Het geestelijk leven in onze gemeenten

Het geestelijk leve Het zal wel geen tegenspraak verwekken, als we zeggen, dat het geestelijk leven in onze gemeenten in doorsnee genomen geen verheffend beeld vertoont. Over het algemeen is er wel een sterke kerkelijke trouw te bespeuren en een binding aan bevindelijke prediking, voorts ook een diep besef van de noodzaak der bekering en der verzoening met God door Christus, doch dat neemt niet weg, dat de zaak zelf weinig als een levende werkelijkheid functioneert in de gemeente.

Natuurlijk, wij zijn geen liartekenner. Wij bedoelen daarom ook in geen geval een met wiskundige zekerheid vastgestelde verhouding van dood geloof totwaarachtig levend geloof te geven. Daartoe zijn we ten enenmale onbekwaam en onbevoegd. Maar de boom wordt aan de vruchten gekend. Men leest nu eenmaal geen druiven van doornen of vijgen van distelen. Maar dat wil ook zeggen, dat de druivenstok druiven voortbrengt en de vijgeboom vijgen. Aan hun vruchten zult gij hen kennen, zegt de Waarheid. Derhalve zal ieder, wie het geestelijk welzijn der gemeente ter harte gaat, in gehoorzaamheid aan de Waarheid Gods zich niet met een kluitje in het riet laten sturen, maar op het al of niet aanwezig zijn der vruchten van geloof en bekering acht geven en daaruit zijn conclusies trekken, ook al weet hij zeer goed, dat hij zich (tot zijn ontzetting of tot zijn blijde verrassing) zeer deerlijk vergissen kan. Derhalve, hij ziet naar vruchten en heeft dienovereenkomstig in overeenstemming met het Woord zijn gedachten. En dan moet gezegd, dat de levende kennis der Waarheid over het algemeen niet bijster groot is.

Er is over het algemeen in onze gemeenten wel activiteit. Zowel landelijk als plaatselijk wordt in kringen en san in onze gemeenten. menkomsten gedaan aan bezinning op de gereformeerde beginselen. Dit is op zichzelf verblijdend. Nochtans kunnen hierin ook gevaren schuilen, in zoverre namelijk als het te veel gebeurt in de sfeer van het antithetistische in verband met allerlei stromingen en richtingen op het erf onzer kerk en niet ook in een critische geest ten opzichte van onszelf en ons eigen leven. Wij menen te moeten constateren, dat er wel eens gebrek is aan deze zelfcritiek en zelfbezinning in genoegzame zin.

Er wordt toch in onze gemeenten zeer veel dode orthodoxie gevonden. Wanneer het gaat om beoordeling van dominé's en bespreking van handhaving van het gereformeerde beginsel tegenover allerlei onschriftuurlijke beschouwingen en strevingen, is er wel een gesprek te voeren. Doch hoe menigmaal stokt het gesprek volkomen, als het komt op de persoonlijke beleving van het Woord Gods. We willen met deze opmerkingen geenszins de principiële houding in allerlei kerkelijke aangelegenheden disqualificeren, intgendeel, we wensen geen andere. Doch dat neemt niet weg, dat we toch een open oog menen te moeten hebben voor een wonde, die we met ons omdragen. Moge dan uit allerlei op verrassende wijze soms blijken, dat die dode orthodoxie toch niet zo dood is als wel gewaand werd, nochtans blijkt het toch ontegenzeggelijk waar te zijn, dat naar de vruchten het openbaren er weinigen in verhouding tot het geheel de leer der vrije genade Gods in Christus beleven.

Hierbij is wel dit het benauwende, dat in bepaalde kringen dit verschijnsel heel niet als een gebrek of te kort of als iets benauwends wordt aangevoeld, doch integendeel als het kenmerk van het ware wordt gezien. Daar bijt men zich vast in het negatieve en treedt men het

positieve zeer argwanend en met grote achterdocht tegemoet, zonder zelf een positieve bijdrage te kunnen leveren of ook besef van de noodzaak ervan te hebben. — Hier wordt van het beginsel een bolwerk gemaakt, zonder dat de Koning in de veste begeerd wordt. De reactie van velen hierop is dan weer, dat zij zich verontwaardigd afkeren van deze kringen en op de glijbaan gaan zitten, die hen afvoert naar links. Maar is het daar rechts niet, links wordt het al evenmin gevonden. Gelukkig als ze naar het grote Midden getrokken worden, d.i. de levende Leer van Christus, vertolkt door de reformatoren en de besten onzer vaderen.

(Wordt vervolgd)

Een artikel uit „De Waarheidsvriend", 1952, overgenomen met toestemming van de schrijver.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen