Volharding

(Mattheüs 24 : 13). In deze tekstwoorden beluisteren we een vermaning aan de discipelen van de Ileere Jezus tijdens Zijn omwandeling hier op deze aarde, kort voor het bittere lijden op het einde van Zijn leven. Hij had de verwoesting van het aardse Jerusalem voorzegd en het beginsel der smarten, dat de Zijnen te wachten stond. En vele valse profeten zullen opstaan en zullen er velen verleiden. De liefde van velen zal verkouden. En daarom spreekt de Ileere Jezus hier deze vermaning. De volharding cn het zalig worden zijn dus aan elkaar verbonden. Of liever gezegd, het zalig worden is afhankelijk van de volharding. Maar dan dringt zich direct de vraag op of er dan toch een afval der heiligen mogelijk is. Want dat is volkomen in strijd met Gods woord. Daarom moeten we soortgelijke teksten, zoals bovenstaande, zien als opwekkingen des Heeren tot degenen, die van God bekeerd zijn, om een heilige levenswandel te betrachten, om niet te verflauwen in de liefde en daardoor het genot van Gods gunst niet te ver-

liezen. Deze vermaningen zijn dan geen voorwaarden, die de mens in eigen kracht vervullen moet om de zaligheid te verkrijgen. Het grondwoord betekent in letterlijke zin: terug-of achterblijven. In overdrachtelijke zin betekent het dan: volstandig ergens bij blijven, volhouden. Maar ook iets dulden, verdragen, zich laten welgevallen. En hoe zou Gods Kerk dat ooit in eigen kracht kunnen doen. Ze leren zichzelf juist kennen als mensen, die tot hinken en tot zinken ieder ogenblik gereed zijn. Daarom gaat Gods Kerk bidden om bewaring, terwijl toch de Ileere beloofd heeft haar te zullen bewaren in de kracht Gods tot de zaligheid. Zij gaat bidden om het dagelijks brood, terwijl de Heere beloofd heeft, dat haar brood zeker en haar water gewis is. Zijn kerk zal zalig worden, maar dat gaat nooit buiten het geloofsleven om. En het geloofsleven kan niet buiten het gebedsleven. Zij getuigt met de dichter: Och, of wij Uw geboon volbrachten, Gena, o hoogste Majesteit, Gun door 't geloof in Christus' krachten, om die te doen uit dankbaarheid. Die Kerk gaat vragen om volharding.

De volharding is een weldaad van het Verbond der genade, dat onveranderlijk is. Nooit kunnen de van God bekeerden ophouden bondgenoten te zijn. Het Verbond der genade is niet afhankelijk van de gehoorzaamheid van de waarachtige bondelingcn. maar rust op de gehoorzaamheid van één Mens, namelijk de Mens Christus Jezus. Het is gegrond in de eeuwige ontferming Gods. Nu is één van de beloften van dat Verbond de volharding. De kinderen Gods zullen volharden, maar nooit in eigen kracht. Omdat zij nu in dit leven hun eigen zwakheid zo leren kennen, hebben ze juist die vermaningen en opwekkingen

zo hard nodig. De Heere heeft echter ook beloofd: Opent uwe mond, Eist van mij vrijmoedig, op Mijn trouw verbond. Al wat u ontbreekt, schenk Ik, zo gij het smeekt, mild en overvloedig.

Dan komt nu weer de eigen verantwoordelijkheid van Gods Kerk naar voren. Zij zal zich nooit kunnen verontschuldigen betreffende haar koudheid, laksheid, dorheid, dodigheid, liefdeloosheid en wat dies meer moge zijn. Daartoe dienen dan ook de kastijdingen des Heeren. Want een iegelijk zoon, die Ilij liefheeft, kastijdt Hij. Maar het zijn altijd liefdeskastijdingen, opdat de Zijnen na het verlaten van Gods wegen, met hartelijk leedwezen weer zouden terugkeren. Gelijk een schaap heb ik gedwaald in 't rond, dat onbedacht zijn Herder heeft verloren. Ai, zoek Uw knecht enz. De Heere heeft Zijn Kerk nagelaten de grote belofte: „Ik heb voor U gebeden, dat Uw geloof niet ophoude."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen