HOSEA.

(2)

De persoon van Hosea.

Algemene politieke omstandigheden.

Iïosea trad op tussen ongeveer 750 en 725 voor Chr., in het Noordelijke Rijk, Israël. Het begin van zijn optreden viel dus tijdens de regering van Jerobeam II (2 Kon. 14), een tijd van grote voorspoed. Na de scheuring van Salomo's rijk werd het noordelijke tienstammenrijk eerst door allerlei burgertwisten geteisterd. Pas langzamerhand had het zich opgericht. De grote glorietijd kwam onder Jerobeam II, die wel deed wat kwaad was in de ogen des Heeren, maar het instrument was waardoor de Heere Israël van de Syricrs — de Arameeërs uit het rijk van Damascus — bevrijdde. Ook van de Assyriërs hadden de Israëlieten aanvankelijk in deze achtste eeuw geen last, anders dan in de negende. Jerobeam kon zijn rijk dusdanig uitbreiden dat „Davids grenzen" bijna weer hersteld werden. Dit bracht weelde en Godsverlating met zich mee. Uit deze roes wordt het Godvergeten de volk gewekt door zowel binnenlandse als buitenlandse verwikkelingen. Zacharia, die zijn vader Jerobeam als koning opvolgt wordt spoedig van de troon gestoten door Sallum — einde van het Koningshuis van Jehu, zie Iïosea 1:4!—, deze laatste na een maand door Menahem, diens zoon Pekachja weer door Peka en deze door Iïosea, de laatste koning van Israël.

Naast deze binnenlandse twisten: bui-tenlandse dreiging.

Assyrië hervatte n.1. zijn veroveringspolitiek o.l.v. de beruchte Tiglath-Pileser. Israëls koningen Menahem en Pekachja willen Assyrië te vriend houden door schatting te betalen, maar hun opvolger Peka wordt door de Syrische koning Piesin van Damascus betrokken e Bijbel (2) vallen ze Juda binnen, waarschijnlijk om dat tot deelname aan de strijd tegen Assyrië te bewegen (Syrisch-Efraïmische oorlog, ± 735).

Juda's koning Achaz roept daarop Assyrië te hulp. Inderdaad straft Tiglath-Pileser dan Israël af (2 Kon. 15 : 29), verovert ook Damascus, en — om kort te gaan — een van zijn opvolgers neemt in 722 Samaria, de hoofdstad van Israël, in (2 Kon. 18 : 10-12).

De persoon van Hosea.

Zijn naam betekent „redding" of, „de Heere heeft gered" en is verwant met de naam Jozua en Jezus. IIij is de enige van de Schriftprofeten (d.w.z. de profeten waarvan boeken zijn i.t.t b.v. Elia, Eliza enz.) die uit het Noord-Rijk stamt, afgezien van Jona. Wij weten niet veel meer van hem dan hetgeen hij meedeelt over zijn huwelijk met Gomer. En deze mededelingen staan dan nog volledig ten dienste van zijn profetie. Hij vergelijkt daar Israël met een trouweloze vrouw (Hosea 1), en wel zijn eigen Gomer. Er zijn uitleggers die hierbij denken aan een niet werkelijk gebeurde geschiedenis, maar aan een zin-

nebeeldige voorstelling, omdat de feiten nogal aanstootgevend zouden zijn. Dat zij zo; ik weet het niet. Alleen, als de feiten aanstootgevend zijn, dan ook het beeld! Hoe dan ook: het beeld of het gebeurde staat niet opziehzelf en wordt niet louter ter wille van de historie meegedeeld, maar het toont de trouweloze houding van Israël tegenover de trouwe God. Misschien is de vrouw uit hfdst. 3 dezelfde ontrouwe Gomer, die Hosea dan opnieuw tot vrouw moet nemen, waarmee wel zeer duidelijk de lankmoedigheid van de Heere jegens het afkerige Israël zou getekend zijn. Ook de namen van Hosea's kinderen staan in dienst van zijn prediking (Hosea 1). Zo gaat de persoon van Hosea bijna geheel schuil achter zijn profetie.

Karakter van cle profetie.

Het karakteristieke van Hosea's boodschap is de verkondiging van Gods liefde (3 : 1, 9 : 15, 11 : 1, 14 : 5). Het is een liefde van vader tot zoon (11), maar vooral ook een naijverige liefde, met toorn als achtergrond (2), liefde in gerechtigheid en gericht. Deze liefde eist wederliefde en terugkeer van het liefdeloze volk, een overgave met het hart (6 : 1, 6). Toch is het heil geen resultaat van menselijke boetedoening, maar een genadegeschenk van Gods onbegrijpelijke liefde, zie vooral 11 : 9. Typerend ook voor Hosea is zijn veelvuldig spreken over de geschiedenis van God met zijn volk, b.v. over Jakob (12), de uittocht (2) e.a.

Opbouw van het boek.

Ruwweg kunnen we Hosea onderverdelen in drieën: hfdst. 1—3 sluiten zich aan bij persoonlijke gebeurtenissen uit het leven van de profeet, hfdst. 4—L3 geven hoofdzakelijk onheilsaankondigingen over priesters, volk en alle leidslieden, hfdst. 14 is een heilsprediking.

De boodschap van Ilosea.

1) Gods liefde. Gods liefde staat centraal in Hosea, maar niet op een zoetsappige, romantische wijze; veeleer op een goddelijke wijze: iefde die opvoedend is en daarom dan ook de zonde haat en blootlegt (13 : 12), die kan veranderen in toorn zodat het volk Gods volk niet meer is (1 : 9), die het hele hart — de totale gezindheid — opeist (6 : 6). Juist vanuit Gods liefde wordt de hoererij van Israël des te verschrikkelijker. De ontrouw van Israël is verbondsbreuk, want het Israëlitische volk is niet zomaar het eerste het beste maar „Mijn volk" (4 : 6, 12; 6 : 11) en de HEERE — Jahwe, zijn verbondsnaam - is hun God (3 : 5; 4 : 6, 12; 12 : 10). Dat is het paradoxale van Hosea's profetie: o-Ammi zal toch Ammi zijn, dat is: iet-Mijn-volk toch Mijn-volk. Waarom? Om bekering, om verdiensten van het volk? Nee, jmaar omdat de Heere God is en géén mens (11 : 9), omdat Hij zich ontfermt (11 : 8). Hoewel het volk trouweloos heeft gehandeld en het verbond als Adam heeft overtreden (6 : 7) spreekt de Ileere van liefde. Het is een liefde die volledig eenzijdig van oorsprong is, die van één kant komt, zoals van een man die zijn overspelige vrouw desondanks bemint (hfdst. 1—3). Ook wordt Gods liefde vaderlijk genoemd (11 : 1, 3).

2) Gods eis. De Heere eist vóór alles: eldadigheid en kennis, en niet: ffers (6 : 6). Wat betekent dat? In het kort gezegd: et hart, alles, en niet alleen maar vormelijk offeren. „Weldadigheid" is een vertaling van het Hebreeuwse „chèsèa". Zoals vele , Hebreeuwse woorden is het eigenlijk te rijk aan inhoud om het in het Nederlands precies te kunnen weergeven. Het betekent ongeveer: oedheid, trouw, welwillendheid, weldadigheid, liefde. In deze tekst (6 : 6) ziet het met name op de goedheid jegens cle naaste. Ook het woord „kennis" moeten we uit het Hebreeuws benaderen, want het betekent heel iets anders dan ons verstandelijk, rede-lijk kennen. Hos. 4 : 6 brengt het in verband

met de Wet, d.i. de onderwijzing Gods. Het is: et verstaan, opmerken, inzien van en volledig betrokken zijn bij en zich gelegen laten liggen aan Gods wil en openbaring. Ontbreken van kennis wordt dan ook veroorzaakt door een „geest der hoererij", door ontrouw (5 : 4), dus door een verkeerdheid van het hart. Het aanwezig zijn ervan is een gevolg van Gods liefde (2 : 19) en de bekering (6 : 3). Kennis ziet dus op het hartelijke volgen en vrezen van de Heere, en is gegrond in Zijn liefde. Het is duidelijk dat dit een eis is die het volk Israël beschuldigt: e eis vraagt nu net wat het volk niet wil en doet! De Heere zelf schenkt het nakomen van die cis dan ook (2 : 19), zonder aanleiding te geven tot een valse lijdelijkheid. Juist alle schijnbare vrome verdiensten worden zo uitgeschakeld (5 : 6, 8 : 13) om de weg te openen tot de genade! De Heere Jezus gebruikt dit woord uit IIosea 6 : 6 tweemaal tegenover de Farizeeën, Matth. 9 : 13 en 12 : 7. De Ileere zag als de grote Profeet door allerlei menselijke uiterlijkheden heen.

Zo staat het ook met het gebed, zie IIosea 7 : 14. Zo moeten we ook hfdst. 14 : 3 verstaan, waar „de varren onzer lippen" de betekenis van „een boetvaardig gebed" hebben. (Wordt vervolgd)

A. dc R.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen