LEZERS OVER HUN WERK

Wij, jongeren

In dit stukje gaan we de laatste brief plaatsen die we hebben binnengekregen over ons onderwerp. Daarna willen we alle stukjes over ons dagelijks werk nog eens overzien en daarmee onze serie afsluiten. De volgende keer willen we dan aan een heel nieuw onderwerp beginnen.

Chauffeur

Maar nu eerst nog de volgende brief. „Daar er al verschillende beroepen behandeld zijn wil ik ook eens iets schrijven over mijn beroep als chauffeur. Ik ben 33 jaar en heb dit ongeveer 12 jaar mogen doen, maar wegens mijn gezondheid heb ik dit werk op moeten geven. Ik kan dit aan niets anders dan aan Gods goedheid toeschrijven. Het gaat hoofdzakelijk over het onderwerp werkboekje. Ik weet wel, het valt niet mee om er mee op te houden, als het je vak is. Maar als God je eens een ogenblik laat zien wie je geworden bent door de zonde, dan komt ook het werkboekje naar je toe. Wees eens eerlijk, mede-chauffeurs, kun je met een vrij geweten hier maar wat invullen? Weet dat God alles ziet. Want als men 48 uur in de week mag rijden en het worden er meestal 60 of meer, dan moet men knoeien of men loopt kans op een bekeuring als men het eerlijk invult.

En ook door het dag en nacht van huis zijn lijdt men schade aan zijn ziel. Want je hebt dikwijls nergens tijd voor; voor geen vereniging, of voor doordeweekse kerkdiensten of voor vrouw en kinderen. Want je bent te moe of je bent niet thuis. En het ergste is: wij zijn op weg naar een nimmer eindigende eeuwigheid, en hoe kunnen we dit voor God verantwoorden?

Ik ben deze zomer zeven weken ziek geweest en heb er erg tegenop gezien om dit werk weer te hervatten, hoe graag ik dit werk ook doe. Na mijn ziekte heb ik dit werk nog veertien dagen mogen doen, maar ik had de eerste week al een bekeuring voor te veel uren rijden, daar ik het niet met mijn geweten overeen kon komen om weer te knoeien en het eerlijk in moest vullen. Maar ik heb er Gods hand in mogen zien dat ik dit werk neer moest leggen. Wegens mijn gezondheidstoestand kon ik dit werk als chauffeur niet meer volhouden, en ben ik nu bij de zelfde firma aangesteld als terreinbaas, wat mij tot op dit ogenblik goed bevalt. Zo heb ik weer tijd voor vereniging en kerk en kan zo meer bezig zijn in de dingen van Gods Koninkrijk."

Tot zover deze briefschrijver. Hiermee heeft hij nog een belangrijk punt in onze rubriek naar voren gebracht: de eerlijkheid op je werk. Er zijn ook mensen die 's zondags trouw naar de kerk gaan, maar door de week vergeten dat zij Christen behoren te zijn. Dan krijg je b.v. in de handel allerlei bedrog en oneerlijkheid. Een andere briefschrijver noemde eens de oneerlijkheid in het invullen van belastingpapieren. En zo zou er meer te noemen zijn. Daar doe je jezelf veel kwaad mee. Want het staat het horen van het Woord en het gebed in de weg. En tegenover buitenstaanders beklad je de Christen-naam. Maar wie in zijn werk God vreest, vindt vaak veel zegen, soms zelfs veel voorspoed, — in elk geval Gods gunst. Dan wordt ook je woord door de ander ernstig genomen. s

Waarom cleze serie?

Dit was dus de laatste brief van een lezer over zijn werk. We hebben onze reactie erop kort gehouden, omdat we

nog even willen terugkijken op de hele serie. Een jaar lang hebben we het nu met elkaar gehad over ons werk. Zonder de vele brieven die we kregen had dat niet gekund. We willen dan ook iedereen die ons schreef nog eens heel hartelijk bedanken voor hun bijdrage. We beseffen heel goed dat nog niet élk beroep besproken is. Maar dat kan ook niet. Toch hebben we nu meer oog gekregen voor het mooie en moeilijke van heel wat verschillende beroepen.

Waarom hebben we nu zo uitgebreid over dit onderwerp gesproken? We begonnen ermee, dat sommige mensen de zondag en hun dagelijks werk zo'n tegenstelling vonden. Zij zien hun dagelijks leven helemaal los van de dienst van God. Zo scheiden we dan het geestelijke leven van het zo genaamde „natuurlijke leven". Dat komt voor bij mensen die werkelijk de Heere vrezen, maar die nu alléén het geestelijk leven maar belangrijk vinden, en doen alsof de rest een noodzakelijk kwaad is. Door deze houding gaan anderen denken dat het geestelijke leven dat zij niet kennen, iets onbereikbaars, iets heel anders is en buiten het gewone leven staat.

Maar de Bijbel spreekt zo helemaal niet! Paulus schrijft aan Timotheüs: Alles wat God geschapen heeft is goed, en er is niets verwerpelijk, als het met dankzegging genomen wordt. Dus het huwelijksleven en het eten en drinken — want daar heeft Paulus het in dit verband over —, maar even goed het beroepsleven, de ontspanning, dus het hele leven op aarde, zoals God dat geschapen heeft, is goed en niet verwerpelijk, als wij het als een gave van God zien en Hem ervoor danken. En dan vervolgt Paulus: „want het wordt geheiligd door het Woord van God en door het gebed." Dus over ons gewone, dagelijkse leven komt een Goddelijke glans te liggen door Gods spreken tot ons en ons spreken tot God. En voor ons dagelijks struikelen, ook in ons werk, hebben we bekering en verzoening nodig. En als God dat geeft — en dat doet Hij op het gebed — dan is die vernieuwing te merken in datzelfde leven van alle dag. Zo hebben we aan het eind van de week ook de zondag nodig, om de Wet en het Evangelie te horen, maar aan het eind van de zondag gaan we met een Goddelijke opdracht weer de week in.

Daarom noemden de Reformatoren ons beroep Goddelijk. De R.K. kerk zei dat alleen een geestelijke, een priester, een monnik, een Goddelijk beroep had. En denken wij dat soms niet van de dominee? Maar Luther zei: dat is een ernstig misverstand, èlk beroep is Goddelijk. En Calvijn zei: je moet in het gewone leven, in je dagelijks werk, tot eer van God leven.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen