Afzwaaien

Afzwaaien Zoals bekend komt er om de twee maanden een nieuwe lichtingsploeg onder de wapenen. Op vele stations van de Spoorwegen ziet men dan groepjes jongelui staan, die op weg zijn naar één of andere kazerne of legerplaats Deze nieuwe lichtingsploeg komt de plaats innemen van de ploeg die enkele dagen tevoren is afgezwaaid.

Vanzelfsprekend is de stemming bij opkomst in militaire dienst heel anders dan bij het afzwaaien. Ik heb nog niet veel jongens ontmoet die zeiden: „Gelukkig, ik mag in dienst." Wel kun je militairen horen zeggen: „Nog zoveel dagen en dan ga ik gelukkig weer naar huis." Behorende tot de zgn. „Ouwe stomp" weten zij precies hoeveel dagen hun nog scheidt van de afzwaaidatum. Als dan die dag eindelijk is gekomen is dat in de kazerne duidelijk merkbaar. De jongelui worden luidruchtig want zij verheugen zich, zeer begrijpelijk overigens, over de naderende dag van het vertrek.

Veelal wordt het afzwaaien 's avonds tevoren gevierd in de kantine of in een of andere gelegenheid buiten de kazerne. Dat daarbij meestal iets anders gedronken wordt dan melk bewijst de stemming van de jongens wel. Men meent nu eenmaal dat een afscheid gevierd moet worden met een ruim gebruik van alkohol en met het maken van veel herrie.

Ook voor het vertrek met de trein wordt nog vaak het afscheid gevierd. Uiteraard gebeurt dit dan niet in de kazerne. Als het feest dan achter de rug is, gaat men trein of bus opzoeken om huiswaarts te gaan. Iedereen in de trein kan dan nog meegenieten van de vreugdevolle stemming der afzwaaiers. Dat die stemming meestal uitloopt op het MILITAIREN vertellen van sterke verhalen over de dienst, het uitbraken van allerlei onzedelijke taal en godslasteringen, is helaas maar al te bekend.

Het onderstaande verhaal, dat ik overnam uit „Onze Banier", het verenigingsblad van de „Ned. Christelijke Onderofficiersvereniging", bewijst dit nog eens duidelijk. Onder de titel „Bescheidenheid of angst? " lees ik in dit blad: Is een Christen bescheiden? Neen, hij is dikwijls te bang.

Gezeten in de stoptrein van Zwolle naar Utrecht deed zich het volgende voor.

't Was een dag, waarop veel militairen met klein verlof in afwachting van groot verlof huiswaarts keerden. De jongens waren erg rumoerig (begrijpelijk) maar er waren ook enkele stille knapen bij. Er ging iets in hun om.

In Ermelo stapte weer een tachtigtal militairen in onze trein, nadat op het perron afscheid was genomen van de achterblijvers. De bekende kreten waren niet van de lucht. Eén jongeman viel extra uit de toon door zijn overdreven drukte en geschreeuw. In de trein aangekomen was er niet voor iedereen een zitplaats te bemachtigen en de druktemaker liet een grof woord uit zijn mond vallen. Even later hoorden we veel gelach, gevloek en gehoon. De jongeman had zichzelf al omgekleed van militair tot provo en viel daardoor nog meer op. Vanaf dat moment voelde hij zich de spil, waarom alles draaide en zijn godslasteringen waren niet van de lucht. Er werd nog hartelijk om gelachen ook. Dit kon ik niet langer verkroppen. Ik ging naar de afzwaaier toe en vroeg hem de godslasteringen, onzedelijke taal en het vloeken na te laten, 't Werd gelukkig stil in de coupé. Het leek wel of het gezelschap met stomheid was ge-

slagen. De hel zweeg, want God was op bezoek geweest.

Een mijnheer die naast mij zat, stond op en gaf me een hand. Hij bood zijn excuses aan want hij was beschaamd geworden, daar hij als predikant nog te bang was geweest en totaal uit het veld was geslagen.

Een mijnheer aan de overkant deed meteen hetzelfde en ontpopte zich als ouderling. Ook hij was zeer geërgerd geweest maar had geen moed gehad hiervan iets te zeggen. Onze verdere reis was gezellig en de conversatie zeer interessant. De afzwaaiers waren ook opvallend rustig en er werd geen onvertogen woord meer gehoord."

Tot zover het artikel uit „Onze Banier". We zouden nu misschien wel kritiek Openb. 5 Ezech. 4 kunnen Zaterdag leveren 8 op april de predikant en de ouderling Openb. die 6 in die trein aanwezig Ezech. 5 waren, en ze bestempelen als „slappe kerels", maar we kunnen dat beter nalaten. Ik wil graag wat zeggen over de andere partij, de afzwaaiers. Ik vind het uitgesproken slappe kerels die zich op een dergelijke wijze durven te gedragen. Het uitspreken van onzedelijke taal, vloeken en godslasteringen is op zichzelf al een ernstige zaak, die ik dan ook niet nader behoef toe te lichten. Erger wordt het wanneer men in het openbaar daardoor ook nog anderen krenkt in zijn godsdienstige overtuiging op een zodanige wijze dat de ander de moed niet heeft er iets van te zeggen.

Ik wil de lichtingsploegen, die afzwaaien

graag op het hart drukken zich behoorlijk te gedragen. De vraag of je al of niet aanwezig kunt zijn bij de hierboven beschreven afscheidsfeesten laat ik voor jullie persoonlijk. Naar mijn mening is het beschamend om als christelijk opgevoede jongeman je in dergelijk gezelschap te bevinden. Je ziet waartoe het kan leiden.

De gehele diensttijd, maar in het bijzonder de laatste dagen voor het afzwaaien, mag dat vers uit psalm 141 wel in je hart zijn:

Zet, Heer, een wacht voor mijne lippen; Behoed de deuren van mijn mond. Opdat ik mij, tot geenen stond. Iets onbedachtzaams laat ontglippen.

Militair.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen