We kiezen wat ons aanstaat....

In één van de vele kerkelijke bladen, is er enkele maanden geleden gewezen op het gevaar van het „vrijblijvend" willen zijn.

Enkele gedachten uit dat waardevolle stuk willen we ter overweging doorgeven.

Er zijn heel veel meisjes en jongens die vrijblijvend tegenover het Evangelie staan. Ze gaan wel naar de kerk, maar willen geen verplichtingen op zich nemen. Vrij blijven, zowel in de kerk, op de catechisatie, als bij het huisbezoek.

Zodra het tot een persoonlijk gesprek, een persoonlijke beslissing moet komen en er aangedrongen wordt, worden we boos en uit de houding blijkt, dat we voor ons zelf willen zorgen. Dat is, tussen haakjes, de ware aard van de mens, sinds de moedwillige ongehoorzaamheid in het Paradijs. Het liefste hebben we, dat alle bindingen wegvallen; alle tradities moeten overboord; het leven moet open, zonder opgedrongen patronen, tegemoet getreden worden.

Door deze houding maakt d.e kerk naar buiten een slappe indruk; we luisteren alleen naar wat bij ons past en ons leven niet verstoort.

Deze levensinstelling, het vrijblijvend luisteren naar het Evangelie, zorgt er voor dat we vrijblijvende doopleden zijn en blijven van de kerk. Kerkelijk blijven we wat meedoen, maar... geen binding; we willen eigen zin, vrijheid en eigen levensgewoonten. Heel dikwijls wordt door deze meisjes en jongens vrij spoedig of wat later de consequentie van de vrijblijvendheid getrokken, n.1. het gaan van eigen wegen, die afwijken van de „vrijblijvend" gelopen wegen.

Deze vrijblijvendheid gaat karakteristiek worden voor het christendom in het algemeen. Het leven wordt niet beheerst door het Woord van God. Het eigen program gaat voor de zaken van Gods Koninkrijk. De gevolgen hiervan zijn o.a.: het nietbloeien van het verenigingsleven, het wordt moeilijk om ambtsdragers te krijgen en het wordt moeilijk om vrouwen en meisjes te krijgen, die willen bijspringen in een gezin waarvan de moeder ziek is, enz. Deze vrijblijvendheid stoot de mensen af die niet bij de kerk behoren. Het ontbreekt aan overtuiging, aan kracht; er gaat niets van de kerk uit; misschien wel woorden, maar geen daden.

Vrijblijvend lid van de kerk, dat wil zeggen niet verantwoordelijk willen zijn voor de kerk, maar het betekent wel: het kerkelijk leven bekritiseren en dat op zo'n manier, dat het meelevend lid van de kerk met verbazing vervuld wordt.

Vrijblijvende kerkleden achten de kerkelijke grenzen overbodig en de kerkelijke verschillen noemen ze „kleinigheidjes".

Als we op kerkelijk en godsdienstig terrein vrijblijvend willen leven, dan doen we onszelf grote schade, want dan laten we zien dat we de klem, de kern, van het Evangelie niet begrepen hebben; de Blijde Boodschap betrekt ons er altijd persoonlijk bij.

Het Evangelie is niet vrijblijvend: het zal nooit ledig wederkeren. Het zegt duidelijk genoeg, dat we onze zaligheid buiten onszelf in Christus moeten zoeken, want clat is cle enige Naam door welke wij behouden kunnen en moeten worden. Het Evangelie spreekt van het loslaten van alles van onszelf, van overgave en van buigen; het eist gehoorzaamheid, het eist ons hart voor 100"/«. De Catechismus veegt alle vrijblijvendheid van de tafel in de verklaringvan het tiende gebod: „...dat ook de minste lust of begeerte tegen enig gebod Gods in ons hart nimmermeer kome, maar dat wij te allen tijde van ganser harte aller zonden vijand zijn en lust tot alle gerechtigheid hebben."

Weg met alle vrijblijvendheid!!

Wij moeten al het onze „schade en drek achten" en het verwachten van Hem die gezegd heeft: „Ik heb alle macht op hemel en op aarde."

Onder Zijn heerschappij, zijn wij zalig, zijn wij vrij!!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen