Wat een deining.....

Verschillende opvattingen en uitingen op godsdienstig gebied hebben sterke reakties opgeroepen in de afgelopen weken. We doelen op de zaak-Eispeet en het proces-G. K. van het Reve.

liet eerste verschijnsel — de weigering om van voorbehoedmiddelen tegen een bepaalde ziekte gebruik te maken — is niet nieuw.

Prof. Ridderbos heeft gelijk als hij stelt: „het verzet tegen anti-poliomiddelen schijnt wel wat extremer dan dat tegen vaccinatie, omdat deze anti-polio-„bonbons" geen gevaar opleveren, zoals in bepaalde gevallen bij vaccinatie wel het geval is of was (pokinenting). Het bezwaar is echter niet gelegen in dat mogelijk bijverschijnsel, maar daarin, dat men meent met deze voorbehoedmiddelen in de stoel van God te gaan zitten en zich niet in de weg van Zijn bestel en voorzienigheid te willen begeven".

In het Rotterdammer-kwartet van zaterdag 15 oktober 1966 heeft één van de redakteuren een helder artikel geschreven over de vraag: waarom zijn die mensen in Elspeet nu tegen dat suikerklontje?

Voor we dieper op dat artikel ingaan, willen we eerst wat andere zaken de revue laten passeren.

„Die mensen" vinden we o.a. in onze gemeenten. We blijven ons „gereformeerd" noemen en geloven zelfs dat we meer recht hebben op die naam, dan een aantal Amsterdamse predikanten die, op overdreven wijze, zich anders „gereformeerd" noemen dan ds. Wisse in Elspeet.

Van onze kant schamen we ons dikwijls voor de naarn „gereformeerd", als we lezen hoe de Gereformeerde kerken proberen het verenigingsleven in stand te houden. Gods Woord staat niet meer centraal op de verenigingsavonden. Ontspanning: muziek, dans, spel, cabaret en dikwijls oppervlakkige discussie over allerlei onderwerpen, vormen veelal de hoofdmoot. Het is altijd weer zo, ook in die kerk: de goede niet te na gesproken. Evenwel in onze kringen moeten we ook oppassen, dat we uit reaktie op het verleden, op onze verenigingen niet teveel het aksent gaan leggen op de maatschappelijke problemen ten koste van het bijbelonderzoek.

Anders gezegd: Elk probleem dat wo bespreken, moeten we bijbels benaderen. Bij de bespreking van de onderwerpen uit de geschiedenis moeten we „lijnen" trekken naar onze tijd. Als dat niet gebeurt, dan verliest het onderwerp veel van zijn waarde.

We zijn blij dat we in onze kringen meer hebben dan alleen de zangverenigingen, zoals Elsevier beweert. Trouwens de weergave in dat weekblad liet veel te wensen over. Er werden dingen geschreven, zoals over het trouwen in het wit, het niet-overtrouwen van gedwongen huwelijken, het gebruiken van niet-verstaanbare taal, die aantoonden dat de geachte opstellers geen

enkel inzicht hebben of willen hebben in de ontwikkeling in onze gemeenten.

De Ceref. Gem. zijn niet rijp voor een natuurreservaat, zoals Prof. Ridderbos beweert en door het optreden van de Elspeetse jongelui tegen de sensationele journalistieke belangstelling, wordt „de zware prediking" niet belast met een martelaarscomplex.

Onze gemeenten willen midden in de wereld staan en, in alle gebrek, wordt er geprobeerd het Woord van God te brengen aan alle mensen. "Waarom is er in Elseviers Weekblad alleen aandacht besteed (en hoe!!!) aan de aanneming van predikanten en de hoge inkomens van de dominees (door het vervullen van diensten in de week!!) en niet aan de evangelisatiepost in Merksem, het zendings-werk in Irian Barat en Nigeria, de organisatie van ons jeugdwerk en de aktiviteiten voor de zending op het thuisfront?

Als klap op de vuurpijl citeren ze als voorbeeld van de „tale kanaans" een gedeelte uit een meditatie van de gewezen dominee Van de Ketterij. Ten eerste behoort hij niet meer tot onze gemeenten en is het weergegeven gedeelte al jaren geleden geschreven.

Het wcergegevene was en is niet maatgevend voor de schrijf-en spreektaal, die in onze preken gebruikt werd en wordt!

Het is droevig, het is schandalig dat er op deze manier geprobeerd wordt onze richting te bekladden en er gedaan wordt alsof er bij ons geen voortgang is, alsof d.e klok stilstaat. We willen helemaal niet. zeggen dat er geen fouten gemaakt zijn. Veelal zijn we erg onzeker in ons optreden en praten we na wat de dominee of de ouderling gezegd heeft.

Dat is niet overtuigend en kan naar buiten de opvatting geven van „diktatuur van de geestelijke leiders". Het geven van voorlichting door onze voorgangers in de prediking en catechisatie is hoogst noodzakelijk. We moeten de vragen niet uit de weg gaan. Met een kluitje in het riet sturen is niet mogelijk, gelukkig! Eerlijk tegenover elkander zijn en samen, in onderwerping, aan Gods Woord, antwoord proberen te vinden op de moeilijke levensvragen. Wc willen dit artikel besluiten met wat ds. Zwerus gezegd heeft tegen enkele verslaggevers van „De Spiegel":

„Wij laten de mensen vrij. Ik mag daar de verantwoordelijkheid niet voor nemen. Dat. durf ik trouwens ook niet. Ieder moet persoonlijk in het geloof beslissen.

Mijn grote bezwaar, nog steeds ds. Zwerus, tegen te veel middelen is dat de mensen ze maar innemen en dan denken dat ze God niet meer nodig hebben. Natuurlijk kan men ze ook als een zegen zien en ze dankbaar gebruiken. Als men het zo ziet, accoord".

Het tweede verschijnsel wat deze weken de aandacht trok was het proces-van het Reve. Verschillende passages uit Van het Reve's boeken achtte de officier van justitie smalende godslasteringen, omdat daarin „in vulgaire taal" God is voorgesteld als een ezel, met wie de ik-figuur in de geschriften geslachtelijke gemeenschap heeft. Nu is het ontzettend droevig dat enkele theologen Van het Reve niet schuldig achtten aan zulk een misdrijf. De mensen die tegen dat schrijven in opstand komen (o.a. ir. Van Dis), werden beschuldigd door de theologen van onkunde en domheid. De kerk weet met zijn figuur geen raad' Zover zijn we afgedwaald in het godsdienstig en maatschappelijk leven, dat we niet meer weten hoe we deze cultuuruitingen te lijf moeten gaan. Nog veel erger: het is beschamend de hele affaire, omdat deze schrijver voor zijn vunzige, godslasterlijke boeken betaald wordt, subsidie ontvangt. Door onze belastinggelden krijgen deze „heidenen" kans een heel volk te infiltreren, van God af te trekken en mee te voeren in het verderf.

Het schrijven van deze cultuurproducten wordt alleen maar aangemoedigd, dat is een bedenkelijk verschijnsel. Van het Reve, veroordeeld door bovengenoemde officier tot een boete van f 100, — was niet uit het veld geslagen. Na afloop van het proces zei hij: „Deze rechtspraak is geïnspireerd door aanmatiging, onverdraagzaamheid en domheid — deze drie, maar de meeste van die is de domheid".

We kunnen nu goed zien dat ons land niet meer geregeerd wordt volgens Gods Woord, want de Amsterdamse rechtbank heeft hem deze week ontslagen van rechtsvervolging, omdat de uitspraken niet smalend waren, want de schrijver had ze niet honend, tartend, bedoeld! Als er niet meer geleefd wordt naar de norm van Gods Woord, dan missen we hét kompas en gaan dan onherroepelijk naar de ondergang.

De te ver doorgevoerde vrijheid, verdraagzaamheid heeft de chaos tot gevolg.

Tegen Elspeet wordt alles in het geweer geroepen. Demonstreren en zelfs de vraag: moet de gewetensvrijheid, i.v.m. de vrijheid van vaccinatie, altijd het laatste woord hebben? Tegen de smalende godslasteringen komt men niet in verzet.

Alles wordt geslikt. Nee, nog veel erger:

het geschrevene vindt grote aftrek en wordt gepropageerd!

Kan de vrijheid van drukpers maar onbeperkt gehandhaafd blijven?

(wordt vervolgd)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen