LEZERS OVER HUN WERK

In de huishouding

Wij, jongeren

Er zullen veel meisjes onder onze lezeressen in de huishouding werken. Op verenigingen, districtsdagen en zomerkampen komen wc tenminste nogal eens meisjes tegen die dit werk doen. Toch heeft dit beroep in het algemeen genomen steeds minder belangstelling. Hoe zou het toch komen dat er zo'n gebrek is aan hulpen in de huishouding? Is het dan zo'n saai baantje? Of moet je dan te hard werken heel de dag? Of vindt men dat je toch maar een vreemde blijft in een anders gezin, of dat iedereen zijn eigen rommel maar moet opruimen? Dit zijn zo de vragen die ons het eerst te binnen schieten. Maar er zijn toch ook genoeg meisjes die dit werk wél met liefde en plezier doen. Laten we eerst naar iemand luisteren die het zelf dagelijks doet. „Graag wilde ik ook nog even schrijven over m'n werk in dc huishouding. Ik werk al vier jaar in een gezin metvijf kinderen. Ik heb het daar altijd naar m'n zin gehad en het is erg afwisselend. Als er geen kinderen waren — kleine peuters — clan had het me niet zo erg getrokken. Ik vind het alleen zo jammer dat er zoveel mensen zijn, die op je neer zien omdat je dienstmeisje bent. Waarom is clat minder dan ander werk, in de winkel of op kantoor b.v.? Het is toch juist ook een soort van naastenliefde om mensen te helpen die dat nodig hebben? Als je getrouwd bent doe je toch precies hetzelfde? Dan wil je het wèl doen!

Het is werkelijk gezellig om in een gezin te werken. Als meneer en mevrouw eens weg moeten mag ik een hele dag oppassen en voor alles zorgen. Dat is heerlijk hoor, en het is een goed Christelijk gezin, dus brengt het geen proble-men mee. Ik voel me daar werkelijk geroepen om die mensen te helpen en ik doe het met plezier."

Anderen dienen

Het is goed dat deze briefschrijfster ons zo openhartig schrijft. Fijn dat ze het zo naar haar zin heeft! Wel heeft ze het gevoel dat ze haar werk moet verdédigen, omdat er zo op neer gekeken wordt. Wc begrijpen dat probleem goed. je hebt meestal niet veel diploma's en dat is toch wel iets waar veel op gelet wordt. Want, zeggen ze misschien, in de huishouding werken kan iedereen wel. Daar word je niets mee, in hun ogen. Maar dat is niet waar. Er wordt juist iets heel belangrijks van je gevraagd: overgave. Als je niet veel liefde voor anderen kan opbrengen, ja, dan vind je dit werk saai en doelloos. Het is misschien makkelijker om een moeilijk diploma te behalen dan om iedere dag open te staan voor anderen en te zien waar je helpen kunt. Ook is het zo dat je tegenover andere meisjes nooit veel nieuwtjes te vertellen hebt. Je hebt geen collega's waar je eens wat mee beleeft, of van wie je altijd wel wat hoort. Dus voor iemand die dat werk niet kent is het eentonig. Maar zelf beleef je dagelijks nieuwe dingen en doe je steeds weer andere ervaringen op. Aan de éne kantis het natuurlijk eentonig: altijd maar weer bedden opmaken, stof afnemen, stofzuigen, afwassen; het moet elke dag maar weer gebeuren. En als je denkt: nu is alles netjes, dan komt er weer een kleine dreumes binnen met moddervoeten of zo, en dan kun je weer opnieuw beginnen. Maar aan de andere kant is het toch ook afwisselend, net zoals deze lezeres schrijft. En het geeft toch ook steeds weer voldoening als

alles weer opgeruimd is. Als je al deze dingen zelf ziet is er dus helemaal geen reden om het je aan te trekken hoe anderen soms over je werk denken. Vertel ze maar dat het werk veel meer kanten heeft dan een buitenstaander zo oppervlakkig denkt. Ze mógen dat werk trouwens niet eens als minderwaardig zien. Ja, je knapt de boel van een ander op. Maar, is de ander helpen dan een schande? Alle liefdewerk — zoals ook dat van verpleegster — is toch de ander helpen? Als je beseft dat jouw hulp in dat gezin nodig is, dan kan je dat beslist als jc taak zien. Want je bent niet een dienstmeisje zonder meer. Je moet je-

zelf ook geven aan het gezin waar je werkt. liet is daarom natuurlijk erg belangrijk hoe dat gezin jou ziet: nemen ze je in 't gezin op, en stellen ze ook belang in je. Als je alleen maar goed bent voor het werk, dan wordt het moeilijk om het met overgave te doen. Want huishoudelijk werk op zichzelf zul je haast niet willen doen om het werk zelf, maar omdat het hoort bij een gezin, bij een huis waar mensen wonen en kinderen spelen. Als ze voor je open staan, is het helemaal geen zware opgave om dat werk iedere dag weer te doen. Vooral niet, als het gezin van dezelfde levensovertuiging is als wij. Is dat niet zo, dan kunnen zich natuurlijk heel andere moeilijkheden voordoen. Maar daar hebben we al eens over gesproken toen het werk van gezins-en kraamverzorgsters aan de orde was.

Ook jezelf ontwikkelen

De briefschrijfster zit nog volop in t werk. Maar als je erachter staat zul je merken dat het ook voor jezelf goed geweest is, dat je dit gedaan hebt. Natuurlijk heb je zo het huishoudelijk werk goccl geleerd, zelfs nog practischer dan op een huishoudschool. Maar dat niet alleen. Je zult ook merken dat het goed geweest is om eens een poosje helemaal onder andere mensen te zijn. Je wordt er zelfstandig door. En je krijgt meer kijk op de mensen en ook op het gezinsleven bij anderen en bij jezelf thuis. Meer dan anderen ben je in de gelegenheid om zo je eigen opvattingen en idealen te vormen. Allerlei dingen ga je ook anders zien.

We weten dat we eenzijdig geweest zijn. We gingen er eigenlijk steeds van uit dat iemand in een jong gezin werkte. Ook hier maakt het nog groot verschil of je daar al of niet voor dag en nacht bent. Als iemand ons nog wil aanvullen, dan kan ze ons natuurlijk altijd weer schrijven. Ook brieven over andere beroepen zijn nog steeds welkom. Let er wel op dat je je brief nu stuurt aan de heer J. Driessen, Raiffeisenlaan 45, Utrecht. Dan stuurt hij jc brief door aan ons.

De naam van Hoogendoorn, die vroe-

ger altijd het adres was voor onze brieven, zal niet meer in onze rubriek genoemd worden. Zoals jullie weten, is hij plotseling overleden. Ieder die contact met hem had, zal ontsteld geweest zijn bij het horen van dit bericht. We weten dat hij erg meeleefde met deze jongeren-rubriek. Toen hij laatst weer enkele brieven doorstuurde, schreef hij juist dat het zo fijn ging. Het zou naar zijn wens zijn, als het werk voor de gemeenten en voor de jongeren van de gemeenten doorging, en door God gezegend werd.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen