De bekering

(4).

Dordtse Leerregels.

In de artikelen 11 en 12 van het derde en vierde hoofdstuk der D.L. komt de wedergeboorte in engere zin aan de orde. Daar lezen we de prachtige woorden: „De Geest opent het hart dat gesloten is; Hij vermurwt wat hard is, Hij besnijdt wat onbesneden is; in de wil stort Hij nieuwe hoedanigheden, en maakt dat die wil — die dood was — levend wordt, die boos was goed wordt, die niet wilde nu metterdaad wil, die wederspannig was gehoorzaam wordt. Ilii beweegt en sterkt die wil zo dat hij als een goede boom vruchten van goede werken kan voortbrengen". „En dit is die wedergeboorte, die vernieuwing, nieuwe schepping, opwekking van de doden en levendmaking, waarvan zo heerlijk in de Schrift gesproken wordt, die God zonder ons in ons werkt. En deze wordt niet in ons teweeggebracht d.m.v. de uiterlijke prediking alleen, noch door aanrading, of dergelijke manier van werking zodat, wanneer nu God Zijn werk volbracht heeft, het alsdan nog in de macht van de mens zou staan wedergeboren te worden of niet, bekeerd te worden of niet. Maar het is een gans bovennatuurlijke, een zeer krachtige, en tegelijk een zeer zoete wonderbare, verborgen en onuitsprekelijke werking, die, naar het getuigenis van de Schrift (die door de Auteur van deze werking is ingegeven) in haar kracht niet minder noch geringer is dan de schepping of de opwekking der doden; alzo dat al diegenen in wier harten

God op deze wonderbaarlijke wijze werkt, zekerlijk, onfeilbaar en krachtelijk wedergeboren worden en metterdaad geloven. En alsdan wordt de wil, zijnde nu vernieuwd, niet alleen van God gedreven en bewogen, maar, van God bewogen zijnde, werkt hij ook zelf. Waarom ook terecht gezegd wordt dat de mens door de genade, die hij ontvangen heeft, gelooft en zich bekeert." Hierin ligt de vastheid van geloof en bekering: de levendmaking door de Heilige Geest. Als God geen doden opwekte door de stem des Zoons Gods, was geen geloof en geen nieuwe gehoorzaamheid mogelijk. Als wij soeverein heer en meester over onze eigen wil waren, zouden we voor eeuwig van God afgekeerd blijven. Het is daarom een troost voor Gods Kerk, dat het geloof een gave Gods is. Als je niets hebt om te betalen is de enige mogelijkheid nog om iets ten geschenke te krijgen. Het is juist voor straatarmen en onwilligen een troost dat de Heilige Geest krachtig, eenzijdig en onweerstaanbaar werkt. Dit maakt geen zorgeloze mensen. Althans niet wanneer deze Bijbelse waarheden geplaatst worden in de afsnijdende doch troostvolle boodschap van het Evangelie van genade, zoals de Dordtse Leerregels dat doen tegenover de bloedarme leer van de Remonstranten.

Kohlbrügge v, i )

Ook Kohlbrügge heeft zoals Luther, Calvijn e.a. een Catechismus in vraag en antwoord geschreven. Bij de behandeling van de bekering aangekomen schrijft hij:

Wat is bekering? Zich bekeren is zich tot God keren met erkentenis zijner zonden, en zich geheel overgeven aan het Woord van genade en kwijtschelding van schuld, met volkomen voornemen des harten bij de genade te volharden.

Waarvan heeft een mens zich te bekeren? Van alle aanmatiging tegenover God, als ware men iets, of als gold men iets, en in het algemeen van alle ongerechtigheid. Zijn wij rein door de bekering? Neen, die zich echter tot God wenden om genade, ook trots al het tegenstrijdige zich aan deze genade vastklemmen, ervaren de waarheid van het Woord uit 1 Cor. 6 : 11: gij zijt geheiligd maar

Wat zijn de vruchten? Een hartgrondige ootmoed voor God, of erkentenis dat men niets is; oprechte hoogachting voor alle geboden Gods en een hart dat tot die geboden geneigd is; ongeveinsd geloof aan Gods genade en ontferming in Christus Jezus, en ongehuichelde overgave van zichzelf voor het heil van de naaste.

Wie werkt de bekering? De Heere, dewijl Hij het hart opent, dat men acht geeft op Zijn Woord. Hoe weet je of je bekeerd bent? Een mens heeft niet te vragen naar zichzelf, wat hij is of niet is, maar zich voortdurend te bekeren van alle verkeerdheid, en alleen te vragen naar die God Die in mensen een welbehagen heeft.

Enkele vragen.

We hebben nu iets gezien van wat de Schrift ons leert over bekering en hoe deze gegevens verwerkt zijn door enkele vertegenwoordigers van de reformatorische dogmatiek. Daar zouden we het bij kunnen laten. Maar het kan nooit de bedoeling zijn van het onderzoek van de Schrift en onze vaderen, wat rationele kennis op te doen. Het heeft ons wat te zeggen, het gaat ons persoonlijk aan. Het moet door ons verwerkt worden. Nu kunnen wij elkaar niet bekeren, we kunnen elkaar zelfs nauwelijks aan het denken zetten. Uiteindelijk kunnen wij niets meer dan min of meer juist onze rede gebruiken. En daarmee schoppen we het wezenlijk gezien niet zo ver als het over de bekering gaat.

Maar we mogen elkaar wel oproepen erover na te denken, er mee bezig te zijn in het gebed, we mogen op eikaars vragen ingaan, we kunnen elkaar vra-

gen voorleggen. We kunnen elkaar niet op de weg plaatsen, maar we mogen wel proberen elkaar de goede richting heen te wijzen. Met dit al moet het ons echter voor alles gaan om de enige Gids ten leven, de overste Leidsman des geloofs. Daarom mogen we elkaar naar Hem wijzen, de Heere der Schriften. Th. v. d. Groe de bekende Kralingse predikant, heeft een verhandeling geschreven over de „Plichten van het lezen der Heilige Schrift en andere godgeleerde boeken". Daarin wijst hij op de grote verantwoordelijkheid die wij hebben t.a.v. onze lectuur. Wij kunnen elkaar niet genoeg opwekken om in de Bijbel en over de Bijbel te lezen. Niet uit een zeker vroom plichtsgevoel moet dat gebeuren. Dat gevaar onderkent v. cl. Groe scherp. We moeten het werkelijk als middelen zien tot de werking van de Heilige Geest. Want daar draait het om. Doch middelen zijn niet „slechts' middelen. Nee, van middelen bedient Zich de Heere! Laten we met deze zaken dan ernst maken en de tijd uitkopen. Ernst wil zeggen: niet zomaar raak leven en lezen, niet jezelf, je hart voorbijgaan, altijd naar de „toepassing" vragen. Zo moet dat ook met ons onderhavige onderwerp. We kunnen elkaar daarbij misschien helpen door op enkele vragen in te gaan, zoals we dat indertijd in Merksem ongeveer hebben gedaan.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen