Het geestelijk leven in onze gemeenten.

(Slot)

Intussen is er dan een nood ook onzer gemeenten. Of moet ons de doorgaans schraal bezette avondmaalstafel niet benauwen. Neen, we willen allerminst pleiten voor een toevloed van avondmaalsgasten, zoals dat in midden-orthodoxe gemeenten wordt waargenomen. Het gaat ons niet om schijn, maar om wezen. We willen dan ook geen drukker bezette avondmaalstafels bij het blijven van de gemeenten op hetzelfde peil van geestelijk leven, als waar we ze nu meest op aantreffen. We achten de toename van het getal der avondmaalsgangers, zonder dat er in die gemeente een geestelijke vernieuwing en opleving openbaar wordt, een zeer bedenkelijk verschijnsel. Maar daarmede zijn we niet klaar. Het moet ons toch steeds weer benauwen, als we uit de avondmaalsdienst in menige gemeente moeten aflezen hoe klein de waarlijk levende kern der gemeente is. En het is dan ook bedroevend, als men deze geringe deelname aan 't Heilig Avondmaal waardeert als een bewijs, dat de gemeente zich toont te willen houden bij de zuivere leer, zonder dat men geschokt is tot in het diepst van zijn hart over de vaalheid des doods, die zich als een verstikkende nevel gelegd heeft op de gemeente.

Het moet ons toch helder voor de geest staan, dat we aan een orthodox volk, dat niet leeft, werkelijk leeft uit de leer des heils, en voor wie de belijdenis niet is de taal, die uit het hart gegrepen is, niets hebben. Er kan gestreden worden voor de Waarheid, maar Zij wordt niet betuigd. Als het er op aankomt, als het zichzelf verloochenend offer gevraagd wordt, als have, naam en eer er waarlijk aan gegeven zouden moeten worden om de Naam en de zaak des Ileeren, in onze gemeenten. trekt dit volk zich terug en laat de getrouwe getuigen der Waarheid alleen staan.

Wij menen daarom, dat voor alles altijd weer bezinning nodig blijft op het geestelijk leven in eigen kring. Vooral juist in onze tijd, nu we immers in de strijd geworpen worden meer dan ooit te voren met allerlei beschouwingen. Dat werkt bovendien ook corrigerend op onze acties en reacties, en doet ons hoofdzaken van bijzaken beter onderscheiden.

Als we hierboven een ietwat donker gekleurd beeld van het geestelijk leven in onze gemeenten gegeven hebben, (naar de mening van deze of gene misschien een te donker gekleurd beeld), dan moet niet gedacht worden, dat we geen oog hebben voor de goedertierenheden Gods over ons. O neen, we verblijden ons vaak over het Werk des Ileeren, dat Hij in stand houdt. Hij werkt, terwijl niemand het keren kan. Telkens komen de blijken daarvan aan het licht. Hij voegt toe tot de Gemeente, die zalig wordt.

Maar.... hoeveel gemeenten zijn er, waar men zo goed als nooit hoort, dat er mensen bekeerd worden? — Of geschiedt dat tegenwoordig, zonder dat het zichtbaar en hoorbaar wordt? De Schrift spreekt er anders van, dat het niet in een hoek geschiedt. „Ik heb het zaad maar te strooien, en de Heere werkt er mee in het verborgene", zei eens een collega. Waarop ik antwoordde, dat ik van de Heere begeer de vruchten, niet van mijn arbeid, maar van Zijn Woord, dat ik bedienen mocht, te zien, en dat ik daarin Hem nimmer tegen had gekregen, integendeel bevestigd werd uit het Woord, waar ik de apostel hoor spreken over zijn blijdschap en kroon (Fil. 4 : 1); verder, dat we als

herder te worstelen hadden om het behoud der zielen (Jer. 17 : 16).

Niet alleen echter kan met bezorgdheid vervullen het gebrek aan geestelijk leven in het algemeen, doch vooral ook het ingezonkene van het geestelijk leven, dat daar nog ontmoet wordt. Zeker zijn ook hier Gode zij dank weer de gezegende uitzonderingen op. Maar het neemt toch niet weg, dat het dringende leven naar Christus en het vruchtbaar leven uit Christus over het geheel genomen spaarzamelijk wordt aangetroffen. Doorbrekend werk wordt verhoudingsgewijs weinig gevonden. Het leven in verzoende betrekking met God en delen in Zijn vrede is veelal onbekend. Daardoor ontbreekt ook veelal het leven der zelfverloochening, waar van verlies van zijn leven niet wordt geweten. De zekerheid des geloofs kan zich niet ontplooien in de strijd tegen de machten van ongeloof en twijfel. De sprake van het bloed van Christus wordt in zijn alles-verlossend en in-alles-vertroostend getuigenis niet verstaan. Vele schatten des Verbonds, verworven door onze eeuwige Zaligmaker, blijven onaangetast, renteloos en ongenoten liggen. — Men mag ze voorwerpelijk beschouwen, doch ze worden niet gekend. — Het geestelijk leven, dat geleefd wordt, blijft binnen de grenzen van de gestaltelijke ups en downs, terwijl men in de banden blijft van zijn eigen gemoed en de heerlijkste apostolische getuigenissen er in geen beslag krijgen (b.v. het einde der wet is Christus een iegelijk die gelooft; Ik ben met Christus gekruist; en ik leef, doch niet meer ik, maar Christus leeft in mij; Gij hebt ontvangen de Geest der aanneming tot kinderen, door Welke wij roepen: Abba, Vader! enz.).

Misschien stemt menige lezer het een en ander wel toe, terwijl hij echter tegelijkertijd de nood ervan neutraliseert door te zeggen, dat dit alles een teken is van onze donkere tijd, waarin kennelijk het oordeel Gods rust op de Kerk. De Heere houdt Zijn Geest in.

Dit is op zichzelf niet te ontkennen. Doch voor ons blijft het zoeken naar het waarom ervan. Wij staan te midden van dit alles, ook te midden van het doen Gods daar met onze volle verantwoordelijkheid. Daarom zijn we er nooit mee van af, door slechts op Gods doen te wijzen. Neen, we zullen naar het waarom van deze stand van het gees

telijk leven hebben te vorsen door ons te bezinnen op de dogmatische beseffen, die leven in onze gemeenten, mogelijk de pastorale zorg, die we oefenen jegens onze naasten, enz. enz.

Bij het heldere licht van het Woord des Iieeren en luisterend naar het getuigenis, dat bij dat licht in de dagen der reformatie en daarna gegeven is, kan er soms iets van het waarom voor ons gaan lichten, zodat we in verootmoediging nader gebracht worden dan toen we eerst geloofd hadden.

Een artikel van ds. J. van Sliedregt, thans Ned. Herv. predikant te Ouderkerk a.d. IJssel overgenomen met zijn toestemming uit „De Waarheidsvriend" We danken ds. nogmaals hartelijk en hopen dat zijn artikelen ook in onze gemeenten weerklank vinden. Ze zijn het waard!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen