Christus’ lijden.

Een stem uit Zuid-Afrika

Er wordt aangenomen dat midden de 18e eeuw de taal, die toen in Zuid-Afrika werd gesproken, zó sterk van het nederlands verschilde, dat men van een afrikaanse taal ging spreken. Wij bedoelen hier dan de gesproken taal, want de erkende schrijftaal was het nederlands. In 1875 ontstond een beweging om het nederlands in school, krant en kerk te vervangen door afrikaans en in 1925 werd door de regering besloten, dat er in Zuid-Afrika twee officiële talen zouden zijn, het afrikaans en het engels.

De afrikaanse letterkunde is nog geen eeuw oud. Het eerste boek, in het afrikaans geschreven, verscheen pas in 1873. Sindsdien zijn er verschillende schrijvers gekomen, die in het afrikaans werken hebben geschreven, die literair hoog genoemd mogen worden. Het is de bedoeling niet om over de afrikaanse letterkunde te schrijven, maar voor deze keer, nu „Daniël" op Goede Vrijdag uitkomt, een gedicht van een afrikaner te citeren. Het bedoelde gedicht heeft als titel „Avondmaal" en ziet op het avondmaal, dat de Heere Jezus heeft ingesteld na het laatste paasmaal, dat hij met zijn jongeren nuttigde. De meningen zijn verdeeld of Judas aan dit avondmaal heeft aangezeten ja dan neen. In het gedicht wordt verondersteld, dat Judas er wél bij was. Het gedicht is geschreven door W. E. G. Louw, geboren in 1913, een broer van Nicolaas Petrus van Wyk Louw, die zeven jaar ouder is. Deze Nicolaas heeft de verskunst van zichzelf en zijn tijdgenoten aldus omschreven: , , 'n Nuwe liefde vir die mooi en helder woord, en 'n presieser waarneming van die buitewêreld en die geheime beweginge van die gees." Plet gedicht „Avondmaal" vinden wij in de bundel „Die passie van ons Heer", of zoals wij het zouden zeggen: Het lijden van onze Heere.

Eerst zullen wij het sonnet citeren en dan enkele aanvullingen geven tot beter verstaan.

Daar was 'n stilte in die oppersaal toe Hy met sterk, verhewe Hand Hom draai en sê: „Die man wat My vannag verraai, sit saam met My aan hierdie avondmaal..."

In twyfel het hul daardie woord herhaal, en wis nie dat hul voor die hanekraai soos blare van 'n boom van Hom sou waai.. Maar één was doodsbleek teen die lampestraal!

Toe het Hy brood geneem en God gedank, dit met die hand gebreek en dit geseën: die beker het Hy boordevol gegooi

met wyn wat dartel was en fonkelrooi — maar, hoog gehou, was in geen hand voorheen ooit wyn so rooi, ooit aardse brood so blank!

Velen zullen geen moeite hebben om dit vers te verstaan. Terwille van hen, die haast nooit afrikaans hebben gelezen, zullen wij het nu in het hollands zeggen:

Er v/as een stilte in de opperzaal toen Hij met opgeheven hand Zich omkeerde en zei: „De man die Mij vannacht verraadt, zit samen met Mij aan dit avondmaal. Vertwijfeld hebben zij dit woord herhaald, en wisten niet dat zij vóór het kraaien van de haan zoals bladeren van een boom van Hem zouden verwaaien. Maar één was doodsbleek tegen het lamplicht. Toen heeft Hij brood genomen en God gedankt, dit met de hand gebroken en dit gezegend: de beker heeft Hij boordevol geschonken met wijn dat parelde en fonkelrood was — maar, omhoog gehouden, was in geen hand voorheen wijn ooit zo rood, ooit aardse brood zo wit.

Nu hebben wij het kunnen volgen en weten wij wat er wordt gezegd. Nu het hele vers in het afrikaans lezen. Meteen spreekt het ons dan aan, nu wij geen moeite meer hebben met enkele woorden. Tenslotte het gedicht met gevoel voor taalmuziek lezen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen