BOEKBESPREKING

Een prachtig boek over Spurgeon! Nee, van Spurgeon. Hij is in dit boek grotendeels zelf aan het woord. Hij vertelt ons hier zijn levensgeschiedenis. Af en toe is het zijn vrouw die schrijft. Want zij heeft na de dood van haar man diens op schrift gestelde herinneringen tot een boek samengesteld. Ook het getuigenis van tijdgenoten over Spurgeon is er in verwerkt. De oorspronkelijke dus Engelse uitgave was al in 1905 in het Nederlands vertaald. Dat waren toen vier forse delen, die onder ons wel bekend waren. Nu heeft dus „De Banier" dit werk in verkorte vorm weer uitgegeven. Dat is een goed idee geweest. Het is ook heel begrijpelijk dat er nu één deel van gemaakt moest worden. Het bezwaar is alleen dat die inkorting niet verantwoord wordt. Natuurlijk heeft ds. Van der Haar — want hij heeft deze uitgave verzorgd — veel moeten weglaten. Tenslotte moest hij van vier grote delen één gewoon boek maken. Maar wat heeft hij weggelaten? En waarom? De lezers hebben er recht op om dat te weten. Een enkel voorbeeld. Tot mijn verrassing had ik vroeger al eens in de vier delen van 1905

gelezen, dat er volgens Spurgeon in de hemel méér mensen zullen zijn dan in de hel. Hij verheugde zich al over zo vele jonggestorven kinderen die voor Gods troon zijn. Hij kon zich niet indenken dat de satan meer onderdanen zou hebben dan Koning Jezus. Zo hoopte Spurgeon ook eens met de beroemde opwekkingsprediker Wesley God groot te maken. Met diens arminianisme was Spurgeon het allerminst eens. Hij levert een gloedvolle verdediging van het Calvinisme: want het heil is des Heeren! En toch valt Spurgeon Whitefield bij in zijn respect voor Wesley. Deze visie van Spurgeon zoek ik tevergeefs in deze verkorte uitgave. Niet dat wij zonder meer Spurgeon moeten napraten. Maar deze dingen weglaten zonder vermelding kan de lezer een vertekend beeld geven. Het lijkt erop dat Spurgeon zo enigszins pasklaar gemaakt wordt voor de lezers uit onze kringen.

Maar ook uit deze verkorte uitgave leren wij Spurgeon al kennen als een Evangeliedienaar die vanuit een door-en-door reformatorische overtuiging en met een beslist bevindelijk geloofsleven alleen maar ruim en wijd kon denken van Gods heerlijk Koninkrijk. Dat is de Spurgeon die terdege afwist van de bekering als een eenzijdig Godswerk, maar die zo nodig wel een wereldse muziekzaal wilde gebruiken om een grote schare met vele onkerkelijken krachtig tot bekering op te roepen. Hij riskeerde het ongenoegen van de hyper-Calvinisten, door onomwonden te preken over de tekst „Dwing ze om in te gaan". Hij was zeer welsprekend en boeiend, maar hij besefte diep dat het alleen gaat om de geestelijke vrucht op zijn prediking. Maar hij kon ook getuigen van vele, soms wonderlijke bekeringen onder zijn gehoor. Hij begon al jong met een opleidingsinstituut voor predikanten dat al gauw tegen de honderd studenten telde, maar juist hij kon zo indringend spreken over de noodzaak van de Goddelijke roeping tot het ambt. Zo scherp soms, dat je je afvraagt of het niet wat milder kon! Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ik wil de lezers aanraden: lees het boek zelf. Het inspirerende van Spurgeon is wel, dat wij gaan inzien, dat we de uitverkiezing helemaal niet hoeven te schrappen om met klem en kracht de nodiging van het Evangelie aan iedereen te laten horen; dat wij de bevinding der heiligen niet hoeven te ondermijnen om met overtuiging de Evangelisatie ter hand te nemen; dat wij niet in wereldgelijkvormigheid hoeven terecht te komen, ook als wij ieder geoorloofd middel aangrijpen tot dat doel; dat wij geen valse oecumene hoeven te bepleiten, om oog te krijgen voor het wereldwijde en veelkleurige van Gods gemeente op aarde; dat wij geen kernpunten hoeven aan te tasten om te beseffen dat de gemeente van Christus niet ophoudt waar onze shibboleths beginnen.

Het kan ons moed geven. Dat zeg ik vooral tegen die jonge mensen die de indruk hebben gekregen dat Gods zaak alleen wordt voorgestaan door enghartige en bekrompen mensen. Spurgeon is een levend bewijs van het tegendeel. En ik dacht: niet alleen door zijn karakter. Want dat een knecht van God ruim en gunnend is, — dat redt ons niet. Maar als God Zelf het is, — dat geeft de zondaar moed. En Gods vriend'lijk Aangezicht gééft vrolijkheid en licht voor alle oprechte harten. En Zijn Koninkrijk is een heerlijk Koninkrijk. De Koning is immers arm geworden om armen rijk te maken. Spurgeon werd niet moe om deze Koning aan te prijzen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen