De opkomst van een wereldmacht

Bijbel en IJzeren Gordijn

De afgelopen zomer kwam de Amsterdamse baptistenpredikant Visser in het nieuws. Bij een poging om zijn auto — volgeladen met bijbels — achter het IJzeren Gordijn te brengen, werd hij aangehouden. De predikant keerde veilig in Holland terug. Auto en bijbels bleven achter in communistische han-den.

De poging van deze predikant was er een uit de vele om Gods Woord in de Oosteuropese landen te brengen. Wat jaren geleden heeft men eens een aantal ballonnen opgelaten met bijbels eraan bevestigd. De wind moest deze „luchtpost" boven communistisch ge-bied brengen.

De noodzaak voor import van bijbels in communistisch geregeerde landen is onmiskenbaar. Het Woord van God is daar schaars. In de meeste landen verdragen Schrift en communisme elkaar niet. Daarmee zijn we bij een punt gekomen, dat heel nauw samenhangt met het onderwerp „Godsdienst en communisme", dat in een serie artikelen enige aandacht zal krijgen 1).

Hei IJzeren Gordijn — op 250 km afstand

Voordat we het eigenlijke onderwerp aansnijden, geven we enkele feiten door over communistische landen en machten. Als jongeren die van de geschiedenis vlak na de Tweede Wereldoorlog weinig of niets bewust hebben meegemaakt, lopen we het gevaar de landen achter het IJzeren Gordijn, met uitzondering van de kolos Rusland, te veel uit het oog te verliezen. Voor ons gevoel zijn die landen min of meer „afgeschreven" en ver, ver weg. Wanneer onze predikant of oudereen wereldmacht ling 's zondags in het openbare gebed „alle nood der Christenheid" opdraagt aan Hem die alle ding regeert, gaan onze gedachten naar het roomse Spanje, het roomse Columbia. Gaan ze ook naar de kerk aan gene zijde van de Berlijnse muur?

Toch liggen de landen van Oost-Europa vaak dichter bij dan Spanje of Columbia. Het is goed ons dit even te realiseren. Er is een bepaald punt in het IJzeren Gordijn, dat slechts 250 km van de Nederlandse grens afligt.

Verbijsterende groei

Nu kunnen we uiteraard doen alsof het ons niets aangaat, dat we op een afstand van 250 km stuiten op de grenzen van het Oostblok. Doch dat is de politiek van de struisvogel, die zijn kop in het zand steekt in de waan, dat hij daarmee aan de naderende storm zal ontkomen, eenvoudig omdat hij de dreigende wolkenmassa's nu niet langer ziet. De opkomst van het communisme is een verbijsterend en tegelijkertijd fascinerend verschijnsel, dat ons allen aangaat, want dit communisme maakt met grote ernst en taaie volharding aanspraak op de icereldheerschappij. Ruim 40 jaar geleden was er nog van geen communistisch geregeerd land sprake. Nu, na vier keer tien jaar, regeren de communisten 1/3 van de loereldbevolking. Ruim 900 miljoen mensen zien aan de openbare gebouwen van hun land de rode vlaggen wapperen. De rode heersers voeren niet slechts het bewind over een groot deel van Oost-Europa en Europees Rusland. Zij voeren met harde hand ook het regiment over het onvoorstelbaar uitgestrekte Siberië, het bijna onmetelijk grote China en delen van Z.O.-Azië.

Ook buiten deze gebieden is het aantal

communisten niet gering. Dat geldt voor een land als Indonesië, waar Soekarno een bijzonder bloedige communistenjacht heeft ontketend, dat geldt voor West-Europa. Volgens wat verouderde cijfers kreeg de communistische partij in Frankrijk 25 c/c van de stemmen. De zusterpartij in Italië behaalde circa 22 % en de Finse communistische partij wist ruim 20 c/c van de stemmen op zich te verenigen. Voor Griekenland was het percentage 11, 4 in 1953 en voor Zweden 4, 4. In Nederland behaalden de communisten in 1963 nog altijd 2, 8% van het totale stemmenaantal. Daarmee is de groep communisten groter dan het aantal staatkundig gereformeerden; de S.G.P. kreeg in datzelfde jaar 2, 3 % van de stemmen.

Een vraag met veel kanten

Wie deze cijfers rustig tot zich laat doordringen, komt voor de vraag: Wat is de oorzaak van de grote aantrekkingskracht, die het communisme op vele miljoenen mensen weet uit te oefenen?

Nu is dit een vraag waarmee we heel wat kanten uit kunnen. Je kunt de weerklank, die het communisme vindt, zeker voor een groot deel verklaren uit de sociale wantoestanden, waarin verpauperde mensen over de hele wereld moeten leven. Je kunt wijzen op de invloed van de ontkerstening in West-Europa enz., op een verkeerde houding van vele kerken in de vorige eeuw tegenover de armen en ellendigen. Hier valt b.v. te noemen liet feit, dat vele kerken achter het huidige IJzeren Gordijn een enorm grondbezit hadden, waardoor ze heel vaak niet ontkwamen aan de grote verleiding om meer aandacht te besteden aan hun eigen financiële belangen dan aan de geestelijke en sociale toestand van de mensen, die aan hun zorgen waren toevertrouwd.

Het gelieim van liet communisme

Er is echter één factor, waarop ik met name zou willen wijzen. Wij hebben van liet communisme veelal een te begrensde, een te enge voorstelling. Het streven van de communisten zien wij vrijwel uitsluitend als een politiek streven, wel op geheel andere doeleinden gericht dan bij andere partijen, maar toch puur politiek van karakter.

Doch liet communisme is meer dan een politiek program. Het is in feite niet minder dan een levensleer, die voorgeeft dat zij het enige, juiste antwoord bezit op alle vragen van elk levensterrein.

Wanneer Russische leiders, Kroetsjew stond er bekend om, de draak steken met de moderne kunst en die in felle bewoordingen aanvallen, dan doen zij dat om andere redenen dan wij het zouden doen. Wij menen door gebrek aan kennis van de achtergronden van de hedendaagse kunst, die beslist wat te zeggen heeft, dat het de huidige kunstenaars slechts erom gaat op te vallen. De Russische leiders veroordelen moderne kunstuitingen echter, omdat het communisme voorschrijft, dat de kunst moet zijn een verheerlijking van de arbeid: de hoogste vorm van zelfverwezenlijking van de mens.

Met hetzelfde gezag, met dezelfde felheid stelt het communisme, dat zij de juiste uitgangspunten kent en bezit voor landbouw en veeteelt, voor economie en politiek, voor wijsbegeerte en zedenleer, voor muziek en scheikunde.

Inspirerend geloof

Het communisme matigt zich aan alwetend te zijn en het antwoord te kunnen geven op de diepste levensvragen. Het is niet geheel toevallig, dat kranten uit de communistische hoek zich tooien met de naam „De Waarheid", in het Russisch „Prawda". liet communisme stelt, dat het bezitter is van dé waarheid; het draagt sterke religieuze trekken en is in wezen een vorm van religie, van onverdraagzaam, fanatiek en inspirerend geloof. De levensleer van het marxisme dankt haar aantrekkingskracht

vooral aan het feit, dat in een tijd van geestelijke onzekerheid zekerheid aan miljoenen geboden wordt; ellendigen zonder toekomst wordt een gouden toekomst voor ogen gesteld; mensen in onvrede wordt komend heil met wiskundige zekerheid voorspeld.

1) De artikelen geven de uit-en omgewerkte tekst van een lezing gehouden voor het distrikt Zuid van jeugdverenigingen der Geref. Gemeenten op 12 nov. 19G6 te Nieuwerkerk (Zld.)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen