Levensgeluk en levensaanvaarding

(4)

In ons mens-zijn zijn we dus van andere mensen afhankelijk. Ook tegen die afhankelijkheid van anderen zien velen op. Men wil zelfstandig zijn en niets met anderen te maken hebben. Maar dan is er een verkeerde voorstelling van het begrip zelfstandigheid. Zelfstandigheid is niet hetzelfde als onafhankelijkheid. We kunnen in ons leven de ander niet uitschakelen. We zijn met anderen roerbonden, maar niet gebonden. Als zelfstandig en vrij mens nemen we zelf onze beslissingen en dragen daarvoor ook de verantwoordelijkheid, maar we houden altijd rekening met de anderen. We kunnen dus niet leven alsof we alleen op de wereld zijn.

Maar nu is er ook het andere uiterste en dat is evenmin goed. Ons leven kan zó beheerst worden door de andere mensen, dat we bij alles wat we doen en laten ons afvragen wat de anderen er wel van zullen zeggen. We lopen zo eigenlijk voortdurend in een kramphouding, een harnas. We willen zo zijn zoals de ander dat wenst en van ons verwacht. Daarbij willen we ook vaak als een ander zijn. En dat kan nooit. We mogen een ander nooit helemaal als maatstaf nemen voor onszelf, want die ander is een ander mens met andere mogelijkheden en andere beperkingen. Het gaat erom onze eigen mogelijkheden en eigen beperkingen te zien en daarmee gelukkig te zijn. Het is nodig dat een mens probeert gewoon zichzelf te zijn en zich niet schaamt voor wat hij is, voor wat hij heeft en zoals hij eruit ziet. Een ongetrouwde vrouw hoeft zich niet te schamen voor het feit dat ze alleen is. Een getrouwde vrouw hoeft er zich niet voor te generen als ze geen kinderen heeft. Een vrouw die niet sterk is moet niet meer willen doen dan ze eigenlijk aankan en mag daar ook eerlijk voor uitkomen. Maar iedere vrouw dient zich in haar situatie af te vragen hoe ze voor anderen nuttig kan zijn, waarbij ze haar mogelijkheden goed benut en haar beperkingen inziet.

Daarbij mogen we ook best eens fouten maken. Een mens is geen plant die bij voldoende water zich vanzelf ontwikkelt. De ontwikkeling van een mens betekent spanning en strijd, vallen en opstaan. Niet alleen het leven van een ldnd, maar ook het leven van een volwassene ontwikkelt zich met fouten. Volwassen-zijn wil niet zeggen dat men een bepaald doel, een bepaalde levensvorm heeft bereikt en

daarna niet meer verandert. Een mens ontwikkelt zich het hele leven door, maar moet als volwassene geleerd hebben de juiste houding tegenover het leven te hebben, waarbij hij zelf verantwoordelijkheid draagt voor de inhoud van zijn leven.

We zullen dus wel terdege rekening dienen te houden met anderen, maar ons leven mag niet door hen beheerst worden. Het is belangrijk dat iedereen probeert zichzelf te zijn en weet wat hij aankan. Er wordt vaak gezegd: „waar een wil is, is een weg". Toch is dat niet waar. We kunnen dan meer willen dan we aankunnen. Daarmee maken we onszelf èn anderen ongelukkig. Maar als het goed is zeggen we: „wat ik als mijn weg zie, daar zal ik ook mijn wil achter zetten!"

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen