Rond en uit de Bijbel (6)

4. De grond en pleitgrond bij de boete.

Wc mogen dacht ik niet zeggen dat het in Joel om de verzen gaat waar we het nu over hebben (2 : 12—14), — het gaat immers om de Dag des Heeren, maar wel zijn ze centaaal, de hele prediking draait cr om. Daarom staan we er ook wat langer bij stil. De aard van de bekering was zoals we zagen: otale overgave, erkentenis dal bij ons niets kan zijn dan aanvaarding van het gericht in verslagenheid van het hart. Ook bleek het dat dit voortkwam uit het Woord des Heeren. Daarom, de Heere Zelf is in Zijn Woord de grond van de bekering. Joël wijst geen tussenstadia en zijpaden meer aan, er blijft geen verontschuldiging meer over, zijn boodschap is voluit een „scherpe" boodschap. liet volk moet nu van al het zijne afzien en zich laten gezeggen! Het kan slechts gegrond zijn op en gegrepen zijn door Gods boeteprediking. Dat is geen zoetsappige, oppervlakkige prediking. Maar de Ileere wijst onze verlorenheid aan: mmers is dat verlorenheid, dat je niets anders voor de Heere kunt zijn dan een gebroken mens! En deze verlorenheid is geen „algemene overtuiging", maar wordt verkondigd met als achtergrond het gericht van God. Maar juist daarin, daar doorheen predikt de Heere zijn ontferming over het verlorene. Dit is de pleitgrond: want Hij is genadig en barmhartig, lankmoedig en groot van goedertierenheid, en berouw hebbende over het kwade" (13). Hier vinden we weer zo'n diep en onbegrijpelijk „sleutelwoord" van Gods Woord: Scheurt uw hart ...., want Hij is genadig." Onze logica is net andersom: od is genadig, want wij bekeren ons! Op alle manieren trachten we door de werken behouden te worden, hetzij door uiterlijke daden, hetzij door innerlijke hoedanigheden. Maar de Bijbelse „logica" is, dat goddelozen gerechtvaardigd worden om niet. Dat is taal die ons aan de grond houdt: evend van het gegeef, maar wel met een bodem, ge-grond!! Joël gebruikt hier bijna letterlijk de bekende woorden uit Ex. 34 : 6, waar de Heere zich aan Mozcs openbaart met de woorden: Jahwe, Jahwe, God, barmhartig en genadig, lankmoedig en groot van weldadigheid en waarheid." In deze tekst staan woorden die stuk voor stuk kernwoorden uit het O.T. zijn. Het zou goed zijn, maar te ver voeren, om deze woorden in hun grondbetekenis na te gaan. Alleen nog deze opmerking: itzelfde woord komt min of meer gelijk luidend voor in Mum. 14 : 18, Neh. 9 : 17, Ps. 86 : 15, Ps. 103 : 8, Ps. 145 : 8, Jona 4 : 2, Micha 7 : 18!

Met deze pleitgrond dat er niets uit ons is, maar alles uit Iiem, wordt het volk naar de priesters verwezen, en deze moeten eveneens pleiten op Gods verbondstrouw jegens Zijn volk en Zijn grote Naam: Waarom zouden zij onder de volken zeggen: aar is hun God? " Zij het in andere omstandigheden, Psalm 79 zegt hetzelfde. Het betekent: et gaat tenslotte niet om ons, maar om de Naam, het Wezen (!) van Israëls Gods tegenover de afgoden van de heidenen. „Waarlijk, in de Heere onze God, is Israëls heil" (Jer. 3 : 23), was en is de pleitgrond: n Joëls eigen tijd, tot in de eindtijd waarnaar Joël profetisch vooruit blikt.

5. De belofte van overvloed aan veldvruchten.

Heette het in 2 : 14 nog „wie weet, Hij mocht Zich wenden, en berouw hebben, " in 2 : 18 klinkt het: Zo zal de Ileere ijveren over Zijn land, en Hij zal

zijn volk verschonen." De Heere zal Zijn volk weer zegenen: u, na de ramp door de sprinkhanen, daarna in de tijd van voorbereiding op de Dag des Hee* ren, en in de Dag zelf. Eerst nu, zegt Joel: et dorre land zal weer opbloeien, het leger van sprinkhanen zal Tk verdrijven, Ik zal vroege en late regen geven, cr zal overvloed zijn aan koren, wijn cn olie. In 2 : 20 schijnt (weer in beeldspraak) sprake te zijn van het „leger" van sprinkhanen, want ook in vs. 25 zegt Joel: Mijn groot heir, dat Ik onder u gezonden heb." Daaruit blijkt tevens weer ondubbelzinnig dat het dezelfde God is Die Zijn gerichten op aarde zendt en Die daaruit verlost.

Waarom doet de Ileere dat? Wel, de priesters moesten immers bidden: Waarom zouden zij zeggen: aar is hun God? " (2 : 17) en het is alsof Joel daarop letterlijk het antwoord van de Ileere doorgeeft in 2 : 27: En gij zult weten dat Ik in het midden van Israël ben, cn dat Ik dc Heere, Uw God, ben en niemand meer, en Mijn volk zal niet beschaamd worden in eeuwigheid". Dat bedoelt de Heere met Zijn gerichten cn zegeningen: Ik doe het niet om uwentwil, maar om Mijns groten Naams wil". Dat heeft niets te maken met dc soevereiniteit van een dwingeland. Erg genoeg wordt er zo nog al eens over gedacht. Nee, dezelfde Heere heeft geen lust in dc dood van de goddeloze, maar daarin dat hij zich bekeert en leeft. Wat die bekering is, dat zagen we al: lles uit handen geven en leven op de genade (2 : 12, 13) een pleiten op Zijn Naam (2 : 17), maar vooral ook buigen onder Gods slaande hand en Hem nochtans niet loslaten (1 : 19). Het „om Mijns Naams wil" sluit alle menselijke roem uit, maar tegelijk sluit het zo de gebroken mens in. Zo toornt God opdat de mens zijn toevlucht zou nemen tot de genade, met erkentenis van Gods rechtvaardigheid. En zo zegent God opdat de mens zal leven van genade en zich niet zal verheffen: e vruchtbare velden getuigen immers van Hem Die in het midden van Israël is (2 : 27). Ook 3 : 17 zegt duidelijk waar het de Ileere om gaat: En gij zult weten, dat Ik de Ileere, uw God ben."

(Wo relt V ervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen