ONZE TIJD

ONZE TIJD

Enkele gedachten over onze tijd, de mensen van onze tijd cn over de boodschap van de kerk voor deze mensen wil ik in een paar artikelen uitwerken. Het gaat me daarbij meer om het trekken van enkele lijnen dan om een uit-

voerig betoog.

o o Vroeger Het woord „vroeger" betekent in een gesprek met ouderen meestal de tijd van hun jeugd. Dus in de meeste gevallen zo'n 40—50 jaar geleden. Dat was de tijd vlak na de eerste wereldoorlog. Voor velen was deze oorlog een grote teleurstelling geweest. Je zult zeggen: is een oorlog dat niet meestal?

Inderdaad, maar vooral toen. Men was n.1. al jaren heel optimistisch gestemd over de mensheid. In de 19e eeuw waren de natuurwetenschappen opgekomen en was men pas goed begonnen de wereld op allerlei manieren te „ontdekken." Men stond versteld over de uitvindingen die de mens kon doen. Gevolg daarvan was dat men van het menselijk verstand heel veel verwachtte. Zelfs zou, zo meende men, wanneer de mens zijn verstand maar gebruikte een goede wereld vol vrede niet ver zijn. Deze gedachte vind

je wel verpersoonlijkt in het Vredespaleis in Den Haag, dat vlak voor de eerste wereldoorlog werd opgericht. En toen kwam het: Men maakte kennis met de vernietigingskracht van een „moderne" oorlog. Weg scheen het optimisme, voor goed weg. Ja je leest goed: het schéén weg, want in werkelijkheid was het nog niet verdwenen. Men bleef hopen. De heersende opvatting was: Dit was voor goed de laatste keer. Dit moesten we nog doormaken, maar nu wordt ailes beter en blijvend bloeien. Maar dat bleef niet zo. Jullie weten het. De crisis kwam (1929); de ontevredenheid en werkeloosheid namen toe. Vanuit Duitsland werd het nationaal-socialisme een dreigend gevaar o.l.v. haar grote voorman Adolf Hitier. In deze tijd ongeveer leefden velen van onze ouders. Het was een tijd van veel werkeloosheid, van „blij zijn als je wat te doen had" (vaak). In vele gezinnen heerste armoe. Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat moest er gewerkt worden voor het nodige. Vakantie cn comfort, zoals wij dat kennen, daar wist men veelal niet van. En daarbij kende men nog de dreiging van een naderende oorlog.

Nu

En nu? We weten het. Het optimisme werd voor goed gelogenstraft. Er brak een wereldoorlog uit die in wreedheid de stoutste verwachtingen(? ) overtrof. Nog is de nasleep daarvan te bespeuren. Denk maar aan de processen in Duitsland, aan de gevolgen van de atoombom op Hirosjima. De situatie in de wereld wordt nu beheerst door de verhouding Rusland-Amerika, door de ontwaking van vele jonge staten. Brandpunten in de wereld zijn Vietnam, het Nabije Oosten, West-Berlijn, Rhodesië. Pas tot zelfstandigheid gekomen landen kunnen hun zelfstandigheid nog niet aan. Honger en armoe in onderontwikkelde landen worden schijnbaar vruchteloos bestreden. De strijd in en om het luchtruim gaat onverminderd door. Zo ziet het er uit.

We weten het

Dit alles weten we nu veel beter clan vroeger. Nu brengen de moderne communicatiemiddelen de berichten tot in de huiskamer. Het leven is veel minder besloten. Onze horizon is wijder geworden: we lezen, horen of zien de berichten iedere dag. Ze dringen zich gewoon aan ons op. Zelfs de kinderen worden erdoor beïnvloed.

Deze „ont-wikkeling" is niet tegen te gaan. De wetenschap en de techniek gaan door. Een „stop" of terug is er niet. Dat dienen wij en dat dient de kerk in deze wereld te begrijpen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen