkje en jaren later werd daarvoor in de plaats de geweldige kathedraal opgericht, als een eervolle herinnering aan de dappere Alban. De oude Romeinse stad werd naderhand verwoest en de nieuwe stad werd ook St. Albans genoemd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen