Rond en uit de Bijbel (16)

Ontkoming.

De Dag des Heeren.

De Dag des Hoeren. Daar hebben we al meer bij stil te staan. We zien hier weer hoe ook in Obadja niet alleen één bepaald volk in het eindgericht wordt betrokken. Nee, Obadja, die door de nabije toekomst heen ziet naar het definitieve eindgericht, kondigt het oordeel aan over Edom èn de heidenen in het algemeen. Dit is de allesbeheersende gedachte van Obadja's profetie: Gods reddende en vergeldende gerechtigheid wordt werkelijkheid. En alle volkeren zullen verantwoording af moeten leggen van hun daden. Niet alleen de volkeren die Israël hebben gekrenkt, maar alle volke-

ren. Ook bij Joël zagen we wat dat betekent. Alle volkeren, zullen rekenschap moeten doen van hetgeen zij gedaan hebben met Gods Wet en wil. Zoals Edom de beker van Gods toorn zal drinken, zo zullen alle heidenen dat doen. En zij zullen vernietigd worden, zegt Obadja, want „zij zullen worden alsof zij er niet geweest waren."

Ontkoming.

„Maar op de berg Sions zal ontkoming zijn." Ilier haalt Obadja een woord van Joël aan. Het klinkt als een zegelied temidden van de oordeelsaankondigingen. De berg Sions is de berg des Hoeren. En waar de Heere is, daar is het veilig, daar is een toevlucht voor de zijnen! Waar de Heere is, daar is heiligheid, „want hij (dat is: die berg, zie kanttekening) zal een heiligheid zijn." Dat betekent kortgezegd — straks meer daar over — : ontoegankelijkheid voor de vijanden, onaantastbaarheid van Israël. Als alles bezwijkt en ondergaat, is bij de Heere, de God Israëls, leven en redding. IIet leven ligt dus niet in onze prestaties. Obadja zegt niet: wij moeten ons opmaken tot de strijd en alles op alles zetten om de zege te behalen. Nee, God leeft, Hij spreekt zijn oordelen uit, Zijn Woord geschiedt, Zijn spreken wordt geschiedenis, en wij.... in stilheid en vertrouwen zal onze sterkte zijn (Jes. 30); in de Heere zijn gerechtigheden en sterkte (Jes. 45). Hier valt niet te streven en te werken, maar te geloven in Hem die goddelozen rechtvaardigt èn heiligt, die vijanden verzoent èn verzorgt. „Sterkte en gerechtigheden"! Dus niet alleen krachtige bescherming, maar ook gerechtigheid is bij de Ileere te vinden. Dat betekent: herstel voor Israël — al gaat het door de gerichtshandelingen heen —, en vergelding voor de goddelozen.

Juda zal zijn bezittingen weer terug krijgen. Zijn gebied was erfgoed, geschenk van de Heere en Hij zorgt voor het Zijne. We moeten trachten enigszins aan te voelen hoe bemoedigend dit geklonken zal hebben voor het volk dat gedeeltelijk ver verwijderd was van huis en haard, en gedeeltelijk door vreemden overheerst werd in eigen land.

De keerzijde van dit herstel is de vernietiging van Edom. „De Heer' zal opstaan tot de strijd"! Juda - Jakobs huis - wordt bij een vuur vergeleken, en Jozefs huis - hier betrekt Obadja ook Israël, het N. Rijk erbij - bij een vlam, terwijl Edom als een stro-stoppel wordt voorgesteld. De stoppel zal door vuur en vlam verteerd worden!

Woord en instrument.

Loopt het dan toch nog uit op menselijke prestatie? Hebben we hier dan toch nog te maken met menselijke wraakzucht? Nee, want „de Heere heeft het gesproken." Daar, in het Woord des Heeren ligt de oorzaak en de zekerheid

van de overwinning. Het Woord heeft het nog altijd gedaan, doet het nog, en zal alles doen. Maar niet zonder middelen. Denk eens aan de prediking. Daarin klinkt het Woord des Heeren, alsof God door de prediker bad (2 Cor. 5). De Heere spreekt niet on-midclellijk, zijn Woord is niet hoog in de hemel of in de diepte der aarde te zoeken, of waar dan ook. Maar God spreekt door zijn geschreven Woord dat dus middel-lijk, door mensen is opgeschreven; en Hij spreekt door het gepredikte Woord. Paulus zegt: hoe zullen ze geloven zonder te horen, horen zonder geprediktwórden? Laten wij die middelen niet minachten als „slechts" middelen. Het zijn niet slechts middelen, maar de middelen die God behagen, onmisbare middelen.

Zo ook ten aanzien van de vervulling van Gods Woord. De Heere voorzegt de Ballingschap en Hij gebruikt volkeren om die ten uitvoer te brengen. God zegt hier Edoms ondergang aan, maar ook daarbij zal Hij instrumenten gebruiken: Juda en Israël. Wie zijn dan Israël en Juda dat we hen de lof zouden toezwaaien?

En m.b.t. de prediking: Wie zijn dan de predikanten dat we hen zouden roemen? De wasdom komt van God. Mensen mogen nooit verheerlijkt, maar alleen geëerd worden om huns werk wil, omdat zij instrument mogen zijn in de handen des Heeren. De mens bederft het hartgrondig, öf. . . . hij is een voertuig van Gods wil. Daar komt het in ons leven op aan: of Gods Woord ons al „uitgeschakeld" heeft omdat we albedervers zijn, om ons zo „in te schakelen" als slijk in Zijn handen. Zo alleen gaat het niet om ons, maar om Hem. Zo alleen worden we bevrijd van alle krampachtigheid en ijdele prestatiezucht. Zo alleen zullen we niet elkaar naar de ogen zien en onze daden en woorden voortdurend toetsen aan wat „de mensen er wel van zeggen", maalais enige norm de wil des Heeren hanteren en alleen vragen naar wat Zijn Woord er van zegt. Zo alleen is het: „niets uit ons, maar al uit Hem; zo reist het naar Jeruzalem."

Hoe beschaamd komen wij er dan af, wij strevers en eigenbedoelers. En toch moet het naar dat Jeruzalem toe! Daar is de berg Sions, de ontkoming, de heiligheid. Onze wegen lopen dood, morsdood. Maar er is een weg ten leven. Dat is de weg van het wagen met het Woord en een zich in Gods handen geven. Is de weg ten leven dan onze ootmoed en bereidwilligheid? Nee, die zijn slechts vruchten van de enige Weg, het Leven zelf: Jezus Christus, de diepste kern van alle heilsprofetie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen