Het is hard nodig, dat we....

Veel vragen verontrusten de kerk en de wereld. We proberen ons los te maken van het verleden. De gedachte aan het verleden roept verzet op of we maken de tijd achter ons belachelijk. De „mannenbroeders" hebben fouten gemaakt, maar door de gevechten in de voorste linie hebben ze veel verworven, waar wij nu nog de vruchten van mogen plukken. Alles wat we aan hen te danken hebben, verdringt het dubieuze onder de tafel.

De strijd wordt in volle hevigheid gevoerd tegen de gereformeerde belijdenis. (De verkiezing en verwerping is niet te verteren; we moeten toch iets overlaten aan de wil van de mens of als men leert dat Christus iedereen gered heeft, kan men deze splitsing toch niet tolereren? ).

Wie voor de handhaving van de belijdenis opkomt, krijgt voor de voeten geworpen, dat hij zijn tijd niet begrijpt, en dat hij de vat op de jeugd kwijt raakt. En wie de jeugd heeft, heeft toch de toekomst? Het gaat toch niet om een geloofsartikel, zo roept men, het gaat om de overwinning van Jezus Christus.

Het geloof moet uitkomen in de handel en wandel met de medemens. Alles moet in de kerk afgestemd worden op de wereld in haar nood. (Amerika waarschuwen dat het moet stoppen met de oorlog in Vietnam; op de zendingsposten eerst het leven leefbaar maken, later komt de zorg voor de ziel wel, enz.)

De Kerk moet vooruit zien; ze moet eraan mee helpen dat het kontakt tussen de mensen onderling weer beleefd wordt (medemenselijkheid).

Alleen het Woord! Weg met de confessies en de dogma's, want die zorgen er voor dat Gods Woord op de tweede plaats komt. (Beets vond dat die achteruitstelling gepropageerd werd door de Geref. gezindte in de vorige eeuw. Daarom noemde hij „die zwarte mensen" in 1852: de nachtschool!)

Er is een afschuw waar te nemen voor regels, voor normen, voor beginselen. De pas overleden Prof. Severijn heeft o.a. in 1957 gewezen op dat verschijnsel en dat komt, schrijft hij, omdat we de goddelijke autoriteit van Gods Woord niet willen erkennen.

De Bijbel is, voor veel richtingen, niet meer Gods Woord, maar moet Gods Woord worden, Karl Barth noemt dat: „das Gebot der Stunde".

Alles is in beweging. Alle normen worden losgelaten. Men redeneert van de mens uit en verheft de menselijke wil tot Gods wil. Zo pikt iedereen uit de grote bijbel zijn eigen kleine bijbel (Prof. Oosterhoff) en zweert daarbij alsof het de hele bijbel is.

Verder is iedere kleine bijbel weer verschillend, zo krijgen we een heleboel meningen en opvattingen die soms lijnrecht tegenover elkaar staan. Zodoende gaan we elkaar verbijten en vereten. Er gaat op deze manier geen getuigenis meer uit van de Kerk.

De een legt de nadruk op de gerechtigheid Gods, de ander op de liefde Gods; een derde spreekt van het „volle evangelie", daaraan is voldaan als er zichtbaar en hoorbaar iets op te merken is van de bijzondere gaven van de Geest (gebedsgenezing, tongentaai en profetie); een vierde ziet als de kern van de waarheid „de medemenselijkheid", die we reeds eerder genoemd hebben.

De eis van zelfverloochening en liefde tot de naaste is stellig een schriftuurlijke eis, een eis van de Heere. Het gevaar zit hier in: als we deze eis losmaken van het geloof in Christus, dan is het een humanistische oproep geworden, dat alle mensen broeders moeten zijn. Het gevaar van de kleine bijbel bedreigt ons allemaal.

Op politiek gebied roepen de pacifisten op tot de eenzijdige ontwapening.

Een andere groep wijst op de gerechtigheid en herinnert aan het woord, dat de overheid het zwaard niet tevergeefs draagt. Op godsdienstig gebied moeten we oppassen dat we in de prediking niet eenzijdig

worden, öf alleen zonde en genade öf aileen de heiligmaking.

Prof. Oosterhoff wijst in één van zijn artikelen er op dat het gevaar groot is dat we alleen leven uit onze schema's, uit onze systemen. We verklaren de bijbel dan in het licht van het systeem of we zwijgen de woorden dood die niet in het systeem passen. De bijbel is niet samen te vatten in een systeem. De ware bijbel bevat nog teveel schatten die nog niet ontdekt zijn. Daarom is bijbelonderzoek zo hard nodig. Niet vanuit ons systeem, maar verlicht door Gods Geest moeten we Gods Woord onderzoeken.

Dat moeten we alleen en samen, o.a. ook op de verenigingen, doen. We hebben elkander hard nodig.

Om de bijbel te leren verstaan hebben we niet de hulp nodig van Robinson, Van Buuren en Bonhoeffer.

Ja maar, deze mensen proberen toch de moderne mens te begrijpen; ze willen toch de wereld doorlichten zoals die zich aan ons voordoet; ze willen een taal spreken die de mens verstaat.

Wij roepen toch door onze confessie de weerstand en het ongeloof op? Dat alles laat de moderne mens toch koud?

Prof. Van der Schuit die zegt van de moderne theologen het volgende:

„Alleen zou ik willen opmerken, als sommigen menen, dat zij de mens der 20ste eeuw kunnen winnen door hem een soort homoeopatische verdunning aan godsdienst te laten slikken, de uitkomst zal leren, hoe zeer men zich vergist. Een mensenziel is te groot, dan dat zij voldaan is bij het presenteren van een slap kopje thee, dat uit de winkel van een Robinson of Bonhoeffer en dergelijk soort komt".

Het gaat niet om de vraag wat de Kerk doet, maar wat is de Kerk. Zijn we al niet zover, dat we de solidariteit (het sameneen-zijn) prefereren, verkiezen boven de antithese (de tegenstelling bekeerd-onbekeerd, van God-van de duivel)?

Christus is gekomen om te zoeken en zalig te maken wat verloren is. Het gaat om de levensvraag (Luther): Hoe zal ik rechtvaardig verschijnen voor God?

Wie leeft uit de eerste tafel van de Wet, zal de tweede niet vergeten. Anders gezegd: Willen we waarlijk een levende getuige zijn, dan zullen ze „samenvallen". Eerder hebben we erop gewezen dat juist nu de tweede tafel het volle aksent krijgt, ten koste van de eerste: God lief te hebben bovenal.

In de zomermaanden hebben de kranten vol gestaan over de conferentie „Kerk en samenleven", die gehouden werd onder auspiciën van de Wereldraad van Kerken te Genève. Daar werd meer gesproken over de verdeling van de goederen, over de naaste, dan over God.

Krasser: Meer gepraat over de vader van het communisme, Karl Marx, dan over de Heere Jezus Christus, ciie geleden heeft voor zijn kinderen, opdat zij behouden zullen worden.

Er wordt niet meer aan gedacht dat de Heere terug zal komen op de wolken om te richten, dat alle oog Hem zal zien en dat de aarde door vuur zal vergaan. De verwachting van de nieuwe hemel en aarde is niet te bespeuren.

De schijnwerper is gericht op de horizontale verhouding en de vertikale, de verhouding tot God, wordt vergeten, genegeerd, want alles is toch goed. Als het zo is, clan gaan we ons natuurlijk niet druk maken over de belijdenis, want dat is toch maar mensenwerk.

Het gaat in deze tijd maar over „de geest en de hoofdzaak" van de grote zaak! Niet altijd proberen de puntjes op de „i" te zetten, want dan schelden ze je uit voor een liefdeloos mens en ketterjager.

een liefdeloos mens en ketterjager. Dat is hard voor het vlees, maar Gods Woord roept ons op te strijden tegen de valse leer van de nieuwe vrijzinnigheid. Laten we de tijd die we hebben, duur uit kopen, want de tijd is kort. We mogen niets verliezen.

Het gaat in onze tijd om de daad, om het getuigen, om het afhankelijk leven, om het leven uit Gods hand.

Het gaat erom dat we laten zien, dat de moderne richting wel de oude woorden gebruikt (misbruikt!), maar de inhoud niet meer kent of moedwillig verdraait. De satan gaat rond als een wolf in schaapskleren. De beste levenshouding is clan: wakende gevonden te worden.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen