DE PREDIKING II

Er waart een geest van veralgemening door Nederland

Over de prediking in onze gemeenten wordt veel gesproken en geklaagd. Voor de één is de preek te diep en vóór de ander te vlak.

Onderscheidenlijk.

De laatsten klagen dan dat er niet genoeg „onderscheidenlijk" gepreekt wordt. Ze bedoelen dan dat er in de preek onderscheid moet worden gemaakt. Niet allen die in de kerk zitten zijn ware gelovigen. De preek moet er niet van uitgaan: het is met alle kerkgangers wel in orde, omdat ze in de kerk zitten of omdat ze belijdenis gedaan hebben of omdat ze avondmaal vieren. Er zijn in de kerk ook tijden historisch gelovigen en er zijn ook huichelaars en niet te vergeten de ongelovigen, die behoren formeel tot de kerk en komen in de kerk als het zo uitkomt. In „De Wekker" heeft ds. J. H. V. over deze klacht uitvoerig geschreven. We nemen uit zijn artikelen, die biezonder informatief zijn, de hoofdzaken ter overdenking over. Onderscheidenlijk preken betekent niet elke keer de bovengenoemde categoriën met name te noemen, maar wel „zo preken dat het de gemeente duidelijk is: we moeten persoonlijk door een levend geloof aan de Heere verbonden zijn. Het Woord Gods moet scheiding maken in de gemeente, zodat de kerkganger weet aan welke kant hij of zij staat."

Veralgemening.

„In kerkelijk Nederland heerst generaal genomen een geest van veralgemening en die neemt toe. Van drieërlei kant wordt de veralgemening bevorderd.

Allereerst algemene is er het oude motief van cle verzoening.

De zaak hiermee aangeduid is: Christus heeft voor alle mensen voldaan en voor ieder zijn bloed gestort. Wie hiervan uitgaat onderschrijft niet dat de genade particulier is en dat zalig worden een persoonlijke zaak is, dat niet met ons kerklidmaatschap of geboorte gegeven is. In de praktijk komen we de opvatting tegen: Christus heeft voor ieder mens geleden. En dus: Hij gaf zich voor U; Hij heeft U lief.

Wie de algemene verzoening afwijst kan met grote klem nadruk leggen op het rijke aanbod van Gods genade dat komt tot allen, die onder het Evangelie leven.

In de tweede plaats kan een eenzijdige verbonds-en gemeentebeschouwing de veralgemening in de hand werken.

Het beschouwen en behandelen van alle gedoopte kinderen als delende in de wederbaren.de genade van de Geest, heeft een bepaald geestelijk klimaat geschapen. De veronderstelde wedergeboorte, zoals Kuyper die geponeerd heeft, moge nooit de officiële leer van de Ger. Kerken zijn geweest, in de praktijk heeft deze opvatting allerlei gevolgen gehad, die nog altijd te merken zijn in het kerkelijk leven." Bij de vrijmaking in 1944 ging een deel van de vrijgemaakten nog een stapje verder en kwamen toen terecht bij de stelling: „wie lid is van de gemeente is kind van God zonder reserve."

Een derd, e faktor is de verkiezingsleer. Barthiaanse

„Alle mensen zijn uitverkoren, maar alle mensen weten het nog niet. De prediking mag de boodschap brengen aan ieder zonder onderscheid: U bent een kind van God. A/Tandaag nog ongelovig? God ziet Uw ongeloof met een glimlach aan. Hij is overwinnaar. U bent overwonnen. Het gaat er alleen om dat u dat ook weet. Maar of u het weet of niet: u bent gered." Deze geestelijke benadering is in ons land schering en inslag. We worden er door beinvloed, daardoor is het moeilijk om vandaag de rechte koers te houden, nu de geestelijke wind tegen is.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen